Ένα ξύλινο γλυπτό - Γιορούμπα - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
09
ώρες
38
λεπτά
37
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 32
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 1,200 - € 1,400
 | 32 € | |
|---|---|---|
 | 25 € | |
| 22 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ένας Υορούμπα φύλακας κουταλιού συλλέχθηκε στην περιοχή Εκίτι, Νιγηρία. Λιθοτεχνημένος σε μορφή γονατιστής γυναίκας που κρατά ένα μπούκο κουταλιού στηρίζεται από δύο ανδρικές και δύο γυναικείες μορφές στα άκρα του κουταλιού· ανάμεσά τους, κάτω από το κουταλιού, βρίσκεται το κεφάλι ενός γέροντα με γενάει. Καφέ πατίνα· μικρές ρωγμές και γρατζουνιές, αποδείξεις χρήσης και ηλικίας.
Ο ΥορούμπΑ Φύλακας Κουταλιού: Συμβολισμός, Λειτουργία και Καλλιτεχνική Σημασία
Οι ΥορούμπΑ άνθρωποι της νοτιοδυτικής Νιγηρίας έχουν δημιουργήσει μια από τις πιο εκλεπτυσμένες και συμβολικά πλούσιες καλλιτεχνικές παραδόσεις στην υποσαχάρια Αφρική. Μεταξύ των εντυπωσιακότερων παραδειγμάτων είναι τα ιεροτελεστικά γλυπτά που αποκαλούνται «φυλάκοι κουταλιού», ή μορφές που φέρουν κουτάλι, τα οποία εξυπηρετούν τόσο αισθητικούς όσο και θρησκευτικούς σκοπούς. Αυτά τα γλυπτά, συχνά ξυλογραμμένα, απεικονίζουν ανθρώπινη ή πνευματική μορφή—συνήθως γυνακεία—που φέρει ένα κουτάλι για θρησκευτικούς ή τελετουργικούς σκοπούς.
Το ουσιαστικό νόημα του όρου «φυλάκας κουταλιού» σε αυτό το πλαίσιο αναφέρεται όχι σε κυριολεκτικό φρουρό αλλά σε μια γλυπτή μορφή ενσωματωμένη στο σκεύος που μεταφέρει συμβολικές και πνευματικές εννοήσεις. Τέτοια αντικείμενα συνδέονται συχνότερα με τελετές προσφοράς, μαντείας και ίασης, κεντρικές στην θρησκευτική πρακτική των ΥορούμπΑ. Μια από τις πιο συνήθεις απεικονίσεις είναι αυτή μιας γονατιστής γυναίκας που κρατά κουτάλι μπροστά της ή ισορροπεί πάνω στο κεφάλι της. Οι μορφές αυτές θεωρείται ότι αντιπροσωπεύουν ιδανικές ποιότητες όπως γονιμότητα, εξυπηρέτηση και ηθική ακεραιότητα.
Στον κοσμολογικό ΥορούμπΑ, οι ορίζασες—θεοποιημένοι πρόγονοι και πνευματικές οντότητες—είναι μεσάζοντες ανάμεσα στους ανθρώπους και τον ανώτατο θεό Ολοδουμάρε. Οι προσφορές παρουσιάζονται στους ουρίσες σε κουτάλια, τα οποία συνήθως φιλοξενούνται σε ανθρωπομορφικούς σάκους ή παρουσία με τέτοιους σκευοειδείς φιάλες. Ο φρουρός κουταλιού καθίσταται επομένως συμβολικός μεσολαβητής της θεϊκής-ανθρωπινης αλληλεπίδρασης, ενσαρκώνοντας τόσο τον σεβασμό όσο και τη αισθητική λατρεία. Η έμφαση στο γυναικείο σώμα σε αυτά τα γλυπτά ευθυγραμμίζεται με τις πολιτιστικές αξίες των ΥορούμπΑ που συνδέουν τις γυναίκες με τη φροντίδα, τη σοφία και τη μεσολάβηση σε τελετές.
Ένα σημαντικό ορίσα που συνδέεται με γλυπτά κουταλιού είναι το Èṣù (Eshu), ο δημιουργικός νταξιδιώτης και θεϊκός αγγελιοφόρος. Στην εικονογραφία που σχετίζεται με τον Eshu, το κουτάλι μπορεί να περιέχει κοχχίνες, φιστικιές ή άλλα τελετουργικά εργαλεία. Αυτά τα αντικείμενα χρησιμοποιούνται στη μαντεία Ifá, όπου το κουτάλι λειτουργεί ως κοντέινερ για τα εργαλεία που χρειάζεται ο μπαμπαλάω, ο ιερουργός-μάντης. Σε αυτό το πλαίσιο, ο φρουρός κουταλιού είναι περισσότερο από διακόσμηση: αποτελεί βασικό στοιχείο του μηχανισμού της μαντείας, ενισχύοντας την τελετουργική αποτελεσματικότητά του μέσω του συμβολισμού και της παρουσίας του.
