Ένα ξύλινο γλυπτό - Losso - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
16
ώρες
17
λεπτά
57
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 2
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 210 - € 250
 | 2 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ξύλινο γλυπτό από το Τόγκο, αποδίδεται στους Losso (Nawdba), κυλινδρικό σώμα, ύψος 25 cm, βάρος 680 g, ημερομηνία ανεπιβεβαίωτη, σε καλή κατάσταση και γνησιότητα αρχική/official.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Losso Ρитуαλ Γλυπτό - Κυλινδρικό Ανθρωπομορφικό Σχήμα
Losso (Nawdba), κοινότητα Siou, περιοχή Niamtougou, Βόρειος Τόγκα
Υλικό: Κατεργασμένο ξύλο με σκούρα καφέ πατίνα
Ημερομηνία: Απροσδιόριστη
Πολιτιστική Απόδοση: Losso (Nawdba), αποδοθεί
Λειτουργία: Πιθανώς ένα προγιακό, προστατευτικό ή πνευματικά ενισχυμένο σχήμα
Περιγραφή
Αυτό το ασυνήθιστο ξύλινο γλυπτό διακρίνεται από το μαζικό κυλινδρικό σώμα, την αρχιτεκτονική κατασκευή και τα εξαιρετικά αφαξωνισμένα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά. Το μακρύ άνω τμήμα κόβεται από μια ευρεία, στρογγυλεμένη οριζόντια προέκταση, διακοσμημένη με βαθιά χαρακτικές διαγώνιες γραμμές και γωνιώδεις σημάνσεις. Οι αναλογίες του υποδηλώνουν ένα στυλιζαρισμένο κεφάλι ή κορώνα, παρότι η ακριβής ανατομική ερμηνεία παραμένει αβέβαιη. Το κυλινδρικό σώμα εμφανίζει ρηχές γεωμετρικές τομές, συμπεριλαμβανομένων διαγωνίων ζωνών, διασταυρούμενων γραμμών και ακανόνιστα κατανεμημένων σημάνσεων. Μια εμφανής οριζόντια ράχη χωρίζει το άνω τμήμα από τη χαμηλότερη δομή, όπου κοντοί, στιβαροί στηρίγματα δημιουργούν μια μερικώς ανοιχτή αρχιτεκτονική σύνθεση. Η βαθιά οπή ανάμεσα σε αυτά τα στηρίγματα μπορεί να αντιπροσωπεύει έναν συνειδητά ανοιχτό χώρο, αν και η σημαντική φθορά της επιφάνειας καθιστά δύσκολη την ανασύσταση της αρχικής διαμόρφωσής του. Το κάτω άκρο τελειώνει σε μια ακανόνιστα στρογγυλεμένη βάση. Το ξύλο εμφανίζει σκούρα καφέ πατίνα, ελαφρύτερες περιοχές φθοράς, εγκάρσιες ρωγμές κατά μήκος και σημαντική τοπική διάβρωση. Αυτά τα χαρακτηριστικά συμβάλλουν στην ισχυρή υλική παρουσία της γλυπτικής αλλά δεν μπορούν από μόνα τους να προσδιορίσουν την ηλικία ή τη ριζική ιστορία της τελετουργίας. Ο ασυνήθιστος συνδυασμός κυλινδρικού όγκου, χαρακτικής διακόσμησης και ανοιχτής κατασκευής δημιουργεί μια διακριτή γλυπτική σύνθεση.
