Ένα σιδερένιο γλυπτό - Mumuye - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

04
ημέρες
13
ώρες
54
λεπτά
03
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 6
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 280 - € 330
IT
6 €
PL
5 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Πρωτότυπο γλυπτό από σίδηρο από τη Νιγηρία, με τίτλο «A iron sculpture», αποδίδεται στον Μουμουγιε, προέλευση περιοχή Τζαλίνγο, Πολιτεία Taraba, με βάση έκθεσης.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Σιδηρούς Γλυπτό Μουμούγι – Ανθρωπομορφική Σύνθεση με Ακτινοβολούντα Σιδερένια Προβολώματα

Προέλευση: Περιφέρεια Τάλιγκο, πολιτεία Ταράμπα, Βορειοανατολική Νιγηρία

Απόδοση Πολιτισμικής Ταυτότητας: Μουμούγι, αποδοθεισά

Υλικό: Χυτή σιδηροπρεπή, σκούρα καφέ έως ερυθροκάστανη οξείδωση πατίνα, μαζί με βάση

Ημερομηνία Ανάλυσης: Ασαφής

Περιγραφή

Αυτό το εξαιρετικό γλυπτό από σίδηρο χαρακτηρίζεται από μια πολύπλοκη, κάθετα οργανωμένη σύνθεση στην οποία ανθρωπομορφικά στοιχεία συνδυάζονται με πλειάδα ανυψωμένων, μερικώς καμπυλών σιδερένιων προβολών. Ένας μακρύς, στενός φάρυγγας διαμορφώνει τον υποστηρικό κεντρικό άξονα του αντικειμένου και διευρύνεται στην επάνω του τμήμα σε μια φαν-σχήματος δομή από ράβδους σιδήρου διαφόρων длиτών. Αυτές φαίνονται να αναπτύσσονται από ένα κοινό, πυκνό κέντρο και να ανοίγουν μια δυναμική, σχεδόν φυτική κίνηση. Κάποιες από τις προβολές τελειώνουν σε ακανόνιστα σημεία, άλλες έχουν σχήμα γαντιού/αγκιστριού, ή έχουν επίπεδες, φύλλο-όπως άκρες. Πάνω από αυτή τη ριζική δομή υψώνεται ένα κυλινδρικό στοιχείο, από το άνοιγμα του οποίου προβάλλει ένα μικρό ανθρωπομορφικό figure. Ο μακρύς του λαιμός και το σώμα είναι στέφανε με ένα σχηματικά μοντελοποιημένο κεφάλι, του οποίου το πρόσωπο χαρακτηρίζεται από δύο βυθισμένα μάτια, μια προβεβλημένη μύτη και ένα προτεινόμενο στόμα. Δύο ασύμμετρα τοποθετημένα σιδερένια χέρια εκτείνονται προς τα πλάγια, τα άκρα τους συγχωνεύονται σε επίπεδες, κοπείσες μορφές. Αριστερά φαίνεται να απλώνεται οριζόντια, ενώ δεξιά μια στενή, σεληνοειδής επέκταση συνεχίζει την κατακόρυφη κίνηση της συνολικής σύνθεσης. Επιφανειακά εμφανίζει έντονη οξειδωμένη δομή με σκουρόχρωμους καφέ, γκρι σκουρόμαυρους και σκουριδοκόκκινους τόνους. Η ακανόνιστη πυκνότητα του υλικού και οι ορατές μεταβάσεις μεταξύ των στοιχείων δίνουν στο έργο έναν διακριτικά αρχαϊκό χαρακτήρα. Το γλυπτό είναι τοποθετημένο σε ένα μοντέρνο μαύρο εκθεσιακό βάθρο.

