Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Vere - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

04
ημέρες
19
ώρες
02
λεπτά
28
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 14
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 450 - € 550
FR
14 €
RO
11 €
FR
9 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Περιγραφή από τον πωλητή

Ανθρωπομορφική Χαλκοπλαστική Ανθρωποειδούς του Λαού Vere – Άντρας σε Στάση

Αρχ origin: Περιοχή Jimeta, Πολιτεία Adamawa, Βορειοανατολική Νιγηρία

Πολιτισμική Αποδοχή: Vere (Verre), αποδεδειγμένη

Υλικό: Κοινοπλαστικός χαλκούχος κράμα, πιθανώς μπρούντζος, ρευστοποιημένη, σκούρα καφέ πατίνα με πράσινες και ερυθρές οξειδώσεις

Ημερομηνία: Δεν θεωρείται σίγουρη

Προέλευση: Περιοχή Jimeta, Νιγηρία, σύμφωνα με την γνωστή προέλευση

Περιγραφή

Αυτό το ανθρωπομορφικό μεταλλικό γλυπτό απεικονίζει ένα όρθιο αρσενικό σχήμα με συμπαγείς αναλογίες και εκφραστικό φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό που δημιουργούν μια εξαιρετική γλυπτική παρουσία. Το σχήμα στέκεται πάνω σε δύο σταθερά πόδια, ολίγον ανοιχτά, καταλήγοντας σε πλατιά, σχεδόν τριγωνικά πέλματα. Το σώμα χαρακτηρίζεται από σχετικά μακρύ κορμό, στενούς γοφούς και ένα διακριτικά γλυπτό στομάχι. Τα χέρια κρέμονται στα πλάγια και είναι ελαφρώς λυγισμένα προς τα εμπρός. Το ορατό δεξί χέρι, ιδιαίτερα, εμφανίζει επιμελή ανατομική λεπτομέρεια: το ισχυρά στρογγυλεμένο πάνω βραχίονιο μεταβαίνει σε στενότερο πήχη, κορυφούμενο σε ένα μεγάλο, γλυπτό χέρι με προτεινόμενα δάχτυλα. Το στήθος χαρακτηρίζεται από δύο μικρές, ημισφαιρικές προ protrusions, ενώ ένα σαφώς καθορισμένο ανδρικό γεννητικό χαρακτηριστικό γίνεται ορατό στην κάτω περιοχή του κορμού. Το κεφάλι κάθεται πάνω σε ένα μακρύ, ισχυρό λαιμό και έχει μια ελαφρώς ανυψωμένη γωνία. Τα χαρακτηριστικά του ορίζονται από μια εξέχουσα μύτη, διακριτικά διαμορφωμένα χείλια και μεγάλα, δισκοειδή αυτιά. Τα μάτια εμφανίζονται σαν μικρές μορφές ανάγλυφες κάτω από ένα στρογγυλεμένο μέτωπο. Το κρανίο είναι κυρίως ομαλό και φέρει μια ελαφρώς ασύμβατη, οπισθιώς εκτεινόμενη καμπύλη. Ολόκληρη η επιφάνεια παρουσιάζει μια διαφοροποιημένη πατίνα από σκούρο καφέ έως κοκκινωπό καφέ με ζώνες πράσινης οξειδώσεως, οι οποίες είναι ιδιαίτερα έντονες στα χέρια, τον κορμό και τα πόδια. Η ακανόνιστη υφή επιφάνειας, οι μικρές οπές και η τοπική πυκνότητα του υλικού δίνουν στο χύτευμα μια ζωντανή, χειροποίητη εμφάνιση. Το φιγούρα δεν έχει διακριτή βάση αλλά στηρίζεται άμεσα στα ευρύ, γλυπτά πόδια της.

