Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Μενίν - Νιγηρία

04
ημέρες
18
ώρες
04
λεπτά
57
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 100
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 2,000 - € 2,200
DE
100 €
DE
17 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Πρωτότυπη μπρούνζ sculpture από το Μπάνιν με τίτλο «A bronze sculpture», προερχόμενη από το Μπάνιν Σίτι, Εντο Πολιτεία, Νιγηρία, απεικονίζει έναν όρθιο μουσικό με φλογέρα και αποδίδεται στην κουλτούρα Μπάνιν, προέλευση περιοχή Μπάνιν Σίτι, Νιγηρία.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Μπρούντζινο Άγαλμα από το Μπένιν – Όρθιος Μουσικός με Αισθητήρα Αέρα (πνευστικό όργανο)

Προέλευση: Μπένιν Σίτι, Ντιό state, Νότια Νιγηρία

Ιστορική Απόδοση: Βασίλειο του Μπένιν, κουλτούρα Έντο

Υλικό: Χυτοειδές κράμα χαλκού, παραδοσιακά αναφερόμενο ως μπρούντζος, σκοτεινή καφέ πατίνα με πράσινες οξειδώσεις

Χρονολόγηση: Δεν είναι βέβαιο

Κτήση: Περιοχή του Μπένιν Σίτι, Νιγηρία, σύμφωνα με την καθιερωμένη προέλευση

Περιγραφή

Το πλούσια διακοσμημένο μεταλλικό άγαλμα απεικονίζει έναν όρθιο μουσικό που κρατάει ένα μακρύ, ελαφρά κωνικό πνευστό όργανο στο στόμα με τα δύο χέρια. Το σώμα είναι σωματώδες, με ευρύς ώμους, δυνατά χέρια και κοντά, στιβαρά πόδια. Το μεγάλης κεφαλής κεφάλι φέρεται με ένα ψηλό, θολωτό κάλυμμα κεφαλής, της επιφάνειας του οποίου καλύπτεται εξ ολοκλήρου με λεπτομερώς χαραγμένα γεωμετρικά σχέδια. Οριζόντιες ζώνες, διαγώνιες γραμμές και διασυνδεόμενα διαμάντια δομούν τον διακοσμητικό σχεδιασμό και χαρίζουν στο κάλυμμα κεφαλής μια αξιοσημείωτη διακοσμητική πυκνότητα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου περιλαμβάνουν μεγάλα αμυγδωπά μάτια με έντονα εξετάμενα βλέφαρα, ευρύτερη χαραγμένη μύτη και εστιασμένη έκφραση. Το στόμα είναι εν μέρει κρυμμένο από ένα όργανο που εκτείνεται οριζόντια προς το μπροστά από το πρόσωπο, τελειώνοντας σε μια ανοιχτή, ελαφρώς πλατύτερη οπή ήχου. Το δεξί χέρι πιάνει το όργανο ακριβώς μπροστά από το στόμα, ενώ το αριστερό χέρι στηρίζει το μπροστινό τμήμα. Ακόμη, αρκετά δαχτυλίδια τύπου βραχιόλων κοσμούν τους καρπούς. Γύρω από τον τράχηλο, το άγαλμα φέρει μια πολύπλοκη διακοσμητική σειρά, οι επιμέρους λεπτομέρειες της οποίας είναι ανάγλυφες. Ο κορμός είναι επικαλυμμένος με μια εφαρμοστή ενδυματολογικά δομημένη ενδυμασία, με επιφανειακή κίνηση από λεπτές διασταυρούμενες χαράξεις και γεωμετρικές ζώνες. Ένας ευρύς ζώνης φανάριση ορίζει τη μέση και συνδέει τον κορμό με μια αρτια σχεδιασμένη σαρόγκ, με τα διαγώνως καλυμμένα πάνελς φερόντας ποικίλα σχέδια. Ένα διακοσμητικό αξεσουάρ, πιθανώς τσάντα ή κομμάτι τελετουργικού εξοπλισμού, κρέμεται από το πλάι. Τα πέλματα πατούν σταθερά και πλατιά στο έδαφος. Η πορφυρά καφέ μεταλλική επιφάνεια εμφανίζει περιοχές πράσινης οξείδωσης, ιδιαίτερα εμφανείς στα χέρια, στα πόδια και στα βαθουλώματα της διακόσμησης.