Ιστορικο-Αρχαιολογικό Πλαίσιο

Οι Μουμούγι ζουν κυρίως στα ορεινά και σαβάνα τοπία της επαρχίας Taraba στη βορειοανατολική Νιγηρία, ειδικότερα στις περιοχές γύρω από το Τάλιγκκο, το Ζινγκ και τις γειτονικές περιοχές του ποταμού Μπενουέ. Οι καλλιτεχνικές τους παραδόσεις έγιναν διεθνώς γνωστές κυρίως μέσω ανθρωπομορφικών ξύλινων γλυπτών, των οποίων η χαρακτηριστική μορφολογική γλώσσα ορίζεται από μακροσώπους σώματα, αφηρημένες μορφές προσώπου και μια έντονη ρυθμική δομή. Αυτές οι φιγούρες, συχνά με το όνομα ιαγκαλαγκάνα ή συναφή περιφερειακά όροι, συνδέονται με κοινωνικές, θρησκευτικές και ιερουργικές πεποιθήσεις των Μουμούγι. Παράλληλα με την ξυλογλυπτική, η φιλοτεχνική επεξεργασία του σιδήρου είχε ιδιαίτερη οικονομική και συμβολική σημασία σε πολλές κοινωνίες της περιοχής Μπενουέ. Οι χαλκοποιούσανόπλοι κατείχαν εξειδικευμένες τεχνικές γνώσεις που επέτρεπαν τη μεταμόρφωση μεταλλικών πρώτων υλών σε εργαλεία, όπλα και περιστασιακά ιερουργικά αντικείμενα. Το παρόν αντικείμενο, ωστόσο, διαφέρει σημαντικά από τις κανονικές ξύλινες φιγούρες των Μουμούγι. Η δομή του, αναπτυγμένη από πολυάριθμα καμμένα μεμονωμένα στοιχεία, θυμίζει περισσότερο ένα συνδεδεμένο με συνέλευση γλυπτό από σίδερο, του οποίου η μορφή μεσολαβεί ανάμεσα σε ανθρωπομορφική αναπαράσταση και αφηρημένη συμβολική μορφή. Μια οριστική τυπολογική ταξινόμηση εντός της τεκμηριωμένης τέχνης των Μουμούγι δεν είναι δυνατή με βάση μόνο τη φωτογραφία. Ο συνδυασμός ενός μικρού ανθρώπινου κεφαλιού με προεκτεινόμενες, φύλλο-ή λεπίδα-όπως προβολές, ειδικότερα, απαιτεί περαιτέρω συγκριτική μελέτη. Η πολιτιστική απόδοση θα πρέπει επομένως να θεωρείται προσωρινή μέχρι να διευκρινιστεί από αξιόπιστα αντίστοιχα αντικείμενα και πληροφορίες προέλευσης.

Συμβολισμός και εικονογραφία

Η εικονογραφική διακριτικότητα αυτού του γλυπτού έγκειται στον συνδυασμό ανθρώπινου κεφαλιού με μια περίπλοκη δομή ραδιαιτικά τοποθετημένων μορφών σιδήρου. Το ανθρωπομορφικό στέμμα σχηματίζει το οπτικό κεντρικό σημείο της άνω ενότητας και θα μπορούσε να αναφέρεται σε μια προσωποποιημένη δύναμη, ένα προστατευτικό πρόσωπο ή μια συμβολική ενσωμάτωση της ανθρώπινης δράσης. Τα δύο πλευρικά εκτεινόμενα στοιχεία, στη διάταξή τους, θυμίζουν υψωμένα χέρια, ενώ οι επίπεδες άκρες τους ταυτόχρονα προκαλούν συσχετισμούς με λεπίδες, φύλλα ή αφηρημένα εργαλεία. Ο θαυμαστός κορώνας που βρίσκεται κάτω από τις προβολές μπορεί να ερμηνευθεί ως είδος ακτινωτού σηματοδότη. Οι μεταβολές τους σε μήκη και καμπύλες δημιουργούν την εντύπωση κίνησης προς τα έξω και προς τα πάνω από τον κεντρικό φάρυγγα. Μια ερμηνεία ως σύμβολο ανάπτυξης, επέκτασης ή ανάδυσης μιας πνευματικής επίδρασης είναι εφικτή, αλλά παραμένει εικασία. Ομοίως, οι ατομικές επεκτάσεις θα μπορούσαν αρχικά να αντιπροσωπεύουν συγκεκριμένα αντικείμενα ή χαρακτηριστικά του αρχικού σχήματος, η σημασία των οποίων δεν είναι πλέον άμεσα αναγνωρίσιμη. Ο συνδυασμός ανθρώπινης φυσιογνωμίας και μη-εικονογραφικών μορφών σιδήρου υποδεικνύει μια αντίληψη τέχνης στην οποία η ανθρώπινη μορφή δεν απεικονίζεται φυσιολογικά, αλλά τελικά ενισχύεται από πρόσθετα γλυπτικά στοιχεία. Εάν αυτές οι ενισχύσεις σήμαιναν συγκεκριμένες δυνάμεις, κοινωνικές σχέσεις ή ιερουργικά acts στο αρχικό τους πολιτιστικό πλαίσιο δεν μπορεί να προσδιοριστεί χωρίς αντίστοιχη εθνογραφική τεκμηρίωση.

