Ένα σιδερένιο γλυπτό - Mumuye - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

04
ημέρες
12
ώρες
53
λεπτά
25
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 280 - € 330
IT
1 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Γλυπτό σίδηρο που αποδίδεται στους Mumuye από το Taraba της Νιγηρίας; σφυρηλατημένο σίδηρο με κοκκινωπή-καφέ πατίνα, σε βάση, ύψος 67 cm, βάρος 800 g, σε καλή κατάσταση, αυθεντικό/πρωτότυπο.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Μεταλλικό Γλυπτό από τον Mumuye – Αφηρημένο Γλυπτό από σίδερο με καμπύλη σιλουέτα

Προέλευση: Περιοχή Taraba, Νότιο-Ανατολικό Νιγηρία

Πολιτισμική Απόδοση: Mumuye, αποδομείται

Υλικό: Σίδερο, σφυρηλατημένο, με οξειδωμένο επιχρύσωμα σε κοκκινωπό-καφέ απόχρωση, με βάση στήριξης.

Χρονολόγηση: Αβέβαιη

Περιγραφή

Αυτό το γλυπτό από σίδερο από την περιοχή Taraba της βορειοανατολικής Νιγερίας χαρακτηρίζεται από μια εξαιρετικά λιτή αλλά δυναμική φορμαλιστική γλώσσα. Το λεπτό, κατακόρυφο σχήμα του αναπτύσσεται από έναν μακρύ, σχεδόν ευθύ σιδερένιο φλοιό, ο οποίος στην ανώτερη ενότητα μεταβαίνει σε μια σύνθετη ακολουθία καμπυλών και γόβων στοιχείων. Το αντικείμενο φέρει μια διακριτικά γραμμική σιλουέτα, του οποίου το αποτέλεσμα προέρχεται κυρίως από την αλληλεπίδραση ανάμεσα σε ευθείες, καμπύλες και αιχμηρές μορφές. Ο κατώτερος φλοιός έχει κατασκευαστεί από μια στενή σιδερένια ράγα, επιφανειακά ακανόνιστος, που φανερώνει την χειροποίητη, σφυρηλατημένη εργασία. Στο κατώτερο άκρο βρίσκεται ένα μικρό δαχτυλίδι-οπή, το οποίο μπορεί αρχικά να εξυπηρετούσε για στερέωση ή αναρρίχηση. Η τρέχουσα μαύρη βάση επίδειξης αποτελεί μια σύγχρονη προσθήκη. Στην άνω τρίτη, ο φλοιός αρχικά διαμορφώνεται σε μια απαλά καμπύλη γραμμή προς τα αριστερά, η οποία μετατρέπεται σε μια μικρή προεξοχή τύπου γόβας. Πάνω από αυτό, ακολουθεί μια δεύτερη, πιο έντονη κάμψη που στρέφει με γρήγορη γωνία προς τα δεξιά. Μια κοντή, στενή επέκταση προεξέχει οριζόντια από αυτήν την περιοχή. Η άνω κύρια μορφή στη συνέχεια περιγράφει ένα ευρύ, σχεδόν ημικυκλικό τόξο, του οποίου το τέλος εκτείνεται οριζόντια προς τα δεξιά και στενεύει σε ένα λεπτό σημείο. Αυτό το μεγάλο τόξο-φεγγαρόμορφο καμπύλο τόξο αποτελεί το οπτικό κέντρο όλης της σύνθεσης. Η επιφάνεια καλύπτεται από ομοιόμορφο, οξειδωμένο στρώμα κοκκινωποκάφεης απόχρωσης με ένταση διαφορετική σε ορισμένα σημεία. Μικροατέλειες, ελαφριά παχύνσεις του υλικού και η μερικώς μη απόλυτα συμμετρική απόδοση των περιγραμμάτων τονίζουν το χειροποίητο χαρακτήρα. Το σχέδιο επιτυγχάνει την μοναδική του επίδραση μέσω της συνειδητής περιορισμού σε έναν μόνο, συνεχόμενο άξονα κίνησης, ο οποίος διαλύεται στην άνω ενότητα σε μια σειρά από ρυθμικά αλληλοσυνδεόμενες καμπύλες.