Ανάλυση Ιστορίας Τέχνης

Η μεταλλουργία της ιστορικής Βασιλείας του Μπένιν είναι ανάμεσα στις σημαντικότερες παραδόσεις δικανικής τέχνης στην Αφρική. το βασίλειο ανάπτυξε στην περιοχή της σημερινής πολιτείας Έντο και έφτασε σε αξιοσημείωτο πολιτικό και πολιτισμικό ύψη, κυρίως από τον 15ο αιώνα και μετά. Η πρωτεύουσα, Μπένιν Σίτι, αποτέλεσε το κέντρο μιας εξαιρετικά ανεπτυγμένης αυλής κουλτούρας, της οποίας η καλλιτεχνική παραγωγή συνδεόταν στενά με το θεσμό της μοναρχίας. Εξειδικευμένοι χαλκοχύτεστες κατείχαν εξέχουσα θέση, τα εργαστήριά τους λειτουργούσαν υπό βασιλικό έλεγχο και ανέπτυξαν εξαιρετική τεχνική και καλλιτεχνική δεξιοτεχνία. Φιγούρες από χαλκού χυτού συχνά παρήγοντο μέσω της διεργασίας απώλειας φαίνουσας κέρινης ρευστοποίησης (lost-wax casting), η οποία επέτρεπε τη δημιουργία πολύπλοκων μορφών γλυπτικής και των λεπτότερων διακοσμητικών λεπτομερειών. Η αυλή του Μπένιν περιλαμβάνει τιμημένα πρόσωπα κεφαλών, ανάγλυφα πάνελ, θρησκευτικά αντικείμενα, και εικονίσεις αξιωματούχων, μαχητών, μουσικών και άλλων μελών της βασιλικής αυλής. Μέσα σε αυτή την καλλιτεχνική παράδοση, οι μουσικοί κατέχουν ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι μουσικές εκτελέσεις συνδέονταν στενά με δημόσιες τελετές, βασιλικές πομπές και την αναπαράσταση πολιτικής εξουσίας. Το παρόν αντικείμενο ενσωματώνει αρκετά χαρακτηριστικά στοιχεία σχεδιασμού της τέχνης του Μπένιν, συμπεριλαμβανομένης της λεπτομερούς απεικόνισης του επιδράματος της αυλής, της έμφασης στη κοσμηματολογία και στα χαρακτηριστικά της ιεραρχίας, και της επιμελούς αποτύπωσης της φυσιογνωμίας. Το επιβλητικό, διακοσμητικά πλούσιο κάλυμμα κεφαλής και το πλούσιο ένδυμα δίνουν στο άτομο μια διακεκριμένη κοινωνική παρουσία. Εάν το γλυπτό δημιουργήθηκε πραγματικά μέσα σε ιστορικό εργαστήριο της βασιλικής αυλής ή αποτελεί μεταγενέστερη εργασία στην παράδοση χύτευσης του Μπένιν δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τη φωτογραφία μόνο. Επομένως απαιτείται περαιτέρω έρευνα για μια οριστική χρονολόγηση και στυλιστική ταξινόμηση.