Ανθρωπολογική Ιστορική Ανάλυση

Οι Vere, επίσης γνωστοί ως Verre, ανήκουν σε ορισμένες εθνοτικές ομάδες της ανατολικής περιοχής του Adamawa, του ιστορικού πολιτισμικού τοπίου που εκτείνεται σε μέρη της βορειοανατολικής Νιγηρίας και γειτονικού Καμερούν. Οι οικισμοί τους βρίσκονται κυρίως κοντά στα Όρη Atlantika και στην νότια περιοχή του Adamawa. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από μακρά ιστορία πολιτισμικών επαφών, περιφερειακής ανταλλαγής και εξειδικευμένων δημιουργικών τεχνών. Μέσα σε αυτό τον διαφορετικό πολιτιστικό χώρο, η μεταλλουργία είχε ιδιαίτερη οικονομική και κοινωνική σημασία. Ενώ η σιδηρουργία είναι καλά τεκμηριωμένη σε πληθώρα κοινωνιών της άνω Benue, ο ιστορικός-καλλιτεχνικός χαρακτηρισμός των ανθρωπομορφικών έργων από χαλκούχα κράματα συχνά απαιτεί λεπτομερή προσέγγιση. Με βάση την τεκμηριωμένη προέλευση, η παρούσα γλυπτική αποδίδεται στον Vere πολιτισμό. Η μορφολογική γλώσσα συνδυάζει συμπαγείς όγκους σώματος με συνειδητή έμφαση σε ανατομικά χαρακτηριστικά. Ιδιαίτερα, τα μεγάλα αυτιά, το επιδεικτικά εξέχον στόμα και τα ευρύ feet δίνουν στο σχήμα μια διακριτική εμφάνιση. Σε αντίθεση με τα περισσότερο αφαιρετικά ανθρωπομορφικά ξύλινα αγάλματα διαφόρων κοινωνιών στην περιοχή Benue, φέρει μια σχετικά κλειστή, σωματική μορφή. Ωστόσο, οι ανατομικές αναλογίες δεν ακολουθούν φυσιοκρατική απεικόνιση, αλλά επιλεκτική έμφαση σε συγκεκριμένα μέρη του σώματος. Αν αυτά τα χαρακτηριστικά αντιστοιχούν σε μια συγκεκριμένη περιφερειακή εικονογραφική παράδοση των Vere ή αν οφείλονται σε ευρύτερη γλωσσική μορφή της πολιτιστικής σφαίρας Adamawa δεν μπορεί να προσδιοριστεί χωρίς αξιόπιστα συγκριτικά αντικείμενα. Η ακριβής τεχνική κατασκευής και η σύνθεση του κράματος θα πρέπει επίσης να προσεγγιστούν μέσω αναλύσεων της επιστήμης υλικών. Ο όρος «μπρούντζος» πρέπει συνεπώς να νοηθεί ως παραδοσιακή, τέχνη-εμπορική ένδειξη υλικού.

Συμβολισμός και Εικονογραφία

Ο εικονογραφικός αντίκτυπος του σχήματος καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την εμφατική έμφαση στο κεφάλι, τα σεξουαλικά χαρακτηριστικά και τη δυναμική στάση. Η ελαφρώς ανοδική κλίση του κεφαλιού απευθύνει στο είδος μια εστιασμένη, σχεδόν προσδοκιστική έκφραση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα μεγάλα, πλευρικώς εξέχοντα αυτιά, των οποίων η εκτεταμένη μορφή μπορεί να έχει ειδική σημασία. Σε διάφορες αφρικανικές εικονογραφικές παραδόσεις, τα τονισμένα αισθητήρια όργανα μπορεί να σημαίνουν αντίληψη, προσοχή ή εξαιρετικές ικανότητες. Μια αντίστοιχη ερμηνεία είναι πιθανή και για τη συγκεκριμένη μορφή. Η ταυτότητα του αντικειμένου είναι πιθανή, αλλά δεν μπορεί να αποδειχθεί άμεσα. Τα επιμελώς κατασκευασμένα χείλη διαμορφώνουν ένα ακόμη σημείο εστίασης της φυσιογνωμίας. Η έντονη μοντελοποίηση μπορεί να τονίζει την ανθρώπινη ταυτότητα του απεικονισμένου ή να υπογραμμίζει τη σημασία της γλώσσας και της επικοινωνίας. Αυτή η ερμηνεία παραμένει υπόθεση. Οι ανδρικοί σεξουαλικοί χαρακτηριστικοί επιτρέπουν μια προκαταρκτική ταυτοποίηση του απεικονιζόμενου σχήματος ως αρσενικό. Αν αυτό σχετίζεται με έννοιες γονιμότητας, κοινωνικού status ή γενεαλογικής συνέχεια είναι άγνωστο. Τα ευρύ πόδια και τα ελαφρώς απλωμένα πόδια δημιουργούν εντύπωση σταθερότητας και φυσικής γείωση. Έτσι το σχήμα φαίνεται λιγότερο ως απεικόνιση μιας συγκεκριμένης κίνησης και περισσότερο ως ενσάρκωση ήρεμης, αυτοπεποίθησης παρουσίας. Επιπλέον αξίζει να σημειωθεί η απουσία ενδυμάτων, κοσμημάτων ή άλλων σαφώς αναγνωρίσιμων συμβόλων ιεραρχίας. Η σημασία της φιγούρας εστιάζει εξ ολοκλήρου στην φυσική της εμφάνιση και τον εκφραστικό σχεδιασμό του κεφαλιού.