Λειτουργία σε τελετουργικό πλαίσιο και Πολιτισμικό Πλαίσιο

Σε διάφορες κοινωνίες της περιοχής Μπενουέ, τα χυτά αντικείμενα σιδήρου δεν ήταν αποκλειστικά πρακτικά καθημερινά αντικείμενα, αλλά θα μπορούσαν επίσης να φέρουν κοινωνική, πολιτική ή θρησκευτική σημασία. Οι ειδικές ιδιότητες του σιδήρου—η ανθεκτικότητά του και η τεχνικά απαιτητική διαδικασία παραγωγής—παρείχαν στο υλικό υψηλό καθεστώς σε διαφορετικά πολιτιστικά συμφραζόμενα. Ωστόσο, δεν μπορεί να εξαχθεί ένα ενιαίο, διαπολιτισμικό συμβολισμό. Για τους Μουμούγι, οι τελετουργικές λειτουργίες ορισμένων ανθρωπομορφικών ξύλινων μορφών είναι ιδιαίτερα καλά τεκμηριωμένες· αυτές οι μορφές συνδέονταν, μεταξύ άλλων, με προστατευτικές πεποιθήσεις, ιατρικές πρακτικές και τη κοινωνική εξουσία ειδικευμένων ατόμων. Εάν το παρόν γλυπτό από σίδερο χρησιμοποιήθηκε σε αντίστοιχα συμφραζόμενα δεν έχει τεκμηριωθεί. Η αναλυτή κατασκευή του και η σαφώς τονισμένη ανθρώπινη κορώνα θα μπορούσαν να υποδηλώνουν χρήση εκτός της καθημερινής ζωής. Θα μπορούσε να χρησίμευσε ως συμβολική αντιπροσώπευση, ως μέρος τελετουργικής επίδειξης ή εντός ενός ιερουργικού συνόλου. Μια μεταγενέστερη παραγωγή εμπνευσμένη από παραδοσιακές μορφές δεν μπορεί να αποκλειστεί χωρίς επιβεβαιωμένη ημερομηνία και προέλευση. Η ορατή οξείδωση δηλώνει μεταβολή στην επιφάνεια μετάλλου αλλά δεν επιτρέπει αξιόπιστο προσδιορισμό της ηλικίας ή της αρχικής χρήσης του.