Ικονογραφία και Συμβολισμός

Η απεικόνιση ενός μουσικού με ένα μακρύ πνευστό όργανο υποδηλώνει τον ειδικό ρόλο των μουσικών παραστάσεων στην αυλητή κουλτούρα του Μπένιν. Τύμπανα, καμπάνες, ριξίματα, κέρατα και άλλα όργανα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε τελετές, πομπές και δημόσιες εμφανίσεις του βασιλιά. Η σημασία τους δεν περιοριζόταν μόνο στη μουσική συνοδεία αλλά συνδεόταν και συχνά με την αναπαράσταση κοινωνικής τάξης και πολιτικής αξιοπρέπειας. Το μακρύ, κωνικό σχήμα του οργάνου θυμίζει τρομπέτα ή ένα πνευστό όργανο με τρομπετό-όμοια μορφή. Ο ακριβής εντοπισμός του οργάνου δεν είναι δυνατός βάσει της απεικόνισης. Στην αυλητή εικόνα του Μπένιν, ορισμένα όργανα μπορούσαν να συνδεθούν με εξειδικευμένους μουσικούς και τελετουργικές λειτουργίες. Η εστιασμένη στάση του σώματος της φιγούρας, που κρατά το όργανο στο στόμα με τα δύο χέρια, μεταφέρει την εντύπωση άμεσης μουσικής απόδοσης. Διαφορετικά από καθαρές αναπαραστατικές όρθιες φιγούρες, αυτή αποτυπώνει μια συγκεκριμένη στιγμή φυσικής δραστηριότητας. Τα πλούσια διακοσμημένα ενδύματα θα μπορούσαν να υποδηλώνουν ένταξη σε συγκεκριμένο αυλητικό περιβάλλον. Το κάλυμμα κεφαλής, τα κοσμήματα του λαιμού και των χεριών, καθώς και οι διαφοροποιημένες ενδυμασίες τονίζουν τη κοινωνική σημασία του απεικονιζόμενου προσώπου. Ωστόσο, μια οριστική ταυτοποίηση της ιεραρχίας ή λειτουργίας του εν λόγω προσώπου δεν είναι δυνατή. Η διακοσμητική πυκνότητα της γλυπτικής είναι ιδιαιτέρως αξιοσημείωτη. Τα γεωμετρικά σχέδια όχι μόνο δομούν την επιφάνεια αλλά και τονίζουν επιμέρους τμήματα του σώματος και τα ενδύματα. Αυτό δημιουργεί οπτική σύνδεση μεταξύ της ανθρώπινης μορφής, της κοινωνικής αναπαράστασης και της υψηλής τεχνικής δεξιότητας.

Λειτουργία τελετής και Αυλητική Πλαισίωση

Στο ιστορικό βασίλειο του Μπένιν, η μουσική κατείχε κεντρική θέση για την τελετουργική επίδειξη της βασιλικής εξουσίας. Δημόσιες εμφανίσεις από τον Ομπά, θρησκευτικές γιορτές και ορισμένες αυλητικές τελετουργίες θα μπορούσαν να συνοδεύονται από εξειδικευμένους μουσικούς οι οποίοι τα όργανα και τα μουσικά τους καθήκοντα ενσωματώνονταν στον θεσμικό χώρο της αυλής. Η απεικόνιση ενός πνευστού οργάνου παίκτη θα μπορούσε επομένως να υποδεικνύει τέτοιο τελετουργικό πλαίσιο. Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις βασιλικών πομπών και αντιπροσωπευτικών εκδηλώσεων, οι μουσικές επιδόσεις εξυπηρετούσαν την οπτική παρουσία και τη δημόσια ανάδειξη της εξουσίας του μονάρχη. Η μνεία ιστορικών γεγονότων και η διατήρηση δυναστείας συνδεόταν επίσης με μουσική έκφραση. Ωστόσο, για το παρόν γλυπτό δεν έχει αποδειχθεί ότι χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως μέρος ενός βασιλικού θυσιαστηρίου, επίπλωσης της αυλής ή άλλου τελετουργικού συνόλου. Είναι εξίσου πιθανό να δημιουργήθηκε ως αντιπροσωπευτικό έργο τέχνης ή ως μεταγενέστερη ερμηνεία ιστορικών μοτίβων του Μπένιν. Ο εκτενής σχεδιασμός υποδηλώνει μια συγκεκριμένη αισθητική και συμβολική εκτίμηση του απεικονιζόμενου μουσικού προσώπου, αλλά δεν επιτρέπει οριστική προσδιορισμό της αρχικής τοποθεσίας. Ακόμη και τα ορατά ίχνη οξείδωσης δεν παρέχουν αξιόπιστες ενδείξεις για την ηλικία ή μια συγκεκριμένη τελετουργική χρήση.