Ριτυουαλική Λειτουργία και Πολιτισμικό Πλαίσιο

Στις κοινωνίες της περιοχής Adamawa και Άνω Benue, ανθρωπομορφικά αγάλματα μπορούσαν να καλύψουν διάφορες κοινωνικές και θρησκευτικές λειτουργίες. Μπορούν να σχετίζονται με έννοιες προστασίας, ίασης, προπατορικής παρουσίας ή απεικόνισης συγκεκριμένων κοινωνικών ρόλων. Ωστόσο, η πραγματική σημασία τέτοιων αντικειμένων εξαρτάται πάντα από τοπικές παραδόσεις και τους αντίστοιχους χρήσεις τους. Για την παρούσα μπρούντζινη γλυπτική, μια ριτυουαλική λειτουργία είναι θεωρητικά δυνατή, αλλά δεν τεκμηριώνεται. Η όρθια της στάση και η έντονη απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος θα μπορούσαν να υποδηλώνουν αντιπροσωπευτικό ή συμβολικό σκοπό. Είναι πιθανό να χρησιμοποιούνταν ως αυτοτελής μορφή μέσα σε οικιακό ή κοινοτικό περιβάλλον. Επίσης, θα μπορούσε αρχικά να ήταν μέρος μίας ευρύτερης συλλογής αντικειμένων. Ωστόσο, μια ερμηνεία ως προγονικό ον, προστατευτικό πλάσμα ή ενσάρκωση πνευματικής δύναμης δεν θα επαρκούσε χωρίς εθνογραφικά αποδεικτικά στοιχεία. Η ορατή πατίνα, με τα πράσινα και κόκκινο-καφέ σημεία, θα μπορούσε να προέλθει από διάφορες χημικές διεργασίες στην μεταλλική επιφάνεια. Δεν επιτρέπει ούτε αξιόπιστη προσδιορισμό της ηλικίας ούτε άμεσες συμπεράσματα για ένα συγκεκριμένο τελετουργικό χειρισμό. Το ζήτημα εάν η φιγούρα είχε εκτεθεί αρχικά ελεύθερα, σε βάση ή σε συγκεκριμένο περιβάλλον παραμένει ανοιχτό. Για μια πιο λεπτομερή λειτουργική ανάλυση, η τεκμηριωμένη σύγκριση αντικειμένων από την περιοχή Vere, καθώς και πληροφορίες για την ιστορία της συλλογής, θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικά.

