Ένα χάλκινο βραχιόλι - Μενίν - Νιγηρία

04
ημέρες
15
ώρες
54
λεπτά
17
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 62
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 350 - € 400
RO
62 €
NL
57 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Δαχτυλίδι βροντζίνης από το Μπενίν, Νιγηρία, πολιτισμός Βενίνου/Εντο, βάρος 850 g, ύψος 12 cm, βάθος 13 cm, προέλευση περιοχή Μπενίν Σίτι, Εντο Στάτης, αναπαραγωγή, σε μεταχείριση fair.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Χάλκινο βραχιόλι από το Μπενίν – Μνημειώδες κυλινδρικό μπράτσιο με ανάγλυφα πρόσωπα, γεωμετρική ανάπτυξη και στοιχείο μάσκας ενσωματωμένο

originating: Περιοχή Benin City, Εντο Πολιτείας, Νότια Νιγηρία

Χειρόγραφη Αιτιοποίηση Πολιτισμού: Βασίλειο του Μπενίν, πολιτισμός Εντο

Υλικό: Κοπεραία κράμα, παραδοσιακά описόμενος ως μπρούνζе, με σκούρα καφέ πατίνα, πράσινες οξειδώσεις και ένα ανοιχτόχρωμο πρόσωπο ενσωματωμένο, πιθανώς από ελεφαντόδοντο ή οστό

Χρονολόγηση: Δεν είναι βέβαιο

Προέλευση: Περιοχή του Μπενίν Σίτι, Νιγηρία, σύμφωνα με τις πληροφορίες προέλευσης

Περιγραφή

Αυτό το μνημειώδες, κυλινδρικό βραχιόλι εντυπωσιάζει με το παράξενο μέγεθος, τον πλούσιο στολισμό και τον συνδυασμό διαφόρων γλυπτικών και υλικών στοιχείων σχεδίασης. Το ευρύ μεταλλικό σώμα έχει σχεδόν παράλληλες πλευρές και φυλάσσεται στο επάνω και κάτω μέρος από ισχυρούς, ελαφρώς προεξέχοντες ζώνες. Αυτές οι ζώνες εμφανίζουν ένα τακτικά δομημένο διαγώνιο ανάγλυφο μοτίβο που θυμίζει πλεγμένα ή στριμμένα κορδόνια. Η εξωτερική επιφάνεια είναι πλήρως καλυμμένη από ένα πολύπλοκο σύστημα σπειροειδώς καμπυλωμένων, φεγγίτικων και κυκλικών διακοσμήσεων. Μεταξύ των μεγάλων σχεδίων υπάρχουν πυκνά διατεταγμένες τελείες, που δίνουν στο μέταλλο μια λεπτή υφή, σχεδόν υφαντή. Τα επιμέρους διακοσμητικά στοιχεία διαχωρίζονται από ομαλές γραμμές περιγράμματος και σχηματίζουν ρυθμικό μοτίβο που συνεχίζεται σε ολόκληρη την εμφανή επιφάνεια του κυλίνδρου. Ένα ορθογώνιο έως τραπεζιόσχημο ένθετο στο μπροστινό μέρος είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Μέσα σε αυτήν την είσοδο βρίσκεται ένα μικρό, ανοιχτόχρωμο έως μελιχρό πρόσωπο, το υλικό του οποίου διακρίνεται από το σκούρο μεταλλικό σώμα. Το πρόσωπο έχει υψητό μέτωπο, μικρά, ελαφρώς προς τα κάτω κεκλιμένα μάτια, έντονο ρινικό διάστημα και σμιλευμένα χείλη. Στο μέτωπο υπάρχει ένα στρογγυλό, σκούρο στοιχείο, πιθανώς εξυπηρετώντας ως συνδέτης ή διακοσμητικό υποδήλωμα. Η επιφάνεια του ανοιχτού ενθέτου παρουσιάζει λεπτές ρωγμές, πιο σκούρες αλλοιώσεις και ακανόνιστες γραμμές. Αρκετά σμιλευμένα, μάσκα- ή κεφαλόμορφα ανάγλυφα προεξέχουν από τις πλευρές του βραχιόλου, τα οποία λεπτομερώς καθίστανται μόνο εν μέρει ορατά από τη πλαϊνή προβολή. Πολλά μεταλλικά δαχτυλίδια και κινητά κρεμαστά με δαχτυλίδι, με μερικά να φέρουν μικρά κουδουνάκια, διακοσμούν τις άνω και κάτω άκρες. Ολόκληρη η μεταλλική επιφάνεια διαθέτει μια σκούρα καφέ έως μαύρη πατίνα με ζώνες πράσινης οξείδωσης και, σε ορισμένα τμήματα, ερυθρόκαφε αλλοιώσεις.