Αξιολόγηση στην Ιστορία της Τέχνης

Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του μπρούντζινού γλυπτού έγκειται στον συνδυασμό μιας δυνατής, συνεκτικής μορφής με μια εξαιρετικά εκλεπτυσμένη διακοσμητική λεπτομέρεια. Το figura έχει σταθερή, σχεδόν μνημειακή παρουσία, ενισχυμένη από την ευρεία του στάση και τη συμπαγή κατασκευή. Ταυτόχρονα, τα γωνιώδη χέρια και το οριζόντια προσανατολισμένο πνευστό όργανο δημιουργούν μια δυναμική κίνηση που διακόπτει τη στυλιζαρισμένη κατακόρυφη μορφή. Η σχέση ανάμεσα στους μεγάλους όγκους του σώματος και τα λεπτομερώς χαραγμένα σχέδια ενδυμασίας είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Οι διακοσμητικές δομές ακολουθούν τα μορφολογικά στοιχεία του γλυπτού, προσδίδοντάς τους επιπλέον ρυθμική άρθρωση. Το ψηλό κάλυμμα κεφαλής σχηματίζει ένα διακριτικό άνω τμήμα και ενισχύει τη δέσμευση της φιγούρας. Ο σχολαστικός μοντελισμός του προσώπου μεταδίδει μια συγκεντρωμένη, γαλήνια παρουσία, ενώ η θέση των χεριών και του οργάνου υποδηλώνει μια συγκεκριμένη ενέργεια. Η σκοτεινή επιφανειακή πατίνα με τις ζώνες πράσινης οξείδωσης τονίζει το τρισδιάστατο βάθος της σύνθεσης και κάνει τις λεπτομερείς χαρακτικές ευδιάκριτες. Υπό κατάταξη σε χρονολογία και εργαστηριακή ιστορία, το γλυπτό μπορεί να θεωρηθεί ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα εικονικής μεταλλοτεχνίας στην παράδοση του Βασιλείου του Μπένιν. Η ιδιαίτερη ιστορική σημασία του έγκειται στην ζωηρή συνύπαρξη εκπροσώπησης μουσικής, αυλητικής συμβολικότητας και τεχνικής επιδεξιότητας. Αποτυπώνει τη στενή σχέση ανάμεσα στην τέχνη, την κοινωνική τάξη και την τελετουργική κουλτούρα που χαρακτηρίζει την ιστορική γλυπτική του Μπένιν.

Βιβλιογραφία

Barbara Plankensteiner (επιμ.): Benin: Βασιλείς και Τελετές. Τέχνη της Αυλής από τη Νιγηρία. Γκεντ: Snoeck, 2007.
Paula Ben-Amos: Η Τέχνη του Μπένιν. Λονδίνo: Thames & Hudson, 1980.
Kathleen Bickford Berzock (επιμ.): Benin: Βασιλικές Τέχνες ενός Δυτικού Αφρικανικού Βασιλείου. Σικάγο: The Art Institute of Chicago, 2008.
Οι παραπάνω δημοσιεύσεις συνδέονται με το γενικό ιστορικό πλαίσιο της τέχνης της αυλής του Μπένιν. Δεν έχει ακόμη υπάρξει άμεση συσχέτιση μεταξύ του παρόντος γλυπτού και οποιασδήποτε δημοσιευμένης ιστορικής αναφοράς.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Καταγραφή

Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους δικαιωμάτων διατηρούνται.

Inv. Νο. MAZ32076

Πωλούμενο χωρίς TL τεστ.

Οι ειδικοί του Catawiki εκτελούν εικονική εξέταση βάσει των πληροφοριών, φωτογραφιών, προέλευσης και τεκμηρίωσης που παρέχονται κατά τη διαδικασία υποβολής. Η αποδοχή ενός παραδοσιακού ή αρχαίου αντικειμένου αφρικαντικής τέχνης για δημοπρασία δεν συνιστά αυτοτελή επαλήθευση ή πιστοποίηση από το Catawiki, ούτε σημαίνει ότι ο ειδικός του Catawiki έχει επισήμως επαληθεύσει φυσικά ή επιστημονικά, έχει πραγματοποιήσει ανάλυση πατίνας ή χρονολόγηση του αντικειμένου. Σύμφωνα με τους Όρους και τις Οδηγίες Υποβολής Παραδοσιακής Αφρικανής Τέχνης, ο πωλητής παραμένει υπεύθυνος για την ακρίβεια, τη νομιμότητα, την προέλευση και την αυθεντικότητα του αντικειμένου και των παρεχόμενων πληροφοριών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Μπρούντζινο Άγαλμα από το Μπένιν – Όρθιος Μουσικός με Αισθητήρα Αέρα (πνευστικό όργανο)