Ανθρωπολογική Αξιολόγηση

Η εξαιρετική αισθητική ποιότητα αυτής της μεταλλικής γλυπτικής έγκειται στην εντυπωσιακή συνύπαρξη φυσικής ενότητας και εκφραστικής λεπτομέρειας. Ο μακρύς κορμός σχηματίζει έναν ήσυχο κάθετο άξονα, ενώ τα ισχυρά πόδια και τα ευρεία πέλματα δίνουν στην φιγούρα έντονη σταθερότητα. Τα χέρια, που κρέμονται στα πλάγια, ακολουθούν τα περιγράμματα του σώματος και ενισχύουν την συμπαγή της εμφάνιση. Αντίθετα, το κεφάλι, με τα μεγάλα αυτιά, τη εξέχουσα μύτη και τα γλυπτά χείλη, δημιουργεί έναν δυναμικό κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος. Η ελαφρώς ανεβασμένη στάση του κεφαλιού σπάει τη σκληρή κάθετη γραμμή και δίνει στο σχήμα μια λεπτή εσωτερική κίνηση. Η επιφανειακή υφή του μεταλλικού κράματος είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Οι σκούρες, μερικές φορές ερυθρόχρωμες γκρίζες περιοχές στέκονται σε δυναμική αντίθεση με τις πράσινες ζώνες οξειδώσεως, επισημαίνοντας σαφώς τους διαφορετικούς όγκους του σώματος. Η ακανόνιστη υφή επιτείνει τον γλυπτικό χαρακτήρα της χύτευσης και δίνει στο σώμα μια άμεση υλική υπόσταση. Με σεβασμό στο ευρύτερο καλλιτεχνικό ιστορικό πλαίσιο της περιοχής Adamawa, το έργο μπορεί να θεωρηθεί ένα ενδιαφέρον παράδειγμα ανθρωπομορφικής μεταλλικής γλυπτικής, όπου η μορφολογική γλώσσα μεσολαβεί ανάμεσα στην αναγνωρισιμότητα της ανατομίας και στη συνειδητή στιλιστική απλοποίηση. Υπό την προϋπόθεση πολιτιστικής απόδοσης, η ιδιαίτερη σημασία έγκειται στην ανεξάρτητη απόδοση του ανθρώπινου σώματος και στη συμπυκνωμένη εκφραστικότητα της φυσιογνωμίας του. Το γλυπτό απεικονίζει τις δυνατότητες της ανθρωπομορφικής μεταλλικής τέχνης σε έναν πολιτισμικό χώρο όπου οι ποικίλες καλλιτεχνικές παραδόσεις εξακολουθούν να απαιτούν βαθιά επιστημονική διερεύνηση.

Βιβλιογραφία

Marla C. Berns, Richard Fardon και Sidney Littlefield Kasfir (επιμ.): Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Los Angeles: Fowler Museum at UCLA, 2011.

Για μια πιο ακριβή ταξινόμηση απαιτείται περαιτέρω έρευνα πάνω στην εικονική μεταλλουργία των Vere και γειτονικών κοινωνιών στην νοτιοανατολική Νιγηρία-Καμερούν. Μια αξιόπιστη βιβλιογραφική αναφορά άμεσα σχετιζόμενη με αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο γλυπτικής δεν είναι επί του παρόντος διαθέσιμη.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Οι πρωτότυπες κειμένες και οι φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα σε αντίγραφα ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους.

Αντ. Αριθμός: MAZ31964

Πληροφόρος: Amadou Dogo

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Ανθρωπομορφική Χαλκοπλαστική Ανθρωποειδούς του Λαού Vere – Άντρας σε Στάση

Αρχ origin: Περιοχή Jimeta, Πολιτεία Adamawa, Βορειοανατολική Νιγηρία

Πολιτισμική Αποδοχή: Vere (Verre), αποδεδειγμένη

Υλικό: Κοινοπλαστικός χαλκούχος κράμα, πιθανώς μπρούντζος, ρευστοποιημένη, σκούρα καφέ πατίνα με πράσινες και ερυθρές οξειδώσεις

Ημερομηνία: Δεν θεωρείται σίγουρη

Προέλευση: Περιοχή Jimeta, Νιγηρία, σύμφωνα με την γνωστή προέλευση

Περιγραφή

Αυτό το ανθρωπομορφικό μεταλλικό γλυπτό απεικονίζει ένα όρθιο αρσενικό σχήμα με συμπαγείς αναλογίες και εκφραστικό φυσιογνωμικό χαρακτηριστικό που δημιουργούν μια εξαιρετική γλυπτική παρουσία. Το σχήμα στέκεται πάνω σε δύο σταθερά πόδια, ολίγον ανοιχτά, καταλήγοντας σε πλατιά, σχεδόν τριγωνικά πέλματα. Το σώμα χαρακτηρίζεται από σχετικά μακρύ κορμό, στενούς γοφούς και ένα διακριτικά γλυπτό στομάχι. Τα χέρια κρέμονται στα πλάγια και είναι ελαφρώς λυγισμένα προς τα εμπρός. Το ορατό δεξί χέρι, ιδιαίτερα, εμφανίζει επιμελή ανατομική λεπτομέρεια: το ισχυρά στρογγυλεμένο πάνω βραχίονιο μεταβαίνει σε στενότερο πήχη, κορυφούμενο σε ένα μεγάλο, γλυπτό χέρι με προτεινόμενα δάχτυλα. Το στήθος χαρακτηρίζεται από δύο μικρές, ημισφαιρικές προ protrusions, ενώ ένα σαφώς καθορισμένο ανδρικό γεννητικό χαρακτηριστικό γίνεται ορατό στην κάτω περιοχή του κορμού. Το κεφάλι κάθεται πάνω σε ένα μακρύ, ισχυρό λαιμό και έχει μια ελαφρώς ανυψωμένη γωνία. Τα χαρακτηριστικά του ορίζονται από μια εξέχουσα μύτη, διακριτικά διαμορφωμένα χείλια και μεγάλα, δισκοειδή αυτιά. Τα μάτια εμφανίζονται σαν μικρές μορφές ανάγλυφες κάτω από ένα στρογγυλεμένο μέτωπο. Το κρανίο είναι κυρίως ομαλό και φέρει μια ελαφρώς ασύμβατη, οπισθιώς εκτεινόμενη καμπύλη. Ολόκληρη η επιφάνεια παρουσιάζει μια διαφοροποιημένη πατίνα από σκούρο καφέ έως κοκκινωπό καφέ με ζώνες πράσινης οξειδώσεως, οι οποίες είναι ιδιαίτερα έντονες στα χέρια, τον κορμό και τα πόδια. Η ακανόνιστη υφή επιφάνειας, οι μικρές οπές και η τοπική πυκνότητα του υλικού δίνουν στο χύτευμα μια ζωντανή, χειροποίητη εμφάνιση. Το φιγούρα δεν έχει διακριτή βάση αλλά στηρίζεται άμεσα στα ευρύ, γλυπτά πόδια της.