Καλλιτεχνικά, οι φρουροί κουταλιού ΥορούμπΑ αποτελούν παραδείγματα των κλασικών αρχών της γλυπτικής της περιοχής: διαύγεια του σχήματος, συμμετρία και ιερατική κλίμακα. Πολλά από αυτά περιλαμβάνουν μοτίβα χαρακτικών, εκλεπτυσμένα χτενίσματα και χάντρες, που αντικατοπτρίζουν όχι μόνο την κοινωνική θέση αλλά και τη σύνδεση με το πνευματικό πεδίο. Όπως επισημαίνει η Suzanne Preston Blier, τέτοιες γλυπτικές είναι «ενεργοί πράκτορες» στη θρησκευτική ζωή των ΥορούμπΑ, ταυτόχρονα μεταδίδοντας πνευματικά μηνύματα και επαναβεβαιώνοντας κοινωνικούς ρόλους.
Σήμερα, οι φρουροί κουταλιού ΥορούμπΑ φιλοξενούνται σε μεγάλα εθνογραφικά και καλλιτεχνικά μουσεία, όπως το Βρετανικό Μουσείο και το Μητροπολιτικό Μουσείο της Τέχνης. Αυτά τα ευρήματα αντικατοπτρίζουν όχι μόνο πνευματική ζωή της Αφρικής αλλά προβάλλουν και προκλήσεις στις δυτικές διακρίσεις μεταξύ τέχνης και τελετουργικού αντικειμένου, ζητώντας αναγνώριση των πολυδιάστατων λειτουργιών τους ως ιερά εργαλεία και καλλιτεχνικές εκφράσεις.
Αναφορές:
Drewal, Henry John. African Artistry: Technique and Aesthetics in Yoruba Sculpture. New York: Interlink Books, 1980.
Lawal, Babatunde. “Yoruba Sango Sculpture: Exegesis and Aesthetics.” African Arts, vol. 28, no. 1, 1995, pp. 50–96.
Abimbola, Wande. Ifá: An Exposition of Ifá Literary Corpus. Ibadan: Oxford University Press, 1976.
Willett, Frank. Ifẹ̀ in the History of West African Sculpture. London: Thames & Hudson, 1967.
Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago: University of Chicago Press, 1995.
Inv. No. CAB27550
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΈνας Υορούμπα φύλακας κουταλιού συλλέχθηκε στην περιοχή Εκίτι, Νιγηρία. Λιθοτεχνημένος σε μορφή γονατιστής γυναίκας που κρατά ένα μπούκο κουταλιού στηρίζεται από δύο ανδρικές και δύο γυναικείες μορφές στα άκρα του κουταλιού· ανάμεσά τους, κάτω από το κουταλιού, βρίσκεται το κεφάλι ενός γέροντα με γενάει. Καφέ πατίνα· μικρές ρωγμές και γρατζουνιές, αποδείξεις χρήσης και ηλικίας.
Ο ΥορούμπΑ Φύλακας Κουταλιού: Συμβολισμός, Λειτουργία και Καλλιτεχνική Σημασία
Οι ΥορούμπΑ άνθρωποι της νοτιοδυτικής Νιγηρίας έχουν δημιουργήσει μια από τις πιο εκλεπτυσμένες και συμβολικά πλούσιες καλλιτεχνικές παραδόσεις στην υποσαχάρια Αφρική. Μεταξύ των εντυπωσιακότερων παραδειγμάτων είναι τα ιεροτελεστικά γλυπτά που αποκαλούνται «φυλάκοι κουταλιού», ή μορφές που φέρουν κουτάλι, τα οποία εξυπηρετούν τόσο αισθητικούς όσο και θρησκευτικούς σκοπούς. Αυτά τα γλυπτά, συχνά ξυλογραμμένα, απεικονίζουν ανθρώπινη ή πνευματική μορφή—συνήθως γυνακεία—που φέρει ένα κουτάλι για θρησκευτικούς ή τελετουργικούς σκοπούς.
Το ουσιαστικό νόημα του όρου «φυλάκας κουταλιού» σε αυτό το πλαίσιο αναφέρεται όχι σε κυριολεκτικό φρουρό αλλά σε μια γλυπτή μορφή ενσωματωμένη στο σκεύος που μεταφέρει συμβολικές και πνευματικές εννοήσεις. Τέτοια αντικείμενα συνδέονται συχνότερα με τελετές προσφοράς, μαντείας και ίασης, κεντρικές στην θρησκευτική πρακτική των ΥορούμπΑ. Μια από τις πιο συνήθεις απεικονίσεις είναι αυτή μιας γονατιστής γυναίκας που κρατά κουτάλι μπροστά της ή ισορροπεί πάνω στο κεφάλι της. Οι μορφές αυτές θεωρείται ότι αντιπροσωπεύουν ιδανικές ποιότητες όπως γονιμότητα, εξυπηρέτηση και ηθική ακεραιότητα.