Προέλευση: Μπένιν Σίτι, Ντιό state, Νότια Νιγηρία

Ιστορική Απόδοση: Βασίλειο του Μπένιν, κουλτούρα Έντο

Υλικό: Χυτοειδές κράμα χαλκού, παραδοσιακά αναφερόμενο ως μπρούντζος, σκοτεινή καφέ πατίνα με πράσινες οξειδώσεις

Χρονολόγηση: Δεν είναι βέβαιο

Κτήση: Περιοχή του Μπένιν Σίτι, Νιγηρία, σύμφωνα με την καθιερωμένη προέλευση

Περιγραφή

Το πλούσια διακοσμημένο μεταλλικό άγαλμα απεικονίζει έναν όρθιο μουσικό που κρατάει ένα μακρύ, ελαφρά κωνικό πνευστό όργανο στο στόμα με τα δύο χέρια. Το σώμα είναι σωματώδες, με ευρύς ώμους, δυνατά χέρια και κοντά, στιβαρά πόδια. Το μεγάλης κεφαλής κεφάλι φέρεται με ένα ψηλό, θολωτό κάλυμμα κεφαλής, της επιφάνειας του οποίου καλύπτεται εξ ολοκλήρου με λεπτομερώς χαραγμένα γεωμετρικά σχέδια. Οριζόντιες ζώνες, διαγώνιες γραμμές και διασυνδεόμενα διαμάντια δομούν τον διακοσμητικό σχεδιασμό και χαρίζουν στο κάλυμμα κεφαλής μια αξιοσημείωτη διακοσμητική πυκνότητα. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου περιλαμβάνουν μεγάλα αμυγδωπά μάτια με έντονα εξετάμενα βλέφαρα, ευρύτερη χαραγμένη μύτη και εστιασμένη έκφραση. Το στόμα είναι εν μέρει κρυμμένο από ένα όργανο που εκτείνεται οριζόντια προς το μπροστά από το πρόσωπο, τελειώνοντας σε μια ανοιχτή, ελαφρώς πλατύτερη οπή ήχου. Το δεξί χέρι πιάνει το όργανο ακριβώς μπροστά από το στόμα, ενώ το αριστερό χέρι στηρίζει το μπροστινό τμήμα. Ακόμη, αρκετά δαχτυλίδια τύπου βραχιόλων κοσμούν τους καρπούς. Γύρω από τον τράχηλο, το άγαλμα φέρει μια πολύπλοκη διακοσμητική σειρά, οι επιμέρους λεπτομέρειες της οποίας είναι ανάγλυφες. Ο κορμός είναι επικαλυμμένος με μια εφαρμοστή ενδυματολογικά δομημένη ενδυμασία, με επιφανειακή κίνηση από λεπτές διασταυρούμενες χαράξεις και γεωμετρικές ζώνες. Ένας ευρύς ζώνης φανάριση ορίζει τη μέση και συνδέει τον κορμό με μια αρτια σχεδιασμένη σαρόγκ, με τα διαγώνως καλυμμένα πάνελς φερόντας ποικίλα σχέδια. Ένα διακοσμητικό αξεσουάρ, πιθανώς τσάντα ή κομμάτι τελετουργικού εξοπλισμού, κρέμεται από το πλάι. Τα πέλματα πατούν σταθερά και πλατιά στο έδαφος. Η πορφυρά καφέ μεταλλική επιφάνεια εμφανίζει περιοχές πράσινης οξείδωσης, ιδιαίτερα εμφανείς στα χέρια, στα πόδια και στα βαθουλώματα της διακόσμησης.