Ανθρωπολογική Ιστορική Ανάλυση

Οι Vere, επίσης γνωστοί ως Verre, ανήκουν σε ορισμένες εθνοτικές ομάδες της ανατολικής περιοχής του Adamawa, του ιστορικού πολιτισμικού τοπίου που εκτείνεται σε μέρη της βορειοανατολικής Νιγηρίας και γειτονικού Καμερούν. Οι οικισμοί τους βρίσκονται κυρίως κοντά στα Όρη Atlantika και στην νότια περιοχή του Adamawa. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από μακρά ιστορία πολιτισμικών επαφών, περιφερειακής ανταλλαγής και εξειδικευμένων δημιουργικών τεχνών. Μέσα σε αυτό τον διαφορετικό πολιτιστικό χώρο, η μεταλλουργία είχε ιδιαίτερη οικονομική και κοινωνική σημασία. Ενώ η σιδηρουργία είναι καλά τεκμηριωμένη σε πληθώρα κοινωνιών της άνω Benue, ο ιστορικός-καλλιτεχνικός χαρακτηρισμός των ανθρωπομορφικών έργων από χαλκούχα κράματα συχνά απαιτεί λεπτομερή προσέγγιση. Με βάση την τεκμηριωμένη προέλευση, η παρούσα γλυπτική αποδίδεται στον Vere πολιτισμό. Η μορφολογική γλώσσα συνδυάζει συμπαγείς όγκους σώματος με συνειδητή έμφαση σε ανατομικά χαρακτηριστικά. Ιδιαίτερα, τα μεγάλα αυτιά, το επιδεικτικά εξέχον στόμα και τα ευρύ feet δίνουν στο σχήμα μια διακριτική εμφάνιση. Σε αντίθεση με τα περισσότερο αφαιρετικά ανθρωπομορφικά ξύλινα αγάλματα διαφόρων κοινωνιών στην περιοχή Benue, φέρει μια σχετικά κλειστή, σωματική μορφή. Ωστόσο, οι ανατομικές αναλογίες δεν ακολουθούν φυσιοκρατική απεικόνιση, αλλά επιλεκτική έμφαση σε συγκεκριμένα μέρη του σώματος. Αν αυτά τα χαρακτηριστικά αντιστοιχούν σε μια συγκεκριμένη περιφερειακή εικονογραφική παράδοση των Vere ή αν οφείλονται σε ευρύτερη γλωσσική μορφή της πολιτιστικής σφαίρας Adamawa δεν μπορεί να προσδιοριστεί χωρίς αξιόπιστα συγκριτικά αντικείμενα. Η ακριβής τεχνική κατασκευής και η σύνθεση του κράματος θα πρέπει επίσης να προσεγγιστούν μέσω αναλύσεων της επιστήμης υλικών. Ο όρος «μπρούντζος» πρέπει συνεπώς να νοηθεί ως παραδοσιακή, τέχνη-εμπορική ένδειξη υλικού.