Ιστορική Ανάλυση

Η μεταλλουργία του ιστορικού Βασιλείου του Μπενίν είναι ανάμεσα στις σημαντικότερες παραδόσεις αυλής στην αφρικανική ήπειρο. Το βασίλειο ανάπτυξε στην περιοχή του σημερινού νοτιο-νιγηριανού νομού και έφτασε σε αξιοσημείωτο πολιτικό και πολιτιστικό αποκορύφωμα, ιδίως από τον 15ο αιώνα και μετά. Το Μπενίν Σίτι αποτέλεσε κέντρο μιας εξαιρετικά ανεπτυγμένης αυλικής κοινωνίας, όπου εξειδικευμένοι τεχνίτες δούλευαν υπό την αρχή του Ομπά, του Βασιλιά του Μπενίν. Οι μεταλλουργοί καστοριών είχαν εξέχουσα θέση· τα εργαστήριά τους παρήγαγαν πολύπλοκα αντικείμενα από κράματα χαλκού. Η διαδικασία ροής σε απώλεια κεραμικών επέτρεπε την παραγωγή εξαιρετικά λεπτομερών ανάγλυφων, τρισδιάστάτων μορφών και περιτεχώς διακοσμημένων αντικειμένων. Πέρα από τα γνωστά μνημειώδη κεφαλές, ανάγλυφα πλακίδια και εικονικές απεικονίσεις, τα μεταλλουργικά έργα του Μπενίν περιλαμβάνουν επίσης κοσμήματα, τελετουργικά εργαλεία και διάφορες μορφές αντικειμένων κοινωνικής θέσης και προβολής. Τα βραχιόλια και άλλα μεταλλικά διακοσμητικά θα μπορούσαν να υπηρετήσουν ως σύμβολα πλούτου, κοινωνικής θέσης και θεσμικής προσκόλλησης στην αυλή. Το παρόν έργο ενσωματώνει αρκετά στοιχεία σχεδίασης που μπορούν να συσχετιστούν με ιστορική τέχνη του Μπενίν. Αυτά περιλαμβάνουν την πυκνή διακοσμητική άρθρωση, τη χρήση ανάγλυφων προσώπων και τη σχολαστική φινίρισμα της μεταλλικής επιφάνειας. Ο συνδυασμός ενός μεγάλης μορφής κυλινδρικού μεταλλικού σώματος με ένα ενσωματωμένο πρόσωπο, πιθανώς από οργανικό υλικό, είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστος. Τέτοιος συνδυασμός διαφορετικών υλικών μπορεί να υποδηλώνει συγκεκριμένο αναπαραστατικό σκοπό. Ωστόσο, η φωτογραφία δεν επιτρέπει να προσδιοριστεί εάν το αντικείμενο προέρχεται πράγματι από ιστορικό αυλικό εργαστήριο ή αντιπροσωπεύει μεταγενέστερο έργο στην παράδοση της χύτευσης του Μπενίν. Ακόμα και η αρχική του λειτουργία ως φοριόμενου βραχιολιού δεν έχει αποδειχθεί οριστικά, δεδομένου του εξαιρετικού πλάτους και των πολυάριθμων φυλακίων.