Ανάλυση Ιστορίας Τέχνης

Η μεταλλουργία της ιστορικής Βασιλείας του Μπένιν είναι ανάμεσα στις σημαντικότερες παραδόσεις δικανικής τέχνης στην Αφρική. το βασίλειο ανάπτυξε στην περιοχή της σημερινής πολιτείας Έντο και έφτασε σε αξιοσημείωτο πολιτικό και πολιτισμικό ύψη, κυρίως από τον 15ο αιώνα και μετά. Η πρωτεύουσα, Μπένιν Σίτι, αποτέλεσε το κέντρο μιας εξαιρετικά ανεπτυγμένης αυλής κουλτούρας, της οποίας η καλλιτεχνική παραγωγή συνδεόταν στενά με το θεσμό της μοναρχίας. Εξειδικευμένοι χαλκοχύτεστες κατείχαν εξέχουσα θέση, τα εργαστήριά τους λειτουργούσαν υπό βασιλικό έλεγχο και ανέπτυξαν εξαιρετική τεχνική και καλλιτεχνική δεξιοτεχνία. Φιγούρες από χαλκού χυτού συχνά παρήγοντο μέσω της διεργασίας απώλειας φαίνουσας κέρινης ρευστοποίησης (lost-wax casting), η οποία επέτρεπε τη δημιουργία πολύπλοκων μορφών γλυπτικής και των λεπτότερων διακοσμητικών λεπτομερειών. Η αυλή του Μπένιν περιλαμβάνει τιμημένα πρόσωπα κεφαλών, ανάγλυφα πάνελ, θρησκευτικά αντικείμενα, και εικονίσεις αξιωματούχων, μαχητών, μουσικών και άλλων μελών της βασιλικής αυλής. Μέσα σε αυτή την καλλιτεχνική παράδοση, οι μουσικοί κατέχουν ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι μουσικές εκτελέσεις συνδέονταν στενά με δημόσιες τελετές, βασιλικές πομπές και την αναπαράσταση πολιτικής εξουσίας. Το παρόν αντικείμενο ενσωματώνει αρκετά χαρακτηριστικά στοιχεία σχεδιασμού της τέχνης του Μπένιν, συμπεριλαμβανομένης της λεπτομερούς απεικόνισης του επιδράματος της αυλής, της έμφασης στη κοσμηματολογία και στα χαρακτηριστικά της ιεραρχίας, και της επιμελούς αποτύπωσης της φυσιογνωμίας. Το επιβλητικό, διακοσμητικά πλούσιο κάλυμμα κεφαλής και το πλούσιο ένδυμα δίνουν στο άτομο μια διακεκριμένη κοινωνική παρουσία. Εάν το γλυπτό δημιουργήθηκε πραγματικά μέσα σε ιστορικό εργαστήριο της βασιλικής αυλής ή αποτελεί μεταγενέστερη εργασία στην παράδοση χύτευσης του Μπένιν δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τη φωτογραφία μόνο. Επομένως απαιτείται περαιτέρω έρευνα για μια οριστική χρονολόγηση και στυλιστική ταξινόμηση.