Συμβολισμός και Εικονογραφία

Ο εικονογραφικός αντίκτυπος του σχήματος καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την εμφατική έμφαση στο κεφάλι, τα σεξουαλικά χαρακτηριστικά και τη δυναμική στάση. Η ελαφρώς ανοδική κλίση του κεφαλιού απευθύνει στο είδος μια εστιασμένη, σχεδόν προσδοκιστική έκφραση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα μεγάλα, πλευρικώς εξέχοντα αυτιά, των οποίων η εκτεταμένη μορφή μπορεί να έχει ειδική σημασία. Σε διάφορες αφρικανικές εικονογραφικές παραδόσεις, τα τονισμένα αισθητήρια όργανα μπορεί να σημαίνουν αντίληψη, προσοχή ή εξαιρετικές ικανότητες. Μια αντίστοιχη ερμηνεία είναι πιθανή και για τη συγκεκριμένη μορφή. Η ταυτότητα του αντικειμένου είναι πιθανή, αλλά δεν μπορεί να αποδειχθεί άμεσα. Τα επιμελώς κατασκευασμένα χείλη διαμορφώνουν ένα ακόμη σημείο εστίασης της φυσιογνωμίας. Η έντονη μοντελοποίηση μπορεί να τονίζει την ανθρώπινη ταυτότητα του απεικονισμένου ή να υπογραμμίζει τη σημασία της γλώσσας και της επικοινωνίας. Αυτή η ερμηνεία παραμένει υπόθεση. Οι ανδρικοί σεξουαλικοί χαρακτηριστικοί επιτρέπουν μια προκαταρκτική ταυτοποίηση του απεικονιζόμενου σχήματος ως αρσενικό. Αν αυτό σχετίζεται με έννοιες γονιμότητας, κοινωνικού status ή γενεαλογικής συνέχεια είναι άγνωστο. Τα ευρύ πόδια και τα ελαφρώς απλωμένα πόδια δημιουργούν εντύπωση σταθερότητας και φυσικής γείωση. Έτσι το σχήμα φαίνεται λιγότερο ως απεικόνιση μιας συγκεκριμένης κίνησης και περισσότερο ως ενσάρκωση ήρεμης, αυτοπεποίθησης παρουσίας. Επιπλέον αξίζει να σημειωθεί η απουσία ενδυμάτων, κοσμημάτων ή άλλων σαφώς αναγνωρίσιμων συμβόλων ιεραρχίας. Η σημασία της φιγούρας εστιάζει εξ ολοκλήρου στην φυσική της εμφάνιση και τον εκφραστικό σχεδιασμό του κεφαλιού.

Ριτυουαλική Λειτουργία και Πολιτισμικό Πλαίσιο

Στις κοινωνίες της περιοχής Adamawa και Άνω Benue, ανθρωπομορφικά αγάλματα μπορούσαν να καλύψουν διάφορες κοινωνικές και θρησκευτικές λειτουργίες. Μπορούν να σχετίζονται με έννοιες προστασίας, ίασης, προπατορικής παρουσίας ή απεικόνισης συγκεκριμένων κοινωνικών ρόλων. Ωστόσο, η πραγματική σημασία τέτοιων αντικειμένων εξαρτάται πάντα από τοπικές παραδόσεις και τους αντίστοιχους χρήσεις τους. Για την παρούσα μπρούντζινη γλυπτική, μια ριτυουαλική λειτουργία είναι θεωρητικά δυνατή, αλλά δεν τεκμηριώνεται. Η όρθια της στάση και η έντονη απεικόνιση του ανθρώπινου σώματος θα μπορούσαν να υποδηλώνουν αντιπροσωπευτικό ή συμβολικό σκοπό. Είναι πιθανό να χρησιμοποιούνταν ως αυτοτελής μορφή μέσα σε οικιακό ή κοινοτικό περιβάλλον. Επίσης, θα μπορούσε αρχικά να ήταν μέρος μίας ευρύτερης συλλογής αντικειμένων. Ωστόσο, μια ερμηνεία ως προγονικό ον, προστατευτικό πλάσμα ή ενσάρκωση πνευματικής δύναμης δεν θα επαρκούσε χωρίς εθνογραφικά αποδεικτικά στοιχεία. Η ορατή πατίνα, με τα πράσινα και κόκκινο-καφέ σημεία, θα μπορούσε να προέλθει από διάφορες χημικές διεργασίες στην μεταλλική επιφάνεια. Δεν επιτρέπει ούτε αξιόπιστη προσδιορισμό της ηλικίας ούτε άμεσες συμπεράσματα για ένα συγκεκριμένο τελετουργικό χειρισμό. Το ζήτημα εάν η φιγούρα είχε εκτεθεί αρχικά ελεύθερα, σε βάση ή σε συγκεκριμένο περιβάλλον παραμένει ανοιχτό. Για μια πιο λεπτομερή λειτουργική ανάλυση, η τεκμηριωμένη σύγκριση αντικειμένων από την περιοχή Vere, καθώς και πληροφορίες για την ιστορία της συλλογής, θα ήταν ιδιαίτερα σημαντικά.