Πολιτισμικό και Γεωγραφικό Πλαίσιο

Οι Mumuye είναι μια εθνοτική ομάδα στη βορειοανατολική Νιγηρία, κυρίως στη σημερινή Πολιτεία Taraba. Οι ιστορικές περιοχές εγκατάστασης απλώνονται στις πεδιάδες νοτιοδιαβοτικής περιοχής του ποταμού Benue και της γειτονικής σαβάνας και ορεινής γης. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από εξαιρετική πολιτισμική ποικιλία, με τους Mumuye, Chamba, Jukun, Wurkun και άλλες κοινότητες να αλληλεπιδρούν για μακρύ χρονικό διάστημα. Η υλική κουλτούρα αυτών των ομάδων περιλαμβάνει όχι μόνο ξύλινα γλυπτά αλλά και μεταλλικά εργαλεία, όπλα, κοσμήματα και αντικείμενα με πιθανή τελετουργική βαρύτητα. Τα ανθρωπομορφικά ξύλινα γλυπτά των Mumuye είναι ιδιαίτερα γνωστά, παρουσιάζοντας αγαλματίδια με μακρυά σώματα, αφαιρετικά άκρα και μια έντονη ρυθμική δομή. Τα έργα αυτά χρησιμοποιούνταν σε διάφορα κοινωνικά και θρησκευτικά πλαίσια, συμπεριλαμβανομένων πεποιθήσεων προστασίας, πρακτικών ίασης και συνδέσεων με πνευματικές δυνάμεις. Η σιδηρουργία κατείχε πρακτική και συμβολική σημασία σε πολλές κοινωνίες της περιοχής Benue. Οι χαλκουργοί διέθεταν εξειδικευμένη τεχνική γνώση που επέτρεπε τη μεταμόρφωση του σιδήρου μέσα από τη φωτιά και μηχανικο processing. Ωστόσο, η κοινωνική θέση των χαλκουργών και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις για το υλικό διαφέρουν σημαντικά ανά κοινότητα. Το παρόν γλυπτό από σίδερο έχει από θεμελιώδη πολιτισμική απόδοση προς τους Mumuye. Το εάν το σχήμα του πραγματικά αντιστοιχεί σε συγκεκριμένη παράδοση Mumuye ή προήλθε σε ευρύτερο περιφερειακό context δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα χωρίς τεκμηριωμένα συγκρίσιμα αντικείμενα.

Μορφολογική Γλώσσα και Πιθανή Συμβολική

Η ασυνήθιστη μορφή του αντικειμένου ανοίγει διάφορες πιθανότητες εικονογραφικής ερμηνείας. Το μεγάλο πάνω τόξο θυμίζει έναν λυγισμένο λαιμό, ένα κεφαλόσχημο δρεπάνι ή μια αφηρημένη μορφή ζώου. Οι δύο μικρότερες καμπύλες χαμηλά μπορούν να ερμηνευθούν ως περαιτέρω ανατομικές παραπομπές. Οι αιχμηρές προεξοχές, ειδικά, δίνουν στη μορφή μια ορισμένη ομοιότητα με στυλιζαρισμένα ράμφη, κέρατα ή άλλα χαρακτηριστικά ζώων. Ωστόσο, οριστική ταυτοποίηση ως πουλί, φίδι ή άλλο ζωντανό ον θα ήταν εικασία. Μπορεί επίσης να πρόκειται για ένα συμβολικά σχεδιασμένο σιδερένιο αντικείμενο των οποίων η μορφή δεν προορίζεται ρητώς να είναι αναπαραστατική εικόνα. Σε διάφορες δυτικοΑφρικανικές μετα-κουλτούρες, όλες οι παραδόσεις χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά αφηρημένες φιγούρες και σύμβολα των οποίων το νόημα γίνεται σαφές μόνο από το αρχικό τελετουργικό ή κοινωνικό τους πλαίσιο. Οι ρευστές γραμμές θα μπορούσαν να υποδηλώνουν κινήσεις, ζωτικότητα ή μετασχηματισμό. Ωστόσο, τέτοιες ερμηνείες δεν πρέπει να θεωρούνται ορισμένες πολιτισμικές δηλώσεις. Ο χαρακτηρισμός ως γλυπτό αρχικά περιγράφει την τρέχουσα αισθητική αντίληψη του αντικειμένου, ενώ ο αρχικός του σκοπός ίσως να ήταν πιο λειτουργικός ή τελετουργικός.