Αξιολόγηση Ιστορίας της Τέχνης

Η εξαιρετική ποιότητα τέχνης αυτού του γλυπτού από σίδερο έγκειται στην ασυνήθιστη συνύπαρξη γραμμικής κατασκευής, γλυπτικής πυκνότητας και χωρικής διαφάνειας. Σε αντίθεση με ένα γλυπτό που έχει αναπτυχθεί από έναν συμπαγή όγκο, η μορφή εδώ προέρχεται από την αλληλεπίδραση ατομικά καμμένων στοιχείων, των διαστημάτων μεταξύ τους που συνεισφέρουν στη σύνθεση εξίσου με το ίδιο το σίδερο. Ο λεπτός φάρυγγας δίνει στο έργο μια σαφή κατακόρυφη προσανατολισμό, ενώ οι ακτινωτά εκτεινόμενες προβολές διαταράσσουν αυτή τη τάξη με μια ζωντανή, ασύμμετρη κίνηση. Το μικρό ανθρωπομορφικό στοιχείο στέψης δημιουργεί μια σκόπιμη αντίθεση προς τη αφηρημένη δομή του κάτω τμήματος. Η απλοποιημένη φυσιογνωμία εστιάζει την προσοχή σε μερικά βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης εμφάνισης. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η αντίθεση μεταξύ του υλικού βάρους του σιδήρου και της σχεδόν γραφικής ελαφρότητας των μεγεθών που κινούνται. Υπό τον περιορισμό της πολιτιστικής απόδοσης, η οποία ακόμη επιδέχεται επιβεβαίωση, το αντικείμενο αποτελεί ένα ενδιαφέρον παράδειγμα των γλυπτικών δυνατοτήτων του επεξεργασμένου σιδήρου within το ευρύτερο πλαίσιο της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής μεταλλουργίας. Η καλλιτεχνική του σημασία εντοπίζεται κυρίως στην μοναδική μορφολογική αντίληψη, η οποία ενώνει τον ανθρωπομορφικό συμβολισμό και τον αφηρημένο χωρικό σχεδιασμό σε ένα εκφραστικό γλυπτικό σύνολο.

Βιβλιογραφία

Frank Herreman (επιμ.): Mumuye: Sculpture from Nigeria – The Human Figure Reinvented. Βρυξέλλες: Mercatorfonds, 2016.

Marla C. Berns, Richard Fardon, και Sidney Littlefield Kasfir (επιμ.): Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Λος Άντζελες: Fowler Museum at UCLA, 2011.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Πρωτότυπα κείμενα και φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που διατηρούν οι αντίστοιχοι κάτοχοι διατηρούνται.

Αριθ. Ερ. MAZ31683

Απόδειξη: Αμπούδου Ντογκό

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Σιδηρούς Γλυπτό Μουμούγι – Ανθρωπομορφική Σύνθεση με Ακτινοβολούντα Σιδερένια Προβολώματα

Προέλευση: Περιφέρεια Τάλιγκο, πολιτεία Ταράμπα, Βορειοανατολική Νιγηρία

Απόδοση Πολιτισμικής Ταυτότητας: Μουμούγι, αποδοθεισά

Υλικό: Χυτή σιδηροπρεπή, σκούρα καφέ έως ερυθροκάστανη οξείδωση πατίνα, μαζί με βάση