Ικονογραφία και Συμβολισμός

Η απεικόνιση ενός μουσικού με ένα μακρύ πνευστό όργανο υποδηλώνει τον ειδικό ρόλο των μουσικών παραστάσεων στην αυλητή κουλτούρα του Μπένιν. Τύμπανα, καμπάνες, ριξίματα, κέρατα και άλλα όργανα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε τελετές, πομπές και δημόσιες εμφανίσεις του βασιλιά. Η σημασία τους δεν περιοριζόταν μόνο στη μουσική συνοδεία αλλά συνδεόταν και συχνά με την αναπαράσταση κοινωνικής τάξης και πολιτικής αξιοπρέπειας. Το μακρύ, κωνικό σχήμα του οργάνου θυμίζει τρομπέτα ή ένα πνευστό όργανο με τρομπετό-όμοια μορφή. Ο ακριβής εντοπισμός του οργάνου δεν είναι δυνατός βάσει της απεικόνισης. Στην αυλητή εικόνα του Μπένιν, ορισμένα όργανα μπορούσαν να συνδεθούν με εξειδικευμένους μουσικούς και τελετουργικές λειτουργίες. Η εστιασμένη στάση του σώματος της φιγούρας, που κρατά το όργανο στο στόμα με τα δύο χέρια, μεταφέρει την εντύπωση άμεσης μουσικής απόδοσης. Διαφορετικά από καθαρές αναπαραστατικές όρθιες φιγούρες, αυτή αποτυπώνει μια συγκεκριμένη στιγμή φυσικής δραστηριότητας. Τα πλούσια διακοσμημένα ενδύματα θα μπορούσαν να υποδηλώνουν ένταξη σε συγκεκριμένο αυλητικό περιβάλλον. Το κάλυμμα κεφαλής, τα κοσμήματα του λαιμού και των χεριών, καθώς και οι διαφοροποιημένες ενδυμασίες τονίζουν τη κοινωνική σημασία του απεικονιζόμενου προσώπου. Ωστόσο, μια οριστική ταυτοποίηση της ιεραρχίας ή λειτουργίας του εν λόγω προσώπου δεν είναι δυνατή. Η διακοσμητική πυκνότητα της γλυπτικής είναι ιδιαιτέρως αξιοσημείωτη. Τα γεωμετρικά σχέδια όχι μόνο δομούν την επιφάνεια αλλά και τονίζουν επιμέρους τμήματα του σώματος και τα ενδύματα. Αυτό δημιουργεί οπτική σύνδεση μεταξύ της ανθρώπινης μορφής, της κοινωνικής αναπαράστασης και της υψηλής τεχνικής δεξιότητας.

Λειτουργία τελετής και Αυλητική Πλαισίωση

Στο ιστορικό βασίλειο του Μπένιν, η μουσική κατείχε κεντρική θέση για την τελετουργική επίδειξη της βασιλικής εξουσίας. Δημόσιες εμφανίσεις από τον Ομπά, θρησκευτικές γιορτές και ορισμένες αυλητικές τελετουργίες θα μπορούσαν να συνοδεύονται από εξειδικευμένους μουσικούς οι οποίοι τα όργανα και τα μουσικά τους καθήκοντα ενσωματώνονταν στον θεσμικό χώρο της αυλής. Η απεικόνιση ενός πνευστού οργάνου παίκτη θα μπορούσε επομένως να υποδεικνύει τέτοιο τελετουργικό πλαίσιο. Ιδιαίτερα σε περιπτώσεις βασιλικών πομπών και αντιπροσωπευτικών εκδηλώσεων, οι μουσικές επιδόσεις εξυπηρετούσαν την οπτική παρουσία και τη δημόσια ανάδειξη της εξουσίας του μονάρχη. Η μνεία ιστορικών γεγονότων και η διατήρηση δυναστείας συνδεόταν επίσης με μουσική έκφραση. Ωστόσο, για το παρόν γλυπτό δεν έχει αποδειχθεί ότι χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως μέρος ενός βασιλικού θυσιαστηρίου, επίπλωσης της αυλής ή άλλου τελετουργικού συνόλου. Είναι εξίσου πιθανό να δημιουργήθηκε ως αντιπροσωπευτικό έργο τέχνης ή ως μεταγενέστερη ερμηνεία ιστορικών μοτίβων του Μπένιν. Ο εκτενής σχεδιασμός υποδηλώνει μια συγκεκριμένη αισθητική και συμβολική εκτίμηση του απεικονιζόμενου μουσικού προσώπου, αλλά δεν επιτρέπει οριστική προσδιορισμό της αρχικής τοποθεσίας. Ακόμη και τα ορατά ίχνη οξείδωσης δεν παρέχουν αξιόπιστες ενδείξεις για την ηλικία ή μια συγκεκριμένη τελετουργική χρήση.