Πιθανή Ριτουργική Λειτουργία

Γιαφτιές αντικείμενα από σίδηρο μπορεί να αποτελούσαν μέρος προστατευτικών τελετών, τελετουργικών πράξεων ή θρησκευτικών θεσμών σε διάφορες κοινωνίες της βορειοανατολικής Νιγηρίας. Σε ορισμένες περιφερειακές παραδόσεις, μεταλλικά αντικείμενα σχετίζονταν με πνευματικές δυνάμεις, ενώ άλλα λειτουργούσαν ως σύμβολα ιεραρχίας, εργαλεία ή συμβολικά χαρακτηριστικά. Λόγω του λεπτού τους σχήματος και του μικρού οπτικού δαχτυλίου στο κάτω μέρος, η παρούσα μορφή μπορεί αρχικά να είχε προσαρτηθεί, τοποθετηθεί σε επιφάνεια ή ενσωματωθεί σε μια ευρύτερη διάταξη αντικειμένων. Η χρήση του ως επιγονέιο, έμβλημα ή εξάρτημα τελετουργικού εξοπλισμού φαίνεται πιθανή. Η ομοιότητά του με ένα λειτουργικό γάντζο ή ράβδο πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη. Η ευρεία καμπύλη προς τα πάνω και οι δύο πλευρικές επεκτάσεις ενδέχεται να εξυπηρετούσαν πρακτικό σκοπό επιπλέον της συμβολικής τους λειτουργίας. Χωρίς πληροφορίες για το αρχικό πλαίσιο εύρεσης ή απόκτησης, πιθανά σήματα χρήσης και αντίστοιχα εθνογραφικά αντικείμενα, είναι αδύνατον να διακριθούν σαφώς ανάμεσα σε αυτές τις πιθανότητες. Συνεπώς, μια συγκεκριμένη χρήση σε λατρεία των προγόνων, μυήσεις ή σύνδεση με τελετές ίασης δεν έχει αποδειχθεί.