Ημερομηνία Ανάλυσης: Ασαφής

Περιγραφή

Αυτό το εξαιρετικό γλυπτό από σίδηρο χαρακτηρίζεται από μια πολύπλοκη, κάθετα οργανωμένη σύνθεση στην οποία ανθρωπομορφικά στοιχεία συνδυάζονται με πλειάδα ανυψωμένων, μερικώς καμπυλών σιδερένιων προβολών. Ένας μακρύς, στενός φάρυγγας διαμορφώνει τον υποστηρικό κεντρικό άξονα του αντικειμένου και διευρύνεται στην επάνω του τμήμα σε μια φαν-σχήματος δομή από ράβδους σιδήρου διαφόρων длиτών. Αυτές φαίνονται να αναπτύσσονται από ένα κοινό, πυκνό κέντρο και να ανοίγουν μια δυναμική, σχεδόν φυτική κίνηση. Κάποιες από τις προβολές τελειώνουν σε ακανόνιστα σημεία, άλλες έχουν σχήμα γαντιού/αγκιστριού, ή έχουν επίπεδες, φύλλο-όπως άκρες. Πάνω από αυτή τη ριζική δομή υψώνεται ένα κυλινδρικό στοιχείο, από το άνοιγμα του οποίου προβάλλει ένα μικρό ανθρωπομορφικό figure. Ο μακρύς του λαιμός και το σώμα είναι στέφανε με ένα σχηματικά μοντελοποιημένο κεφάλι, του οποίου το πρόσωπο χαρακτηρίζεται από δύο βυθισμένα μάτια, μια προβεβλημένη μύτη και ένα προτεινόμενο στόμα. Δύο ασύμμετρα τοποθετημένα σιδερένια χέρια εκτείνονται προς τα πλάγια, τα άκρα τους συγχωνεύονται σε επίπεδες, κοπείσες μορφές. Αριστερά φαίνεται να απλώνεται οριζόντια, ενώ δεξιά μια στενή, σεληνοειδής επέκταση συνεχίζει την κατακόρυφη κίνηση της συνολικής σύνθεσης. Επιφανειακά εμφανίζει έντονη οξειδωμένη δομή με σκουρόχρωμους καφέ, γκρι σκουρόμαυρους και σκουριδοκόκκινους τόνους. Η ακανόνιστη πυκνότητα του υλικού και οι ορατές μεταβάσεις μεταξύ των στοιχείων δίνουν στο έργο έναν διακριτικά αρχαϊκό χαρακτήρα. Το γλυπτό είναι τοποθετημένο σε ένα μοντέρνο μαύρο εκθεσιακό βάθρο.

Ιστορικο-Αρχαιολογικό Πλαίσιο

Οι Μουμούγι ζουν κυρίως στα ορεινά και σαβάνα τοπία της επαρχίας Taraba στη βορειοανατολική Νιγηρία, ειδικότερα στις περιοχές γύρω από το Τάλιγκκο, το Ζινγκ και τις γειτονικές περιοχές του ποταμού Μπενουέ. Οι καλλιτεχνικές τους παραδόσεις έγιναν διεθνώς γνωστές κυρίως μέσω ανθρωπομορφικών ξύλινων γλυπτών, των οποίων η χαρακτηριστική μορφολογική γλώσσα ορίζεται από μακροσώπους σώματα, αφηρημένες μορφές προσώπου και μια έντονη ρυθμική δομή. Αυτές οι φιγούρες, συχνά με το όνομα ιαγκαλαγκάνα ή συναφή περιφερειακά όροι, συνδέονται με κοινωνικές, θρησκευτικές και ιερουργικές πεποιθήσεις των Μουμούγι. Παράλληλα με την ξυλογλυπτική, η φιλοτεχνική επεξεργασία του σιδήρου είχε ιδιαίτερη οικονομική και συμβολική σημασία σε πολλές κοινωνίες της περιοχής Μπενουέ. Οι χαλκοποιούσανόπλοι κατείχαν εξειδικευμένες τεχνικές γνώσεις που επέτρεπαν τη μεταμόρφωση μεταλλικών πρώτων υλών σε εργαλεία, όπλα και περιστασιακά ιερουργικά αντικείμενα. Το παρόν αντικείμενο, ωστόσο, διαφέρει σημαντικά από τις κανονικές ξύλινες φιγούρες των Μουμούγι. Η δομή του, αναπτυγμένη από πολυάριθμα καμμένα μεμονωμένα στοιχεία, θυμίζει περισσότερο ένα συνδεδεμένο με συνέλευση γλυπτό από σίδερο, του οποίου η μορφή μεσολαβεί ανάμεσα σε ανθρωπομορφική αναπαράσταση και αφηρημένη συμβολική μορφή. Μια οριστική τυπολογική ταξινόμηση εντός της τεκμηριωμένης τέχνης των Μουμούγι δεν είναι δυνατή με βάση μόνο τη φωτογραφία. Ο συνδυασμός ενός μικρού ανθρώπινου κεφαλιού με προεκτεινόμενες, φύλλο-ή λεπίδα-όπως προβολές, ειδικότερα, απαιτεί περαιτέρω συγκριτική μελέτη. Η πολιτιστική απόδοση θα πρέπει επομένως να θεωρείται προσωρινή μέχρι να διευκρινιστεί από αξιόπιστα αντίστοιχα αντικείμενα και πληροφορίες προέλευσης.