Αξιολόγηση στην Ιστορία της Τέχνης

Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του μπρούντζινού γλυπτού έγκειται στον συνδυασμό μιας δυνατής, συνεκτικής μορφής με μια εξαιρετικά εκλεπτυσμένη διακοσμητική λεπτομέρεια. Το figura έχει σταθερή, σχεδόν μνημειακή παρουσία, ενισχυμένη από την ευρεία του στάση και τη συμπαγή κατασκευή. Ταυτόχρονα, τα γωνιώδη χέρια και το οριζόντια προσανατολισμένο πνευστό όργανο δημιουργούν μια δυναμική κίνηση που διακόπτει τη στυλιζαρισμένη κατακόρυφη μορφή. Η σχέση ανάμεσα στους μεγάλους όγκους του σώματος και τα λεπτομερώς χαραγμένα σχέδια ενδυμασίας είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή. Οι διακοσμητικές δομές ακολουθούν τα μορφολογικά στοιχεία του γλυπτού, προσδίδοντάς τους επιπλέον ρυθμική άρθρωση. Το ψηλό κάλυμμα κεφαλής σχηματίζει ένα διακριτικό άνω τμήμα και ενισχύει τη δέσμευση της φιγούρας. Ο σχολαστικός μοντελισμός του προσώπου μεταδίδει μια συγκεντρωμένη, γαλήνια παρουσία, ενώ η θέση των χεριών και του οργάνου υποδηλώνει μια συγκεκριμένη ενέργεια. Η σκοτεινή επιφανειακή πατίνα με τις ζώνες πράσινης οξείδωσης τονίζει το τρισδιάστατο βάθος της σύνθεσης και κάνει τις λεπτομερείς χαρακτικές ευδιάκριτες. Υπό κατάταξη σε χρονολογία και εργαστηριακή ιστορία, το γλυπτό μπορεί να θεωρηθεί ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα εικονικής μεταλλοτεχνίας στην παράδοση του Βασιλείου του Μπένιν. Η ιδιαίτερη ιστορική σημασία του έγκειται στην ζωηρή συνύπαρξη εκπροσώπησης μουσικής, αυλητικής συμβολικότητας και τεχνικής επιδεξιότητας. Αποτυπώνει τη στενή σχέση ανάμεσα στην τέχνη, την κοινωνική τάξη και την τελετουργική κουλτούρα που χαρακτηρίζει την ιστορική γλυπτική του Μπένιν.

Βιβλιογραφία

Barbara Plankensteiner (επιμ.): Benin: Βασιλείς και Τελετές. Τέχνη της Αυλής από τη Νιγηρία. Γκεντ: Snoeck, 2007.
Paula Ben-Amos: Η Τέχνη του Μπένιν. Λονδίνo: Thames & Hudson, 1980.
Kathleen Bickford Berzock (επιμ.): Benin: Βασιλικές Τέχνες ενός Δυτικού Αφρικανικού Βασιλείου. Σικάγο: The Art Institute of Chicago, 2008.
Οι παραπάνω δημοσιεύσεις συνδέονται με το γενικό ιστορικό πλαίσιο της τέχνης της αυλής του Μπένιν. Δεν έχει ακόμη υπάρξει άμεση συσχέτιση μεταξύ του παρόντος γλυπτού και οποιασδήποτε δημοσιευμένης ιστορικής αναφοράς.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Καταγραφή

Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους δικαιωμάτων διατηρούνται.

Inv. Νο. MAZ32076

Πωλούμενο χωρίς TL τεστ.

Οι ειδικοί του Catawiki εκτελούν εικονική εξέταση βάσει των πληροφοριών, φωτογραφιών, προέλευσης και τεκμηρίωσης που παρέχονται κατά τη διαδικασία υποβολής. Η αποδοχή ενός παραδοσιακού ή αρχαίου αντικειμένου αφρικαντικής τέχνης για δημοπρασία δεν συνιστά αυτοτελή επαλήθευση ή πιστοποίηση από το Catawiki, ούτε σημαίνει ότι ο ειδικός του Catawiki έχει επισήμως επαληθεύσει φυσικά ή επιστημονικά, έχει πραγματοποιήσει ανάλυση πατίνας ή χρονολόγηση του αντικειμένου. Σύμφωνα με τους Όρους και τις Οδηγίες Υποβολής Παραδοσιακής Αφρικανής Τέχνης, ο πωλητής παραμένει υπεύθυνος για την ακρίβεια, τη νομιμότητα, την προέλευση και την αυθεντικότητα του αντικειμένου και των παρεχόμενων πληροφοριών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Benin
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
46 cm
Βάρος
4.6 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​