Ιστορική Ανάλυση Τέχνης

Από ιστορικο-καλλιτεχνική άποψη, το αντικείμενο φέρει αξιοσημείωτη ομοιότητα με μια αφηρημένη, γραμμική αντίληψη γλυπτικής. Αντίθετα με γλυπτική που αναπτύσσεται από κλειστές όγκους, η χωρική της επίδραση προέρχεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από την κίνηση ενός λεπτού σιδερένιου σχήματος στο χώρο. Ο μακρύς κατακόρυφος άξονας διαμορφώνει έναν ήρεμο, σταθεροποιητικό άξονα, ενώ η άνω ενότητα αναπτύσσει μια σειρά όλο και πιο σεκαστών καμπύλων. Αυτή η σύνθεση δημιουργεί μια δυναμική μετάβαση από στατική ευθεία προς δυναμική κίνηση. Το μεγάλο πάνω τόξο φαίνεται σχεδόν να επιπλέει και δίνει στο άλλοθλι σχολικό μορφή μια έντονη οριζόντια επέκταση. Οι μικρότερες γόβες και αιχμές στο κεντρικό χώρο μεσολαβούν μεταξύ αυτών των δύο κατευθύνσεων. Η σημασία του περιβάλλοντος κενού είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Οι καμπυλωτές ενότητες σιδήρου περιέχουν ανοιχτές περιοχές που γίνονται ουσιαστικά στοιχεία της συνολικής γλυπτικής επίδρασης. Ο θεατής αντιλαμβάνεται όχι μόνο το σφυρηλατημένο υλικό αλλά και τους χώρους που δημιουργεί. Από τη σημερινή άποψη, αυτή η αισθητική ποιότητα θυμίζει αρχές στη σύγχρονη αφηρημένη μεταλλική γλυπτική. Ωστόσο, τέτοια μορφολογική παράλληλη δεν πρέπει να εξισώνεται με ιστορική επιρροή ή κοινή καλλιτεχνική πρόθεση. Η παραδοσιακή σιδηρουργία της περιοχής Benue ανέπτυξε τις δικές της τεχνικές, κοινωνικές και σχεδιαστικές προϋποθέσεις. Η δεξιοτεχνία στο κατ’ εξοχήν σίδερο είναι εμφανής εδώ στην ελεγχόμενη δημιουργία σφιχτών καμπών, τη σταδιακή μεταβολή της διατομής του υλικού και τα ακριβώς τελειωμένα άκρα. Η ακανόνιστη επιφάνεια οξειδώσεων ενισχύει τον χαρακτήρα του υλικού και δημιουργεί αντίθεση με την κομψότητα των περιγραμμάτων του.

Ιστορική Αξιολόγηση Τέχνης

Η εξαιρετική ποιότητα αυτού του γλυπτού από σίδερο που αποδίδεται στον Mumuye έγκειται στην εξαιρετική μορφολογική συγκέντρωση. Με μόλις μερικές σφυρηλατημένες γραμμές, εμφανίζεται ένα πολύπλοκο, ρυθμικά δυναμικό σχήμα, του οποίου εκφραστικότητα προέρχεται από τη μελέτη της ύλης, του περιγράμματος και του αρνητικού χώρου. Το μεγάλο, αμφίπλευρο τόξο δίνει στο αντικείμενο μια διακριτή σιλουέτα, ενώ οι μικρότερες γοβώδεις μορφές δημιουργούν μια λεπτή εσωτερική ένταση. Ως απόδειξη μιας περιφερειακής παράδοσης της σιδηρουργίας, το γλυπτό απεικονίζει τις δημιουργικές δυνατότητες ενός υλικού που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τόσο πρακτικά όσο και συμβολικά. Η σύγχρονη αισθητική του επίδραση είναι αδιαμφισβήτητη, ωστόσο η αρχική του λειτουργία, το ακριβές πολιτισμικό πλαίσιο και η χρονολόγηση παραμένουν ασαφή χωρίς περαιτέρω τεκμηρίωση. Ακριβώς αυτή η συνύπαρξη επιμελούς χειροτεχνίας, ριζικής abstraction και πιθανού συμβολικού νοήματος καθιστά το αντικείμενο ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα δυτικοαφρικανικής μεταλλουργίας.

Βιβλιογραφία

Frank Herreman (επιμ.): Mumuye Sculpture: Nigeria. The African Museum, Berg en Dal, 1997.

Karl-Ferdinand Schaedler: Earth and Ore: 2500 Years of African Art in Terra-Cotta and Metal. Panterra Verlag, Μόναχο, 1997.

Οι παραπάνω δημοσιεύσεις εξυπηρετούν το γενικό ιστορικό πλαίσιο τέχνης για τη μόρφωση της τέχνης Mumuye και των μεταλλουργικών παραδόσεων της Αφρικής. Δεν αποτελούν άμεση τεκμηρίωση του εν λόγω σιδερένιου αντικειμένου ή οριστικό προσδιορισμό της αρχικής του λειτουργίας.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Τα αυθεντικά κείμενα και οι φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχουν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.