Συμβολισμός και εικονογραφία

Η εικονογραφική διακριτικότητα αυτού του γλυπτού έγκειται στον συνδυασμό ανθρώπινου κεφαλιού με μια περίπλοκη δομή ραδιαιτικά τοποθετημένων μορφών σιδήρου. Το ανθρωπομορφικό στέμμα σχηματίζει το οπτικό κεντρικό σημείο της άνω ενότητας και θα μπορούσε να αναφέρεται σε μια προσωποποιημένη δύναμη, ένα προστατευτικό πρόσωπο ή μια συμβολική ενσωμάτωση της ανθρώπινης δράσης. Τα δύο πλευρικά εκτεινόμενα στοιχεία, στη διάταξή τους, θυμίζουν υψωμένα χέρια, ενώ οι επίπεδες άκρες τους ταυτόχρονα προκαλούν συσχετισμούς με λεπίδες, φύλλα ή αφηρημένα εργαλεία. Ο θαυμαστός κορώνας που βρίσκεται κάτω από τις προβολές μπορεί να ερμηνευθεί ως είδος ακτινωτού σηματοδότη. Οι μεταβολές τους σε μήκη και καμπύλες δημιουργούν την εντύπωση κίνησης προς τα έξω και προς τα πάνω από τον κεντρικό φάρυγγα. Μια ερμηνεία ως σύμβολο ανάπτυξης, επέκτασης ή ανάδυσης μιας πνευματικής επίδρασης είναι εφικτή, αλλά παραμένει εικασία. Ομοίως, οι ατομικές επεκτάσεις θα μπορούσαν αρχικά να αντιπροσωπεύουν συγκεκριμένα αντικείμενα ή χαρακτηριστικά του αρχικού σχήματος, η σημασία των οποίων δεν είναι πλέον άμεσα αναγνωρίσιμη. Ο συνδυασμός ανθρώπινης φυσιογνωμίας και μη-εικονογραφικών μορφών σιδήρου υποδεικνύει μια αντίληψη τέχνης στην οποία η ανθρώπινη μορφή δεν απεικονίζεται φυσιολογικά, αλλά τελικά ενισχύεται από πρόσθετα γλυπτικά στοιχεία. Εάν αυτές οι ενισχύσεις σήμαιναν συγκεκριμένες δυνάμεις, κοινωνικές σχέσεις ή ιερουργικά acts στο αρχικό τους πολιτιστικό πλαίσιο δεν μπορεί να προσδιοριστεί χωρίς αντίστοιχη εθνογραφική τεκμηρίωση.

Λειτουργία σε τελετουργικό πλαίσιο και Πολιτισμικό Πλαίσιο

Σε διάφορες κοινωνίες της περιοχής Μπενουέ, τα χυτά αντικείμενα σιδήρου δεν ήταν αποκλειστικά πρακτικά καθημερινά αντικείμενα, αλλά θα μπορούσαν επίσης να φέρουν κοινωνική, πολιτική ή θρησκευτική σημασία. Οι ειδικές ιδιότητες του σιδήρου—η ανθεκτικότητά του και η τεχνικά απαιτητική διαδικασία παραγωγής—παρείχαν στο υλικό υψηλό καθεστώς σε διαφορετικά πολιτιστικά συμφραζόμενα. Ωστόσο, δεν μπορεί να εξαχθεί ένα ενιαίο, διαπολιτισμικό συμβολισμό. Για τους Μουμούγι, οι τελετουργικές λειτουργίες ορισμένων ανθρωπομορφικών ξύλινων μορφών είναι ιδιαίτερα καλά τεκμηριωμένες· αυτές οι μορφές συνδέονταν, μεταξύ άλλων, με προστατευτικές πεποιθήσεις, ιατρικές πρακτικές και τη κοινωνική εξουσία ειδικευμένων ατόμων. Εάν το παρόν γλυπτό από σίδερο χρησιμοποιήθηκε σε αντίστοιχα συμφραζόμενα δεν έχει τεκμηριωθεί. Η αναλυτή κατασκευή του και η σαφώς τονισμένη ανθρώπινη κορώνα θα μπορούσαν να υποδηλώνουν χρήση εκτός της καθημερινής ζωής. Θα μπορούσε να χρησίμευσε ως συμβολική αντιπροσώπευση, ως μέρος τελετουργικής επίδειξης ή εντός ενός ιερουργικού συνόλου. Μια μεταγενέστερη παραγωγή εμπνευσμένη από παραδοσιακές μορφές δεν μπορεί να αποκλειστεί χωρίς επιβεβαιωμένη ημερομηνία και προέλευση. Η ορατή οξείδωση δηλώνει μεταβολή στην επιφάνεια μετάλλου αλλά δεν επιτρέπει αξιόπιστο προσδιορισμό της ηλικίας ή της αρχικής χρήσης του.