Εικονογραφία και Συμβολισμός

Ο εικονογραφικός σχεδιασμός του βραχιόλου χαρακτηρίζεται από την αλληλεπίδραση γεωμετρικών διακοσμητικών, τρισδιάστατων απεικονίσεων προσώπων και κινητών φυλακίων. Το μετωπικό οδονωτό μενταλό είναι προφανώς αναγνωρίσιμο. Οι σπειροειδώς καμπυλωτές και φεγγίτικες διακοσμήσεις δημιουργούν μια πολύπλοκη δομή διακόσμησης, η ρυθμική επανάληψη της οποίας δίνει έμφαση στο κυλινδρικό σχήμα του αντικειμένου. Στην τέχνη του Μπενίν, γεωμετρικά σχέδια, στυλιζαρισμένες φυσικές μορφές και εικονιστικές αναπαραστάσεις συνδέονται με έννοιες κοινωνικής τάξης, βασιλικής αξιοπρέπειας και πολιτιστικής ταυτότητας. Ωστόσο, μια συγκεκριμένη συμβολική ερμηνεία των διακοσμημάτων ορατών εδώ δεν είναι δυνατή χωρίς αντίστοιχα συγκριτικά αντικείμενα. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι το μικρό, εμπρόσθιο πρόσωπο στο κέντρο της σύνθεσης. Η ήρεμη, κεντρική φυσιογνωμία διαφέρει σημαντικά από τον δυναμικό στολισμό της περιβάλλουσας μεταλλικής επιφάνειας. Αν το ανοιχτόχρωμο υλικό είναι όντως ελεφαντόδοντο, μια σύνδεση με τη θεωρούμενη ιδιαίτερη εκτίμηση αυτού του υλικού στην αυλή του Μπενίν θα ήταν ενδεχόμενη. Το ελεφαντόδοντο κατείχε ύψιστη σημασία εκεί και χρησιμοποιούνταν, μεταξύ άλλων, για διακοσμητικά αντικείμενα θρησκευτικών θυσιαστηρίων, κοσμήματα και αντικείμενα εκπροσώπησης. Ωστόσο, η ταυτοποίηση του υλικού παραμένει ανοιχτή. Τα μάσκα-όμοια ανάγλυφα που προεξέχουν από τις πλευρές θα μπορούσαν επίσης να υποδηλώνουν μια συνειδητή επανάληψη ανθρωπομορφικών μοτίβων. Τα μικρά κρεμαστά με κουδουνάκια προσθέτουν πιθανώς ακουστικό στοιχείο στο οπτικό σχέδιο. Η κίνηση του αντικειμένου θα μπορούσε να παράγει ήχους, κάνοντας το κομμάτι του κοσμήματος όχι μόνο οπτικά αλλά και ακουστικά οικείο. Εάν αυτή η λειτουργία είχε τελετουργική σημασία, δεν μπορεί να αποδειχθεί.

Λειτουργία και Αυλικός Πλαίσιος

Στο ιστορικό Βασίλειο του Μπενίν, τα κοσμήματα και τα μεταλλικά αντικείμενα προβολής πλούτου ήταν σημαντικά για την επίδειξη κοινωνικής θέσης και πολιτικής εξουσίας. Ορισμένοι τύποι βραχιολιών, περιτοναίων δακτύλων και άλλων διακοσμητικών ενδέχεται να φοριούνται σε αυλικές τελετές ή να χρησιμοποιούνται ως σύμβολα ειδικών σχέσεων και υποχρεώσεων. Λόγω του μνημειώδους σχεδιασμού και του εκλεπτυσμένου διακοσμητικού, το παρόν τεμάχιο θα μπορούσε να έχει προέλευση σε τέτοιον υψηλού κύρους πλαίσιο. Ωστόσο, το εξαιρετικό του πλάτος αφήνει ανοιχτό το ερώτημα εάν φοριόταν πραγματικά ως συνήθη βραχιόλι. Η χρήση του ως τελετουργικό περιχαρακωτικό άνω βραχίονα, ως μέρος ενός ειδικού συνόλου αξεσουάρ ή ως ανεξάρτητο αντικείμενο prestige είναι ενδεχόμενη. Τα μακριά δαχτυλίδια και τα κινητά φυλακτήρια πιθανώς εξ αρχής εξυπηρετούσαν διακοσμητικό και δυνητικά ακουστικό ρόλο. Το κεντρικό στοιχείο προσώπου μάλλον είχε ιδιαίτερη σημασία για την οπτική επίδραση του αντικειμένου. Η ρύθμιση του μέσα σε μια ειδικά σχεδιασμένη είσοδομα δείχνει ότι η σύνδεση μεταξύ του μεταλλικού σώματος και του ενσωματωμένου υλικού επρόκειτο να τονιστεί σκόπιμα.Εάν το πρόσωπο αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένη ιστορική φιγούρα, έναν προ ancestoror ή μια συμβολική μορφή, είναι άγνωστο. Επομένως, μια άμεση ερμηνεία ως βασιλικό ή θρησκευτικό έμβλημα δεν θα ήταν δικαιολογημένη χωρίς επιπλέον αποδεικτικά στοιχεία. Οι ορατές ώσεις οξείδωσης και οι επιφανειακές αλλαγές του ανοιχτόχρωμου ενθέτου δεν επιτρέπουν αξιόπιστη ηλικιακή εκτίμηση. Ομοίως, παραμένει ασαφές εάν όλα τα φυλακτά και το κεντρικό ένθετο ανήκαν αρχικά στην ίδια παραγωγική φάση.