Inv. No. MAZ31209

Εντεταλμένος: Amadou Dogo

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Μεταλλικό Γλυπτό από τον Mumuye – Αφηρημένο Γλυπτό από σίδερο με καμπύλη σιλουέτα

Προέλευση: Περιοχή Taraba, Νότιο-Ανατολικό Νιγηρία

Πολιτισμική Απόδοση: Mumuye, αποδομείται

Υλικό: Σίδερο, σφυρηλατημένο, με οξειδωμένο επιχρύσωμα σε κοκκινωπό-καφέ απόχρωση, με βάση στήριξης.

Χρονολόγηση: Αβέβαιη

Περιγραφή

Αυτό το γλυπτό από σίδερο από την περιοχή Taraba της βορειοανατολικής Νιγερίας χαρακτηρίζεται από μια εξαιρετικά λιτή αλλά δυναμική φορμαλιστική γλώσσα. Το λεπτό, κατακόρυφο σχήμα του αναπτύσσεται από έναν μακρύ, σχεδόν ευθύ σιδερένιο φλοιό, ο οποίος στην ανώτερη ενότητα μεταβαίνει σε μια σύνθετη ακολουθία καμπυλών και γόβων στοιχείων. Το αντικείμενο φέρει μια διακριτικά γραμμική σιλουέτα, του οποίου το αποτέλεσμα προέρχεται κυρίως από την αλληλεπίδραση ανάμεσα σε ευθείες, καμπύλες και αιχμηρές μορφές. Ο κατώτερος φλοιός έχει κατασκευαστεί από μια στενή σιδερένια ράγα, επιφανειακά ακανόνιστος, που φανερώνει την χειροποίητη, σφυρηλατημένη εργασία. Στο κατώτερο άκρο βρίσκεται ένα μικρό δαχτυλίδι-οπή, το οποίο μπορεί αρχικά να εξυπηρετούσε για στερέωση ή αναρρίχηση. Η τρέχουσα μαύρη βάση επίδειξης αποτελεί μια σύγχρονη προσθήκη. Στην άνω τρίτη, ο φλοιός αρχικά διαμορφώνεται σε μια απαλά καμπύλη γραμμή προς τα αριστερά, η οποία μετατρέπεται σε μια μικρή προεξοχή τύπου γόβας. Πάνω από αυτό, ακολουθεί μια δεύτερη, πιο έντονη κάμψη που στρέφει με γρήγορη γωνία προς τα δεξιά. Μια κοντή, στενή επέκταση προεξέχει οριζόντια από αυτήν την περιοχή. Η άνω κύρια μορφή στη συνέχεια περιγράφει ένα ευρύ, σχεδόν ημικυκλικό τόξο, του οποίου το τέλος εκτείνεται οριζόντια προς τα δεξιά και στενεύει σε ένα λεπτό σημείο. Αυτό το μεγάλο τόξο-φεγγαρόμορφο καμπύλο τόξο αποτελεί το οπτικό κέντρο όλης της σύνθεσης. Η επιφάνεια καλύπτεται από ομοιόμορφο, οξειδωμένο στρώμα κοκκινωποκάφεης απόχρωσης με ένταση διαφορετική σε ορισμένα σημεία. Μικροατέλειες, ελαφριά παχύνσεις του υλικού και η μερικώς μη απόλυτα συμμετρική απόδοση των περιγραμμάτων τονίζουν το χειροποίητο χαρακτήρα. Το σχέδιο επιτυγχάνει την μοναδική του επίδραση μέσω της συνειδητής περιορισμού σε έναν μόνο, συνεχόμενο άξονα κίνησης, ο οποίος διαλύεται στην άνω ενότητα σε μια σειρά από ρυθμικά αλληλοσυνδεόμενες καμπύλες.