Αξιολόγηση Ιστορίας της Τέχνης

Η εξαιρετική ποιότητα τέχνης αυτού του γλυπτού από σίδερο έγκειται στην ασυνήθιστη συνύπαρξη γραμμικής κατασκευής, γλυπτικής πυκνότητας και χωρικής διαφάνειας. Σε αντίθεση με ένα γλυπτό που έχει αναπτυχθεί από έναν συμπαγή όγκο, η μορφή εδώ προέρχεται από την αλληλεπίδραση ατομικά καμμένων στοιχείων, των διαστημάτων μεταξύ τους που συνεισφέρουν στη σύνθεση εξίσου με το ίδιο το σίδερο. Ο λεπτός φάρυγγας δίνει στο έργο μια σαφή κατακόρυφη προσανατολισμό, ενώ οι ακτινωτά εκτεινόμενες προβολές διαταράσσουν αυτή τη τάξη με μια ζωντανή, ασύμμετρη κίνηση. Το μικρό ανθρωπομορφικό στοιχείο στέψης δημιουργεί μια σκόπιμη αντίθεση προς τη αφηρημένη δομή του κάτω τμήματος. Η απλοποιημένη φυσιογνωμία εστιάζει την προσοχή σε μερικά βασικά χαρακτηριστικά της ανθρώπινης εμφάνισης. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η αντίθεση μεταξύ του υλικού βάρους του σιδήρου και της σχεδόν γραφικής ελαφρότητας των μεγεθών που κινούνται. Υπό τον περιορισμό της πολιτιστικής απόδοσης, η οποία ακόμη επιδέχεται επιβεβαίωση, το αντικείμενο αποτελεί ένα ενδιαφέρον παράδειγμα των γλυπτικών δυνατοτήτων του επεξεργασμένου σιδήρου within το ευρύτερο πλαίσιο της Δυτικής και Κεντρικής Αφρικής μεταλλουργίας. Η καλλιτεχνική του σημασία εντοπίζεται κυρίως στην μοναδική μορφολογική αντίληψη, η οποία ενώνει τον ανθρωπομορφικό συμβολισμό και τον αφηρημένο χωρικό σχεδιασμό σε ένα εκφραστικό γλυπτικό σύνολο.

Βιβλιογραφία

Frank Herreman (επιμ.): Mumuye: Sculpture from Nigeria – The Human Figure Reinvented. Βρυξέλλες: Mercatorfonds, 2016.

Marla C. Berns, Richard Fardon, και Sidney Littlefield Kasfir (επιμ.): Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Λος Άντζελες: Fowler Museum at UCLA, 2011.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Πρωτότυπα κείμενα και φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που διατηρούν οι αντίστοιχοι κάτοχοι διατηρούνται.

Αριθ. Ερ. MAZ31683

Απόδειξη: Αμπούδου Ντογκό

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Mumuye
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Black Iron
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A iron sculpture
Height
33 cm
Βάρος
710 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​