Καλλιτεχνική Αξιολόγηση

Η εξαιρετική αισθητική ποιότητα αυτού του μνημειώδους μπράτλιου έγκειται στον ασυνήθιστο συνδυασμό αρχιτεκτονικού ενότητας, διακοσμητικής ποικιλίας και γλυπτικής λεπτομέρειας. Το κυλινδρικό μεταλλικό σώμα διαμορφώνει μια ισχυρή, σαφή βασική μορφή, επιλέγει δε την επιφάνειά του με ένα πυκνό σύστημα καμπυλών γραμμών, σπειροειδών μοτίβων και κουκκίδων. Οι τακτικοί τελικοί δακτύλιοι δίνουν στο αντικείμενο μια διακριτή μορφολογική αγκύρωση και ενισχύουν την συμπαγή του εμφάνιση. Η αντίθεση μεταξύ της σκοτεινής, σχεδόν αδιαπέραστης μεταλλικής επιφάνειας και του ανοιχτόχρωμου ενθέτου προσώπου στο κέντρο είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή. Αυτή η χρωματική αντίθεση τραβά αμέσως το μάτι προς το μικρό ανθρωπομορφικό figure, χαρίζοντάς του μια διακριτή οπτική παρουσία. Τα ανάγλυφα κεφάλια που προεξέχουν από τις πλευρές επεκτείνουν το τρισδιάστατο αποτέλεσμα πέραν του κυλινδρικού βασικού σχήματος. Τα κινητά μεταλλικά φυλακτά δημιουργούν μια επιπλέον αντίθεση προς τη συσκευασμένη δομή του σώματος, προσδίδοντας στο αντικείμενο μια λεπτή δυναμική. Η σκοτεινή καφέ πατίνα, με τις ζώνες πράσινης οξείδωσης και, σε ορισμένα μέρη, ερυθροκάστανες αλλοιώσεις, τονίζει το βάθος των ανάγλυφων και επιτρέπει στα διακοσμητικά λεπτομέρειες να ξεχωρίζουν καθαρά. Υπό το ευρύτερο ιστορικό τεχνολογικό πλαίσιο των Μπενινί μεταλλουργικών τεχνών, και ανάλογα με τη χρονολόγηση και την πολιτιστική της απόδοση, το έργο μπορεί να θεωρηθεί ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα ενός πλούσια διακοσμημένου κοσμήματος ή αντικειμένου προβολής. Ιδίως αξιοσημείωτο είναι η πολυσύνθετη αλληλεξάρτηση τεχνολογικών τεχνικών και υλικών. Το έργο απεικονίζει τη στενή σχέση ανάμεσα στην καλλιτεχνική επεξεργασία, τη μορφοποίηση και τη συμβολική επίδραση που χαρακτηρίζει την τέχνη του Μπενίν.

Βιβλιογραφία

Barbara Plankensteiner (επιμ.): Benin: Kings and Rituals. Court Arts from Nigeria. Gent: Snoeck, 2007.
Paula Ben-Amos: The Art of Benin. London: Thames & Hudson, 1980.
Kathleen Bickford Berzock (επιμ.): Benin: Royal Arts of a West African Kingdom. Chicago: The Art Institute of Chicago, 2008.
Οι παραπάνω δημοσιεύσεις λειτουργούν ως γενική ιστορική αναφορά για την αυλική μεταλλουργία του Μπενίν. Αυτή τη συγκεκριμένη μορφή βραχιόλιου με ένθετο προσώπου δεν υπάρχει επί του παρόντος αξιόπιστη βιβλιογραφική αναφορά. Ιδιαίτερα, η ακριβής ταυτοποίηση του ανοιχτόχρωμου ενθέτου υλικού, η αρχική του λειτουργία και η χρονολογική του ταξινόμηση απαιτούν περαιτέρω ερευνητική μελέτη.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, την αρχαιολογία και την ιστορία της τέχνης. Αρχικά κείμενα και φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Όλα τα δικαιώματα ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους.

Inv. No. MAZ32377

Πωλήθηκε χωρίς TL τεστ.
Οι ειδικοί της Catawiki διενεργούν εικονική ανασκόπηση βάσει των πληροφοριών, φωτογραφιών, προέλευσης και τεκμηρίωσης που παρέχονται κατά τη διαδικασία υποβολής. Η αποδοχή ενός παραδοσιακού ή αρχαίου αφρικανικού αντικειμένου τέχνης σε δημοπρασία δεν αποτελεί ανεξάρτητη επικύρωση ή πιστοποίηση από την Catawiki, ούτε σημαίνει ότι ο ειδικός της Catawiki έχει φυσικά ή επιστημονικά πιστοποιήσει, αναλύσει πατίνα ή χρονολόγηση του αντικειμένου. Σύμφωνα με τους Όρους και τις Πολιτικές Υποβολής Παραδοσιακής Αφρικανικής Τέχνης, ο πωλητής παραμένει υπεύθυνος για την ακρίβεια, τη νομιμότητα, την προέλευση και την αυθεντικότητα του αντικειμένου και των παρεχόμενων πληροφοριών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Χάλκινο βραχιόλι από το Μπενίν – Μνημειώδες κυλινδρικό μπράτσιο με ανάγλυφα πρόσωπα, γεωμετρική ανάπτυξη και στοιχείο μάσκας ενσωματωμένο