Ιστορικο-καλλιτεχνικό Πλαίσιο
Η γλυπτική αποδίδεται στους Losso, ειδικά στις κοινότητες Nawdba που ζουν γύρω από την Niamtougou και Siou στο βόρειο Τόγκο. Ο προσδιορισμός Losso ιστορικά καλύπτει διάφορους πολιτιστικά συνδεδεμένους πληθυσμούς, συμπεριλαμβανομένων των Nawdba και, σε ορισμένες διοικητικές ταξινομήσεις, των γειτονικών κοινοτήτων Lamba. Αυτές οι ομάδες διαθέτουν ξεχωριστές γλωσσικές και κοινωνικές ταυτότητες, παρά τις ομοιότητες με την περιφερειακή ιστορία και την υλική κουλτούρα. Οι υφολογικές τους γλυπτικές παραδόσεις ανήκουν σε ένα ευρύτερο βορειοαφρικανικό τοπογραφικό περιβάλλον της τέχνης του Τόγκο, που χαρακτηρίζεται από απλοποιημένες ανθρωπομορφικές μορφές, συμπαγείς αναλογίες και συχνή ενσωμάτωση συμβολικών και λειτουργικών στοιχείων. Η παρούσα γλυπτική με την ιδιαίτερα περιορισμένη ανατομία και την έμφαση σε στοιχειώδεις όγκους ευθυγραμμίζεται ευρύτερα με αυτή τη περιφερειακή αισθητική. Ωστόσο, η κυλινδρική της κατασκευή και η ασυνήθιστη κάτω οπή τη διακρίνουν από πιο συμβατικές όρθιες φιγούρες. Συμβολογικές μελέτες της γλυπτικής Lamba και Losso δείχνουν σημαντική στυλιστική ποικιλία, καθιστώντας δύσκολη την ακριβή εθνική απόδοση χωρίς αξιόπιστη τεκμηρίωση στη συλλογή. Το αντικείμενο μπορεί να αντικατοπτρίζει μια τοπικά περιορισμένη γλυπτική παράδοση στην οποία η ανατομική αναπαράσταση υπήρξε υπέρτατη στο συμβολικό μορφή και τη δομική οργάνωση.
Συμβολισμός και Πιθανή Τελετουργική Λειτουργία
Μεταξύ κοινοτήτων του βόρειου Τόγκο, οι ξύλινες γλυπτικές φιγούρες μπορεί να μετέχουν σε θρησκευτικές πρακτικές περί προγόνων, προστατευτικών δυνάμεων και των σχέσεων ανάμεσα σε ζώντες οικογένειες και τον πνευματικό κόσμο. Ορισμένες τοπικές φιγούρες έχουν ερμηνευθεί ως υλικά αναπαραστάσεις ή αγγεία προγόνων και άλλων πνευματικών παρουσιών, ενώ άλλες έχουν συσχετιστεί με την προστασία, τη θεραπεία ή τη μνήμη διδύμων. Ο προσδιορισμός alua εμφανίζεται σε συζητήσεις σχετικών γλυπτών Lamba και Losso, αν και η εφαρμογή του σε τούτο το αντικείμενο δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί. Το κυλινδρικό σώμα και η προβεβλημένη άνω προέκταση μπορεί να μετέδιδαν μια σκόπιμα απλοποιημένη ανθρωπομορφική ταυτότητα, ενώ οι χαραγμένες σημάνσεις θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν ουσιαίες ουλές, διακοσμητικές διακοσμήσεις ή άλλες κουλτούρα-σημασιολογικές ενδείξεις. Παρ' όλ' αυτά, το συγκεκριμένο σημειολογικό τους περιεχόμενο παραμένει άγνωστο. Η έντονη ανοιχτή κοιλότητα κάτω από το κύριο σώμα εγείρει την πιθανότητα λειτουργικού ή τελετουργικού σκοπού, ίσως με τοποθέτηση πάνω σε ένα άλλο αντικείμενο ή ενσωμάτωση σε μια ευρύτερη εγκατάσταση. Τέτοιες ερμηνείες παραμένουν υποθετικές. Χωρίς πληροφορίες για το αρχικό περιβάλλον της, η γλυπτική δεν μπορεί με βεβαιότητα να ταξινομηθεί ως φιγούρα προγόνου, αντικείμενο ιερού ή εργαλείο προστασίας. Επομένως, η πιθανή ριζική σημασία πρέπει να εξεταστεί εντός ευρύτερου πλαισίου των βορειοτoγολικών θρησκευτικών παραδόσεων αντί να αποδοθεί σε συγκεκριμένη τελετή.