Ανθρωπολογική Αξιολόγηση

Η εξαιρετική αισθητική ποιότητα αυτής της μεταλλικής γλυπτικής έγκειται στην εντυπωσιακή συνύπαρξη φυσικής ενότητας και εκφραστικής λεπτομέρειας. Ο μακρύς κορμός σχηματίζει έναν ήσυχο κάθετο άξονα, ενώ τα ισχυρά πόδια και τα ευρεία πέλματα δίνουν στην φιγούρα έντονη σταθερότητα. Τα χέρια, που κρέμονται στα πλάγια, ακολουθούν τα περιγράμματα του σώματος και ενισχύουν την συμπαγή της εμφάνιση. Αντίθετα, το κεφάλι, με τα μεγάλα αυτιά, τη εξέχουσα μύτη και τα γλυπτά χείλη, δημιουργεί έναν δυναμικό κεντρικό σημείο ενδιαφέροντος. Η ελαφρώς ανεβασμένη στάση του κεφαλιού σπάει τη σκληρή κάθετη γραμμή και δίνει στο σχήμα μια λεπτή εσωτερική κίνηση. Η επιφανειακή υφή του μεταλλικού κράματος είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Οι σκούρες, μερικές φορές ερυθρόχρωμες γκρίζες περιοχές στέκονται σε δυναμική αντίθεση με τις πράσινες ζώνες οξειδώσεως, επισημαίνοντας σαφώς τους διαφορετικούς όγκους του σώματος. Η ακανόνιστη υφή επιτείνει τον γλυπτικό χαρακτήρα της χύτευσης και δίνει στο σώμα μια άμεση υλική υπόσταση. Με σεβασμό στο ευρύτερο καλλιτεχνικό ιστορικό πλαίσιο της περιοχής Adamawa, το έργο μπορεί να θεωρηθεί ένα ενδιαφέρον παράδειγμα ανθρωπομορφικής μεταλλικής γλυπτικής, όπου η μορφολογική γλώσσα μεσολαβεί ανάμεσα στην αναγνωρισιμότητα της ανατομίας και στη συνειδητή στιλιστική απλοποίηση. Υπό την προϋπόθεση πολιτιστικής απόδοσης, η ιδιαίτερη σημασία έγκειται στην ανεξάρτητη απόδοση του ανθρώπινου σώματος και στη συμπυκνωμένη εκφραστικότητα της φυσιογνωμίας του. Το γλυπτό απεικονίζει τις δυνατότητες της ανθρωπομορφικής μεταλλικής τέχνης σε έναν πολιτισμικό χώρο όπου οι ποικίλες καλλιτεχνικές παραδόσεις εξακολουθούν να απαιτούν βαθιά επιστημονική διερεύνηση.

Βιβλιογραφία

Marla C. Berns, Richard Fardon και Sidney Littlefield Kasfir (επιμ.): Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Los Angeles: Fowler Museum at UCLA, 2011.

Για μια πιο ακριβή ταξινόμηση απαιτείται περαιτέρω έρευνα πάνω στην εικονική μεταλλουργία των Vere και γειτονικών κοινωνιών στην νοτιοανατολική Νιγηρία-Καμερούν. Μια αξιόπιστη βιβλιογραφική αναφορά άμεσα σχετιζόμενη με αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο γλυπτικής δεν είναι επί του παρόντος διαθέσιμη.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Οι πρωτότυπες κειμένες και οι φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα σε αντίγραφα ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους.

Αντ. Αριθμός: MAZ31964

Πληροφόρος: Amadou Dogo

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Vere
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
16 cm
Βάρος
480 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​