originating: Περιοχή Benin City, Εντο Πολιτείας, Νότια Νιγηρία

Χειρόγραφη Αιτιοποίηση Πολιτισμού: Βασίλειο του Μπενίν, πολιτισμός Εντο

Υλικό: Κοπεραία κράμα, παραδοσιακά описόμενος ως μπρούνζе, με σκούρα καφέ πατίνα, πράσινες οξειδώσεις και ένα ανοιχτόχρωμο πρόσωπο ενσωματωμένο, πιθανώς από ελεφαντόδοντο ή οστό

Χρονολόγηση: Δεν είναι βέβαιο

Προέλευση: Περιοχή του Μπενίν Σίτι, Νιγηρία, σύμφωνα με τις πληροφορίες προέλευσης

Περιγραφή

Αυτό το μνημειώδες, κυλινδρικό βραχιόλι εντυπωσιάζει με το παράξενο μέγεθος, τον πλούσιο στολισμό και τον συνδυασμό διαφόρων γλυπτικών και υλικών στοιχείων σχεδίασης. Το ευρύ μεταλλικό σώμα έχει σχεδόν παράλληλες πλευρές και φυλάσσεται στο επάνω και κάτω μέρος από ισχυρούς, ελαφρώς προεξέχοντες ζώνες. Αυτές οι ζώνες εμφανίζουν ένα τακτικά δομημένο διαγώνιο ανάγλυφο μοτίβο που θυμίζει πλεγμένα ή στριμμένα κορδόνια. Η εξωτερική επιφάνεια είναι πλήρως καλυμμένη από ένα πολύπλοκο σύστημα σπειροειδώς καμπυλωμένων, φεγγίτικων και κυκλικών διακοσμήσεων. Μεταξύ των μεγάλων σχεδίων υπάρχουν πυκνά διατεταγμένες τελείες, που δίνουν στο μέταλλο μια λεπτή υφή, σχεδόν υφαντή. Τα επιμέρους διακοσμητικά στοιχεία διαχωρίζονται από ομαλές γραμμές περιγράμματος και σχηματίζουν ρυθμικό μοτίβο που συνεχίζεται σε ολόκληρη την εμφανή επιφάνεια του κυλίνδρου. Ένα ορθογώνιο έως τραπεζιόσχημο ένθετο στο μπροστινό μέρος είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό. Μέσα σε αυτήν την είσοδο βρίσκεται ένα μικρό, ανοιχτόχρωμο έως μελιχρό πρόσωπο, το υλικό του οποίου διακρίνεται από το σκούρο μεταλλικό σώμα. Το πρόσωπο έχει υψητό μέτωπο, μικρά, ελαφρώς προς τα κάτω κεκλιμένα μάτια, έντονο ρινικό διάστημα και σμιλευμένα χείλη. Στο μέτωπο υπάρχει ένα στρογγυλό, σκούρο στοιχείο, πιθανώς εξυπηρετώντας ως συνδέτης ή διακοσμητικό υποδήλωμα. Η επιφάνεια του ανοιχτού ενθέτου παρουσιάζει λεπτές ρωγμές, πιο σκούρες αλλοιώσεις και ακανόνιστες γραμμές. Αρκετά σμιλευμένα, μάσκα- ή κεφαλόμορφα ανάγλυφα προεξέχουν από τις πλευρές του βραχιόλου, τα οποία λεπτομερώς καθίστανται μόνο εν μέρει ορατά από τη πλαϊνή προβολή. Πολλά μεταλλικά δαχτυλίδια και κινητά κρεμαστά με δαχτυλίδι, με μερικά να φέρουν μικρά κουδουνάκια, διακοσμούν τις άνω και κάτω άκρες. Ολόκληρη η μεταλλική επιφάνεια διαθέτει μια σκούρα καφέ έως μαύρη πατίνα με ζώνες πράσινης οξείδωσης και, σε ορισμένα τμήματα, ερυθρόκαφε αλλοιώσεις.