Τοπικά Χαρακτηριστικά: Siou και Niamtougou
Το Siou βρίσκεται εντός της ιστορικά σημαντικής περιοχής ομιλίας Nawdba γύρω από το Niamtougou στο βόρειο Τόγκο. Αυτή η περιοχή αποτελεί τμήμα ενός ορεινού και γεωργικού τοπίου της περιοχής Καρά, όπου οι πληθυσμιακές συνθήκες εγκατάστασης, η οργάνωση της καταγωγής και οι θρησκευτικές πρακτικές έχουν αναπτυχθεί μέσω μακροχρόνιων σχέσεων ανάμεσα σε γειτονικούς λαούς. Η εθνογραφική έρευνα τονίζει τόσο τις ομοιότητες όσο και τις διαφορές μεταξύ των πληθυσμών Nawdba, Lamba και Kabyè, ιδίως σε ό,τι αφορά τη γλώσσα, την κοινωνική οργάνωση και τις τοπικές παραδόσεις. Επομένως, ο προσδιορισμός Losso πρέπει να θεωρείται ευρύτερη ιστορική κατηγορία παρά ενιαίος πολιτισμικός προσδιορισμός. Οι γλυπτικές παραδόσεις της περιοχής είναι αξιοσημείωτες για τη μορφική ποικιλότητα και την σχετικά αυτονομία από τις ευρύτερα τεκμηριωμένες καλλιτεχνικές συμβάσεις του νότιου Τόγκο. Οι ξύλινες φιγούρες συνδεόμενες με μνήμη προγόνων, προστασία και άλλες θρησκευτικές ανησυχίες συχνά εμφανίζουν προτίμηση για απλοποιημένες ανατομικές δομές και εκφραστικά γεωμετρικά σχήματα. Οι monumental κυλινδρικές διαστάσεις του παρόντος αντικειμένου, η περιορισμένη διακόσμηση της επιφάνειας και η ασυνήθης δομική διαμόρφωση μπορεί να αντικατοπτρίζουν μια εντοπισμένη καλλιτεχνική προσέγγιση, παρ’ ότι μια συγκεκριμένη εργαστηριακή απόδοση Siou δεν μπορεί να αποδειχθεί. Οι πληροφορίες που παρέχονται από τον πληροφορητή Ούρο παρέχουν ένα πολύτιμο γεωγραφικό σημείο αναφοράς, ιδίως επειδή η αξιόπιστη τεκμηρίωση μεμονωμένων γλυπτικών παραδόσεων σε αυτήν την περιοχή παραμένει σχετικά περιορισμένη.
Αγωγή Καλλιτεχνικής Ιστορίας
Η καλλιτεχνική διακριτότητα της γλυπτικής έγκειται στην ισχυρή μείωση του ανθρώπινου σώματος σε μια διάταξη στοιχειωδών γεωμετρικών όγκων. Η πλατιά άνω προέκταση δημιουργεί έντονο οριζόντιο τονισμό, αντίθεση προς το επιμήκες κυλινδρικό σώμα και την ανοιχτή αρχιτεκτονική δομή από κάτω. Οι χαρακτικοί διακοσμητικοί ρυθμοί φέρνουν ρυθμική κίνηση σε επιφάνειες που αλλιώς παραμένουν περιορισμένες, ενώ η ακανόνιστη πατίνα και οι περιοχές διάβρωσης τονίζουν τον υλικό χαρακτήρα του ξύλου. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η σχέση μεταξύ στέρεης ύλης και αρνητικού χώρου: το σημαντικό άνω σώμα φαίνεται να στηρίζεται από μια σχετικά ανοιχτή κάτω κατασκευή, δημιουργώντας μια οπτικά επιβλητική ένταση μεταξύ βάρους και δομικής ανοχής. Αυτή η ασυνήθιστη διαμόρφωση διακρίνει τη γλυπτική από πιο γνωστές ανθρωπομορφικές φιγούρες του βορειοαφρικανικού Τογκό. Η σημασία της έγκειται στον συνδυασμό της γλυπτικής αφαίρεσης, του περιφερειακού καλλιτεχνικού λεξιλογίου και πιθανών τελετουργικών συνδέσεων. Παρά το γεγονός ότι η αρχική της λειτουργία παραμένει αβέβαιη, το αντικείμενο προσφέρει ένα διδακτικό παράδειγμα του μορφολογικού πειραματισμού που συναντάται στις σχετικά υποεξετασμένες παραδόσεις ξύλινης γλυπτικής των Losso και γειτονικών Lamba.
Επιλεγμένη Λογοτεχνία
- Amrouche, Pierre. Corps & décors: Statuaire Lamba et Losso du Togo. Παρίσι: Éditions Berggruen, 2008.
- Keller, Thomas. Northern Togo Statuary. Lully, 2018.