Πολιτισμικό και Γεωγραφικό Πλαίσιο

Οι Mumuye είναι μια εθνοτική ομάδα στη βορειοανατολική Νιγηρία, κυρίως στη σημερινή Πολιτεία Taraba. Οι ιστορικές περιοχές εγκατάστασης απλώνονται στις πεδιάδες νοτιοδιαβοτικής περιοχής του ποταμού Benue και της γειτονικής σαβάνας και ορεινής γης. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από εξαιρετική πολιτισμική ποικιλία, με τους Mumuye, Chamba, Jukun, Wurkun και άλλες κοινότητες να αλληλεπιδρούν για μακρύ χρονικό διάστημα. Η υλική κουλτούρα αυτών των ομάδων περιλαμβάνει όχι μόνο ξύλινα γλυπτά αλλά και μεταλλικά εργαλεία, όπλα, κοσμήματα και αντικείμενα με πιθανή τελετουργική βαρύτητα. Τα ανθρωπομορφικά ξύλινα γλυπτά των Mumuye είναι ιδιαίτερα γνωστά, παρουσιάζοντας αγαλματίδια με μακρυά σώματα, αφαιρετικά άκρα και μια έντονη ρυθμική δομή. Τα έργα αυτά χρησιμοποιούνταν σε διάφορα κοινωνικά και θρησκευτικά πλαίσια, συμπεριλαμβανομένων πεποιθήσεων προστασίας, πρακτικών ίασης και συνδέσεων με πνευματικές δυνάμεις. Η σιδηρουργία κατείχε πρακτική και συμβολική σημασία σε πολλές κοινωνίες της περιοχής Benue. Οι χαλκουργοί διέθεταν εξειδικευμένη τεχνική γνώση που επέτρεπε τη μεταμόρφωση του σιδήρου μέσα από τη φωτιά και μηχανικο processing. Ωστόσο, η κοινωνική θέση των χαλκουργών και οι θρησκευτικές πεποιθήσεις για το υλικό διαφέρουν σημαντικά ανά κοινότητα. Το παρόν γλυπτό από σίδερο έχει από θεμελιώδη πολιτισμική απόδοση προς τους Mumuye. Το εάν το σχήμα του πραγματικά αντιστοιχεί σε συγκεκριμένη παράδοση Mumuye ή προήλθε σε ευρύτερο περιφερειακό context δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα χωρίς τεκμηριωμένα συγκρίσιμα αντικείμενα.

Μορφολογική Γλώσσα και Πιθανή Συμβολική

Η ασυνήθιστη μορφή του αντικειμένου ανοίγει διάφορες πιθανότητες εικονογραφικής ερμηνείας. Το μεγάλο πάνω τόξο θυμίζει έναν λυγισμένο λαιμό, ένα κεφαλόσχημο δρεπάνι ή μια αφηρημένη μορφή ζώου. Οι δύο μικρότερες καμπύλες χαμηλά μπορούν να ερμηνευθούν ως περαιτέρω ανατομικές παραπομπές. Οι αιχμηρές προεξοχές, ειδικά, δίνουν στη μορφή μια ορισμένη ομοιότητα με στυλιζαρισμένα ράμφη, κέρατα ή άλλα χαρακτηριστικά ζώων. Ωστόσο, οριστική ταυτοποίηση ως πουλί, φίδι ή άλλο ζωντανό ον θα ήταν εικασία. Μπορεί επίσης να πρόκειται για ένα συμβολικά σχεδιασμένο σιδερένιο αντικείμενο των οποίων η μορφή δεν προορίζεται ρητώς να είναι αναπαραστατική εικόνα. Σε διάφορες δυτικοΑφρικανικές μετα-κουλτούρες, όλες οι παραδόσεις χαρακτηρίζονται από εξαιρετικά αφηρημένες φιγούρες και σύμβολα των οποίων το νόημα γίνεται σαφές μόνο από το αρχικό τελετουργικό ή κοινωνικό τους πλαίσιο. Οι ρευστές γραμμές θα μπορούσαν να υποδηλώνουν κινήσεις, ζωτικότητα ή μετασχηματισμό. Ωστόσο, τέτοιες ερμηνείες δεν πρέπει να θεωρούνται ορισμένες πολιτισμικές δηλώσεις. Ο χαρακτηρισμός ως γλυπτό αρχικά περιγράφει την τρέχουσα αισθητική αντίληψη του αντικειμένου, ενώ ο αρχικός του σκοπός ίσως να ήταν πιο λειτουργικός ή τελετουργικός.