Ιστορική Ανάλυση

Η μεταλλουργία του ιστορικού Βασιλείου του Μπενίν είναι ανάμεσα στις σημαντικότερες παραδόσεις αυλής στην αφρικανική ήπειρο. Το βασίλειο ανάπτυξε στην περιοχή του σημερινού νοτιο-νιγηριανού νομού και έφτασε σε αξιοσημείωτο πολιτικό και πολιτιστικό αποκορύφωμα, ιδίως από τον 15ο αιώνα και μετά. Το Μπενίν Σίτι αποτέλεσε κέντρο μιας εξαιρετικά ανεπτυγμένης αυλικής κοινωνίας, όπου εξειδικευμένοι τεχνίτες δούλευαν υπό την αρχή του Ομπά, του Βασιλιά του Μπενίν. Οι μεταλλουργοί καστοριών είχαν εξέχουσα θέση· τα εργαστήριά τους παρήγαγαν πολύπλοκα αντικείμενα από κράματα χαλκού. Η διαδικασία ροής σε απώλεια κεραμικών επέτρεπε την παραγωγή εξαιρετικά λεπτομερών ανάγλυφων, τρισδιάστάτων μορφών και περιτεχώς διακοσμημένων αντικειμένων. Πέρα από τα γνωστά μνημειώδη κεφαλές, ανάγλυφα πλακίδια και εικονικές απεικονίσεις, τα μεταλλουργικά έργα του Μπενίν περιλαμβάνουν επίσης κοσμήματα, τελετουργικά εργαλεία και διάφορες μορφές αντικειμένων κοινωνικής θέσης και προβολής. Τα βραχιόλια και άλλα μεταλλικά διακοσμητικά θα μπορούσαν να υπηρετήσουν ως σύμβολα πλούτου, κοινωνικής θέσης και θεσμικής προσκόλλησης στην αυλή. Το παρόν έργο ενσωματώνει αρκετά στοιχεία σχεδίασης που μπορούν να συσχετιστούν με ιστορική τέχνη του Μπενίν. Αυτά περιλαμβάνουν την πυκνή διακοσμητική άρθρωση, τη χρήση ανάγλυφων προσώπων και τη σχολαστική φινίρισμα της μεταλλικής επιφάνειας. Ο συνδυασμός ενός μεγάλης μορφής κυλινδρικού μεταλλικού σώματος με ένα ενσωματωμένο πρόσωπο, πιθανώς από οργανικό υλικό, είναι ιδιαίτερα ασυνήθιστος. Τέτοιος συνδυασμός διαφορετικών υλικών μπορεί να υποδηλώνει συγκεκριμένο αναπαραστατικό σκοπό. Ωστόσο, η φωτογραφία δεν επιτρέπει να προσδιοριστεί εάν το αντικείμενο προέρχεται πράγματι από ιστορικό αυλικό εργαστήριο ή αντιπροσωπεύει μεταγενέστερο έργο στην παράδοση της χύτευσης του Μπενίν. Ακόμα και η αρχική του λειτουργία ως φοριόμενου βραχιολιού δεν έχει αποδειχθεί οριστικά, δεδομένου του εξαιρετικού πλάτους και των πολυάριθμων φυλακίων.

Εικονογραφία και Συμβολισμός

Ο εικονογραφικός σχεδιασμός του βραχιόλου χαρακτηρίζεται από την αλληλεπίδραση γεωμετρικών διακοσμητικών, τρισδιάστατων απεικονίσεων προσώπων και κινητών φυλακίων. Το μετωπικό οδονωτό μενταλό είναι προφανώς αναγνωρίσιμο. Οι σπειροειδώς καμπυλωτές και φεγγίτικες διακοσμήσεις δημιουργούν μια πολύπλοκη δομή διακόσμησης, η ρυθμική επανάληψη της οποίας δίνει έμφαση στο κυλινδρικό σχήμα του αντικειμένου. Στην τέχνη του Μπενίν, γεωμετρικά σχέδια, στυλιζαρισμένες φυσικές μορφές και εικονιστικές αναπαραστάσεις συνδέονται με έννοιες κοινωνικής τάξης, βασιλικής αξιοπρέπειας και πολιτιστικής ταυτότητας. Ωστόσο, μια συγκεκριμένη συμβολική ερμηνεία των διακοσμημάτων ορατών εδώ δεν είναι δυνατή χωρίς αντίστοιχα συγκριτικά αντικείμενα. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτο είναι το μικρό, εμπρόσθιο πρόσωπο στο κέντρο της σύνθεσης. Η ήρεμη, κεντρική φυσιογνωμία διαφέρει σημαντικά από τον δυναμικό στολισμό της περιβάλλουσας μεταλλικής επιφάνειας. Αν το ανοιχτόχρωμο υλικό είναι όντως ελεφαντόδοντο, μια σύνδεση με τη θεωρούμενη ιδιαίτερη εκτίμηση αυτού του υλικού στην αυλή του Μπενίν θα ήταν ενδεχόμενη. Το ελεφαντόδοντο κατείχε ύψιστη σημασία εκεί και χρησιμοποιούνταν, μεταξύ άλλων, για διακοσμητικά αντικείμενα θρησκευτικών θυσιαστηρίων, κοσμήματα και αντικείμενα εκπροσώπησης. Ωστόσο, η ταυτοποίηση του υλικού παραμένει ανοιχτή. Τα μάσκα-όμοια ανάγλυφα που προεξέχουν από τις πλευρές θα μπορούσαν επίσης να υποδηλώνουν μια συνειδητή επανάληψη ανθρωπομορφικών μοτίβων. Τα μικρά κρεμαστά με κουδουνάκια προσθέτουν πιθανώς ακουστικό στοιχείο στο οπτικό σχέδιο. Η κίνηση του αντικειμένου θα μπορούσε να παράγει ήχους, κάνοντας το κομμάτι του κοσμήματος όχι μόνο οπτικά αλλά και ακουστικά οικείο. Εάν αυτή η λειτουργία είχε τελετουργική σημασία, δεν μπορεί να αποδειχθεί.

