Αρχαία Ρωμαϊκή Μπρούντζος Κεφαλή διακοσμητικού appliqué με θεατρική μάσκα

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ: Κεφαλή μάσκας θεάτρου
ΥΛΙΚΟ: Χαλκός
ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ: Ρωμαϊκή
ΠΕΡΙΟΔΟΣ: 1ος - 3ος αιώνας μ.Χ.
ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ: 30 χιλ. x 16 χιλ.
ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Καλή κατάσταση
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Από Γαλλική ιδιωτική συλλογή, αποκτήθηκε πριν από τη δεκαετία του 1980

Η ρωμαϊκή μάσκα θεάτρου, ή προσωπεία (persona), υπήρξε θεμελιώδες στοιχείο της δραματικής παράστασης, προερχόμενη από τον ελληνικό προκάτοχό της, αλλά συχνά με πιο έντονες και εξωφ overwhelmed χαρακτηριστικά. Αυτές οι μάσκες εξυπηρετούσαν αρκετούς κρίσιμους σκοπούς στα μεγάλα, υπαίθρια ρωμαϊκά θέατρα. Αρχικά, επέτρεπαν σε μια μικρή ομάδα ηθοποιών να αποδώσει γρήγορα πολλαπλούς ρόλους, συμπεριλαμβανομένων διαφορετικών ηλικιών, φύλων (καθώς οι γυναίκες συνήθως απαγορεύονταν από τη σκηνή) και κοινωνικών τύπων. Εκτός από τη διαφοροποίηση των χαρακτήρων, οι μάσκες σχεδιάζονταν για σαφήνεια σε τεράστιες αίθουσες ακροατηρίων. Οι μεγάλες, τολμηρές και συχνά γοητευτικά κάπως σήμερα grotesque εκφράσεις — όπως το θλιμμένο, κατιοντικό στόμα για τη τραγωδία ή το μεγάλο, ανασηκωμένο χαμόγελο για την κωμωδία — επέτρεπαν σε χιλιάδες θεατές από απόσταση να αναγνωρίζουν αμέσως το συναισθήματα του ήρωα, την κοινωνική του θέση και τον ρόλο του στην αφήγηση.

Η κατασκευή και τα χαρακτηριστικά των μασκών ήταν ιδιαίτερα εξειδικευμένα, διαφέρουν σημαντικά ανάμεσα στα είδη της κωμωδίας και της τραγωδίας. Στην Ρωμαϊκή Κωμωδία (όπως η fabula palliata), οι μάσκες κωδικοποιούσαν οπτικά τους στερεοτυπικούς χαρακτήρες ή αρχέτυπα, όπως ο miles gloriosus (θαλαμηπόλος στρατιώτης), ο πανουργιώδης δούλος, ο γελωτοποιός γέρος (senex) ή ο νεαρός εραστής. Οι κωμικές μάσκες συνήθως χαρακτηρίζονταν από παράξενες μορφές προσώπου, προεξέχουσες μετώπες και πονηρά, χαρούμενα εκφραστικά πρόσωπα. Αντιθέτως, οι μάσκες της τραγωδίας απεικονίζαν βαθιά συναισθήματα λύπης, στωικότητας ή ευγένειας, συχνά με μαλλιά υψηλά κομμένα, γνωστά ως η όνκος (onkos), για να δώσουν στον ηθοποιό μια υπερυψωμένη, δραματική φυσιογνωμία.

Ενώ οι ζωντανές θραυσμένες τερατωδώς εκτυπωμένες μάσκες από πειρα τα αργώ στημένα λευκώματα ή μάρμαρο που βλέπουμε στα μουσεία σήμερα προσφέρουν ένα σαφές οπτικό αρχείο, οι πραγματικές μάσκες που φορούσαν οι Ρωμαίοι ηθοποιοί ήταν φτιαγμένες από ελαφρά, φθαρτά υλικά όπως λινό, φελλό, ξύλο και ακόμη και τρίχες ζώων. Αυτό ήταν απαραίτητο για την άνεση των ηθοποιών και την ικανότητά τους να κινούνται κατά τη διάρκεια μακρών παραστάσεων. Κρίσιμα, οι μάσκες λειτουργούσαν επίσης ως ακουστικά εργαλεία· τα μεγάλα, ανοιχτά στόματα, που έγιναν πιο υπερβολικά με τον χρόνο, θεωρούνταν ότι βοηθούσαν στην ενίσχυση ή στην “αρμονία” (personare στα λατινικά, που μας δίνει τη λέξη persona) της φωνής του ηθοποιού, προβάλλοντάς την αποτελεσματικά σε ολόκληρο τον εκτεταμένο ακροατήριο χώρο και εξισορροπώντας την απώλεια λεπτών εκφράσεων προσώπου.

Με Certificate of Authenticity και άδεια εξαγωγής