Πιθανή Ριτουργική Λειτουργία

Γιαφτιές αντικείμενα από σίδηρο μπορεί να αποτελούσαν μέρος προστατευτικών τελετών, τελετουργικών πράξεων ή θρησκευτικών θεσμών σε διάφορες κοινωνίες της βορειοανατολικής Νιγηρίας. Σε ορισμένες περιφερειακές παραδόσεις, μεταλλικά αντικείμενα σχετίζονταν με πνευματικές δυνάμεις, ενώ άλλα λειτουργούσαν ως σύμβολα ιεραρχίας, εργαλεία ή συμβολικά χαρακτηριστικά. Λόγω του λεπτού τους σχήματος και του μικρού οπτικού δαχτυλίου στο κάτω μέρος, η παρούσα μορφή μπορεί αρχικά να είχε προσαρτηθεί, τοποθετηθεί σε επιφάνεια ή ενσωματωθεί σε μια ευρύτερη διάταξη αντικειμένων. Η χρήση του ως επιγονέιο, έμβλημα ή εξάρτημα τελετουργικού εξοπλισμού φαίνεται πιθανή. Η ομοιότητά του με ένα λειτουργικό γάντζο ή ράβδο πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη. Η ευρεία καμπύλη προς τα πάνω και οι δύο πλευρικές επεκτάσεις ενδέχεται να εξυπηρετούσαν πρακτικό σκοπό επιπλέον της συμβολικής τους λειτουργίας. Χωρίς πληροφορίες για το αρχικό πλαίσιο εύρεσης ή απόκτησης, πιθανά σήματα χρήσης και αντίστοιχα εθνογραφικά αντικείμενα, είναι αδύνατον να διακριθούν σαφώς ανάμεσα σε αυτές τις πιθανότητες. Συνεπώς, μια συγκεκριμένη χρήση σε λατρεία των προγόνων, μυήσεις ή σύνδεση με τελετές ίασης δεν έχει αποδειχθεί.

Ιστορική Ανάλυση Τέχνης

Από ιστορικο-καλλιτεχνική άποψη, το αντικείμενο φέρει αξιοσημείωτη ομοιότητα με μια αφηρημένη, γραμμική αντίληψη γλυπτικής. Αντίθετα με γλυπτική που αναπτύσσεται από κλειστές όγκους, η χωρική της επίδραση προέρχεται σχεδόν εξ ολοκλήρου από την κίνηση ενός λεπτού σιδερένιου σχήματος στο χώρο. Ο μακρύς κατακόρυφος άξονας διαμορφώνει έναν ήρεμο, σταθεροποιητικό άξονα, ενώ η άνω ενότητα αναπτύσσει μια σειρά όλο και πιο σεκαστών καμπύλων. Αυτή η σύνθεση δημιουργεί μια δυναμική μετάβαση από στατική ευθεία προς δυναμική κίνηση. Το μεγάλο πάνω τόξο φαίνεται σχεδόν να επιπλέει και δίνει στο άλλοθλι σχολικό μορφή μια έντονη οριζόντια επέκταση. Οι μικρότερες γόβες και αιχμές στο κεντρικό χώρο μεσολαβούν μεταξύ αυτών των δύο κατευθύνσεων. Η σημασία του περιβάλλοντος κενού είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Οι καμπυλωτές ενότητες σιδήρου περιέχουν ανοιχτές περιοχές που γίνονται ουσιαστικά στοιχεία της συνολικής γλυπτικής επίδρασης. Ο θεατής αντιλαμβάνεται όχι μόνο το σφυρηλατημένο υλικό αλλά και τους χώρους που δημιουργεί. Από τη σημερινή άποψη, αυτή η αισθητική ποιότητα θυμίζει αρχές στη σύγχρονη αφηρημένη μεταλλική γλυπτική. Ωστόσο, τέτοια μορφολογική παράλληλη δεν πρέπει να εξισώνεται με ιστορική επιρροή ή κοινή καλλιτεχνική πρόθεση. Η παραδοσιακή σιδηρουργία της περιοχής Benue ανέπτυξε τις δικές της τεχνικές, κοινωνικές και σχεδιαστικές προϋποθέσεις. Η δεξιοτεχνία στο κατ’ εξοχήν σίδερο είναι εμφανής εδώ στην ελεγχόμενη δημιουργία σφιχτών καμπών, τη σταδιακή μεταβολή της διατομής του υλικού και τα ακριβώς τελειωμένα άκρα. Η ακανόνιστη επιφάνεια οξειδώσεων ενισχύει τον χαρακτήρα του υλικού και δημιουργεί αντίθεση με την κομψότητα των περιγραμμάτων του.