Στον κοσμολογικό ΥορούμπΑ, οι ορίζασες—θεοποιημένοι πρόγονοι και πνευματικές οντότητες—είναι μεσάζοντες ανάμεσα στους ανθρώπους και τον ανώτατο θεό Ολοδουμάρε. Οι προσφορές παρουσιάζονται στους ουρίσες σε κουτάλια, τα οποία συνήθως φιλοξενούνται σε ανθρωπομορφικούς σάκους ή παρουσία με τέτοιους σκευοειδείς φιάλες. Ο φρουρός κουταλιού καθίσταται επομένως συμβολικός μεσολαβητής της θεϊκής-ανθρωπινης αλληλεπίδρασης, ενσαρκώνοντας τόσο τον σεβασμό όσο και τη αισθητική λατρεία. Η έμφαση στο γυναικείο σώμα σε αυτά τα γλυπτά ευθυγραμμίζεται με τις πολιτιστικές αξίες των ΥορούμπΑ που συνδέουν τις γυναίκες με τη φροντίδα, τη σοφία και τη μεσολάβηση σε τελετές.
Ένα σημαντικό ορίσα που συνδέεται με γλυπτά κουταλιού είναι το Èṣù (Eshu), ο δημιουργικός νταξιδιώτης και θεϊκός αγγελιοφόρος. Στην εικονογραφία που σχετίζεται με τον Eshu, το κουτάλι μπορεί να περιέχει κοχχίνες, φιστικιές ή άλλα τελετουργικά εργαλεία. Αυτά τα αντικείμενα χρησιμοποιούνται στη μαντεία Ifá, όπου το κουτάλι λειτουργεί ως κοντέινερ για τα εργαλεία που χρειάζεται ο μπαμπαλάω, ο ιερουργός-μάντης. Σε αυτό το πλαίσιο, ο φρουρός κουταλιού είναι περισσότερο από διακόσμηση: αποτελεί βασικό στοιχείο του μηχανισμού της μαντείας, ενισχύοντας την τελετουργική αποτελεσματικότητά του μέσω του συμβολισμού και της παρουσίας του.
Καλλιτεχνικά, οι φρουροί κουταλιού ΥορούμπΑ αποτελούν παραδείγματα των κλασικών αρχών της γλυπτικής της περιοχής: διαύγεια του σχήματος, συμμετρία και ιερατική κλίμακα. Πολλά από αυτά περιλαμβάνουν μοτίβα χαρακτικών, εκλεπτυσμένα χτενίσματα και χάντρες, που αντικατοπτρίζουν όχι μόνο την κοινωνική θέση αλλά και τη σύνδεση με το πνευματικό πεδίο. Όπως επισημαίνει η Suzanne Preston Blier, τέτοιες γλυπτικές είναι «ενεργοί πράκτορες» στη θρησκευτική ζωή των ΥορούμπΑ, ταυτόχρονα μεταδίδοντας πνευματικά μηνύματα και επαναβεβαιώνοντας κοινωνικούς ρόλους.
Σήμερα, οι φρουροί κουταλιού ΥορούμπΑ φιλοξενούνται σε μεγάλα εθνογραφικά και καλλιτεχνικά μουσεία, όπως το Βρετανικό Μουσείο και το Μητροπολιτικό Μουσείο της Τέχνης. Αυτά τα ευρήματα αντικατοπτρίζουν όχι μόνο πνευματική ζωή της Αφρικής αλλά προβάλλουν και προκλήσεις στις δυτικές διακρίσεις μεταξύ τέχνης και τελετουργικού αντικειμένου, ζητώντας αναγνώριση των πολυδιάστατων λειτουργιών τους ως ιερά εργαλεία και καλλιτεχνικές εκφράσεις.
Αναφορές:
Drewal, Henry John. African Artistry: Technique and Aesthetics in Yoruba Sculpture. New York: Interlink Books, 1980.
Lawal, Babatunde. “Yoruba Sango Sculpture: Exegesis and Aesthetics.” African Arts, vol. 28, no. 1, 1995, pp. 50–96.
Abimbola, Wande. Ifá: An Exposition of Ifá Literary Corpus. Ibadan: Oxford University Press, 1976.
Willett, Frank. Ifẹ̀ in the History of West African Sculpture. London: Thames & Hudson, 1967.
Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago: University of Chicago Press, 1995.
Inv. No. CAB27550
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Γιορούμπα
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
88 cm
Βάρος
9.2 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