Λειτουργία και Αυλικός Πλαίσιος

Στο ιστορικό Βασίλειο του Μπενίν, τα κοσμήματα και τα μεταλλικά αντικείμενα προβολής πλούτου ήταν σημαντικά για την επίδειξη κοινωνικής θέσης και πολιτικής εξουσίας. Ορισμένοι τύποι βραχιολιών, περιτοναίων δακτύλων και άλλων διακοσμητικών ενδέχεται να φοριούνται σε αυλικές τελετές ή να χρησιμοποιούνται ως σύμβολα ειδικών σχέσεων και υποχρεώσεων. Λόγω του μνημειώδους σχεδιασμού και του εκλεπτυσμένου διακοσμητικού, το παρόν τεμάχιο θα μπορούσε να έχει προέλευση σε τέτοιον υψηλού κύρους πλαίσιο. Ωστόσο, το εξαιρετικό του πλάτος αφήνει ανοιχτό το ερώτημα εάν φοριόταν πραγματικά ως συνήθη βραχιόλι. Η χρήση του ως τελετουργικό περιχαρακωτικό άνω βραχίονα, ως μέρος ενός ειδικού συνόλου αξεσουάρ ή ως ανεξάρτητο αντικείμενο prestige είναι ενδεχόμενη. Τα μακριά δαχτυλίδια και τα κινητά φυλακτήρια πιθανώς εξ αρχής εξυπηρετούσαν διακοσμητικό και δυνητικά ακουστικό ρόλο. Το κεντρικό στοιχείο προσώπου μάλλον είχε ιδιαίτερη σημασία για την οπτική επίδραση του αντικειμένου. Η ρύθμιση του μέσα σε μια ειδικά σχεδιασμένη είσοδομα δείχνει ότι η σύνδεση μεταξύ του μεταλλικού σώματος και του ενσωματωμένου υλικού επρόκειτο να τονιστεί σκόπιμα.Εάν το πρόσωπο αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένη ιστορική φιγούρα, έναν προ ancestoror ή μια συμβολική μορφή, είναι άγνωστο. Επομένως, μια άμεση ερμηνεία ως βασιλικό ή θρησκευτικό έμβλημα δεν θα ήταν δικαιολογημένη χωρίς επιπλέον αποδεικτικά στοιχεία. Οι ορατές ώσεις οξείδωσης και οι επιφανειακές αλλαγές του ανοιχτόχρωμου ενθέτου δεν επιτρέπουν αξιόπιστη ηλικιακή εκτίμηση. Ομοίως, παραμένει ασαφές εάν όλα τα φυλακτά και το κεντρικό ένθετο ανήκαν αρχικά στην ίδια παραγωγική φάση.