Ιστορική Αξιολόγηση Τέχνης

Η εξαιρετική ποιότητα αυτού του γλυπτού από σίδερο που αποδίδεται στον Mumuye έγκειται στην εξαιρετική μορφολογική συγκέντρωση. Με μόλις μερικές σφυρηλατημένες γραμμές, εμφανίζεται ένα πολύπλοκο, ρυθμικά δυναμικό σχήμα, του οποίου εκφραστικότητα προέρχεται από τη μελέτη της ύλης, του περιγράμματος και του αρνητικού χώρου. Το μεγάλο, αμφίπλευρο τόξο δίνει στο αντικείμενο μια διακριτή σιλουέτα, ενώ οι μικρότερες γοβώδεις μορφές δημιουργούν μια λεπτή εσωτερική ένταση. Ως απόδειξη μιας περιφερειακής παράδοσης της σιδηρουργίας, το γλυπτό απεικονίζει τις δημιουργικές δυνατότητες ενός υλικού που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί τόσο πρακτικά όσο και συμβολικά. Η σύγχρονη αισθητική του επίδραση είναι αδιαμφισβήτητη, ωστόσο η αρχική του λειτουργία, το ακριβές πολιτισμικό πλαίσιο και η χρονολόγηση παραμένουν ασαφή χωρίς περαιτέρω τεκμηρίωση. Ακριβώς αυτή η συνύπαρξη επιμελούς χειροτεχνίας, ριζικής abstraction και πιθανού συμβολικού νοήματος καθιστά το αντικείμενο ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα δυτικοαφρικανικής μεταλλουργίας.

Βιβλιογραφία

Frank Herreman (επιμ.): Mumuye Sculpture: Nigeria. The African Museum, Berg en Dal, 1997.

Karl-Ferdinand Schaedler: Earth and Ore: 2500 Years of African Art in Terra-Cotta and Metal. Panterra Verlag, Μόναχο, 1997.

Οι παραπάνω δημοσιεύσεις εξυπηρετούν το γενικό ιστορικό πλαίσιο τέχνης για τη μόρφωση της τέχνης Mumuye και των μεταλλουργικών παραδόσεων της Αφρικής. Δεν αποτελούν άμεση τεκμηρίωση του εν λόγω σιδερένιου αντικειμένου ή οριστικό προσδιορισμό της αρχικής του λειτουργίας.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Τα αυθεντικά κείμενα και οι φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχουν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.

Inv. No. MAZ31209

Εντεταλμένος: Amadou Dogo

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Mumuye
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Black iron
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A iron sculpture
Height
67 cm
Βάρος
800 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​