Καλλιτεχνική Αξιολόγηση

Η εξαιρετική αισθητική ποιότητα αυτού του μνημειώδους μπράτλιου έγκειται στον ασυνήθιστο συνδυασμό αρχιτεκτονικού ενότητας, διακοσμητικής ποικιλίας και γλυπτικής λεπτομέρειας. Το κυλινδρικό μεταλλικό σώμα διαμορφώνει μια ισχυρή, σαφή βασική μορφή, επιλέγει δε την επιφάνειά του με ένα πυκνό σύστημα καμπυλών γραμμών, σπειροειδών μοτίβων και κουκκίδων. Οι τακτικοί τελικοί δακτύλιοι δίνουν στο αντικείμενο μια διακριτή μορφολογική αγκύρωση και ενισχύουν την συμπαγή του εμφάνιση. Η αντίθεση μεταξύ της σκοτεινής, σχεδόν αδιαπέραστης μεταλλικής επιφάνειας και του ανοιχτόχρωμου ενθέτου προσώπου στο κέντρο είναι εξαιρετικά εντυπωσιακή. Αυτή η χρωματική αντίθεση τραβά αμέσως το μάτι προς το μικρό ανθρωπομορφικό figure, χαρίζοντάς του μια διακριτή οπτική παρουσία. Τα ανάγλυφα κεφάλια που προεξέχουν από τις πλευρές επεκτείνουν το τρισδιάστατο αποτέλεσμα πέραν του κυλινδρικού βασικού σχήματος. Τα κινητά μεταλλικά φυλακτά δημιουργούν μια επιπλέον αντίθεση προς τη συσκευασμένη δομή του σώματος, προσδίδοντας στο αντικείμενο μια λεπτή δυναμική. Η σκοτεινή καφέ πατίνα, με τις ζώνες πράσινης οξείδωσης και, σε ορισμένα μέρη, ερυθροκάστανες αλλοιώσεις, τονίζει το βάθος των ανάγλυφων και επιτρέπει στα διακοσμητικά λεπτομέρειες να ξεχωρίζουν καθαρά. Υπό το ευρύτερο ιστορικό τεχνολογικό πλαίσιο των Μπενινί μεταλλουργικών τεχνών, και ανάλογα με τη χρονολόγηση και την πολιτιστική της απόδοση, το έργο μπορεί να θεωρηθεί ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα ενός πλούσια διακοσμημένου κοσμήματος ή αντικειμένου προβολής. Ιδίως αξιοσημείωτο είναι η πολυσύνθετη αλληλεξάρτηση τεχνολογικών τεχνικών και υλικών. Το έργο απεικονίζει τη στενή σχέση ανάμεσα στην καλλιτεχνική επεξεργασία, τη μορφοποίηση και τη συμβολική επίδραση που χαρακτηρίζει την τέχνη του Μπενίν.

Βιβλιογραφία

Barbara Plankensteiner (επιμ.): Benin: Kings and Rituals. Court Arts from Nigeria. Gent: Snoeck, 2007.
Paula Ben-Amos: The Art of Benin. London: Thames & Hudson, 1980.
Kathleen Bickford Berzock (επιμ.): Benin: Royal Arts of a West African Kingdom. Chicago: The Art Institute of Chicago, 2008.
Οι παραπάνω δημοσιεύσεις λειτουργούν ως γενική ιστορική αναφορά για την αυλική μεταλλουργία του Μπενίν. Αυτή τη συγκεκριμένη μορφή βραχιόλιου με ένθετο προσώπου δεν υπάρχει επί του παρόντος αξιόπιστη βιβλιογραφική αναφορά. Ιδιαίτερα, η ακριβής ταυτοποίηση του ανοιχτόχρωμου ενθέτου υλικού, η αρχική του λειτουργία και η χρονολογική του ταξινόμηση απαιτούν περαιτέρω ερευνητική μελέτη.

Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, την αρχαιολογία και την ιστορία της τέχνης. Αρχικά κείμενα και φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Όλα τα δικαιώματα ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους.

Inv. No. MAZ32377

Πωλήθηκε χωρίς TL τεστ.
Οι ειδικοί της Catawiki διενεργούν εικονική ανασκόπηση βάσει των πληροφοριών, φωτογραφιών, προέλευσης και τεκμηρίωσης που παρέχονται κατά τη διαδικασία υποβολής. Η αποδοχή ενός παραδοσιακού ή αρχαίου αφρικανικού αντικειμένου τέχνης σε δημοπρασία δεν αποτελεί ανεξάρτητη επικύρωση ή πιστοποίηση από την Catawiki, ούτε σημαίνει ότι ο ειδικός της Catawiki έχει φυσικά ή επιστημονικά πιστοποιήσει, αναλύσει πατίνα ή χρονολόγηση του αντικειμένου. Σύμφωνα με τους Όρους και τις Πολιτικές Υποβολής Παραδοσιακής Αφρικανικής Τέχνης, ο πωλητής παραμένει υπεύθυνος για την ακρίβεια, τη νομιμότητα, την προέλευση και την αυθεντικότητα του αντικειμένου και των παρεχόμενων πληροφοριών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Benin
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze bracelet
Height
12 cm
Depth
13 cm
Βάρος
850 g
Γνησιότητα
Αντίγραφο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​