- Hahn, Hans Peter. Die materielle Kultur der Konkomba, Kabyè und Lamba in Nord-Togo. Κολωνία: Rüdiger Köppe Verlag, 1996.
- Froelich, Jean-Claude, Pierre Alexandre, και Robert Cornevin. Les populations du Nord-Togo. Παρίσι: Presses Universitaires de France, 1963.
Πληροφορητής: Ouro
Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχουν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διαφυλάσσονται.
Inv. No. MAZ32294
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηLosso Ρитуαλ Γλυπτό - Κυλινδρικό Ανθρωπομορφικό Σχήμα
Losso (Nawdba), κοινότητα Siou, περιοχή Niamtougou, Βόρειος Τόγκα
Υλικό: Κατεργασμένο ξύλο με σκούρα καφέ πατίνα
Ημερομηνία: Απροσδιόριστη
Πολιτιστική Απόδοση: Losso (Nawdba), αποδοθεί
Λειτουργία: Πιθανώς ένα προγιακό, προστατευτικό ή πνευματικά ενισχυμένο σχήμα
Περιγραφή
Αυτό το ασυνήθιστο ξύλινο γλυπτό διακρίνεται από το μαζικό κυλινδρικό σώμα, την αρχιτεκτονική κατασκευή και τα εξαιρετικά αφαξωνισμένα ανθρωπομορφικά χαρακτηριστικά. Το μακρύ άνω τμήμα κόβεται από μια ευρεία, στρογγυλεμένη οριζόντια προέκταση, διακοσμημένη με βαθιά χαρακτικές διαγώνιες γραμμές και γωνιώδεις σημάνσεις. Οι αναλογίες του υποδηλώνουν ένα στυλιζαρισμένο κεφάλι ή κορώνα, παρότι η ακριβής ανατομική ερμηνεία παραμένει αβέβαιη. Το κυλινδρικό σώμα εμφανίζει ρηχές γεωμετρικές τομές, συμπεριλαμβανομένων διαγωνίων ζωνών, διασταυρούμενων γραμμών και ακανόνιστα κατανεμημένων σημάνσεων. Μια εμφανής οριζόντια ράχη χωρίζει το άνω τμήμα από τη χαμηλότερη δομή, όπου κοντοί, στιβαροί στηρίγματα δημιουργούν μια μερικώς ανοιχτή αρχιτεκτονική σύνθεση. Η βαθιά οπή ανάμεσα σε αυτά τα στηρίγματα μπορεί να αντιπροσωπεύει έναν συνειδητά ανοιχτό χώρο, αν και η σημαντική φθορά της επιφάνειας καθιστά δύσκολη την ανασύσταση της αρχικής διαμόρφωσής του. Το κάτω άκρο τελειώνει σε μια ακανόνιστα στρογγυλεμένη βάση. Το ξύλο εμφανίζει σκούρα καφέ πατίνα, ελαφρύτερες περιοχές φθοράς, εγκάρσιες ρωγμές κατά μήκος και σημαντική τοπική διάβρωση. Αυτά τα χαρακτηριστικά συμβάλλουν στην ισχυρή υλική παρουσία της γλυπτικής αλλά δεν μπορούν από μόνα τους να προσδιορίσουν την ηλικία ή τη ριζική ιστορία της τελετουργίας. Ο ασυνήθιστος συνδυασμός κυλινδρικού όγκου, χαρακτικής διακόσμησης και ανοιχτής κατασκευής δημιουργεί μια διακριτή γλυπτική σύνθεση.
Ιστορικο-καλλιτεχνικό Πλαίσιο
Η γλυπτική αποδίδεται στους Losso, ειδικά στις κοινότητες Nawdba που ζουν γύρω από την Niamtougou και Siou στο βόρειο Τόγκο. Ο προσδιορισμός Losso ιστορικά καλύπτει διάφορους πολιτιστικά συνδεδεμένους πληθυσμούς, συμπεριλαμβανομένων των Nawdba και, σε ορισμένες διοικητικές ταξινομήσεις, των γειτονικών κοινοτήτων Lamba. Αυτές οι ομάδες διαθέτουν ξεχωριστές γλωσσικές και κοινωνικές ταυτότητες, παρά τις ομοιότητες με την περιφερειακή ιστορία και την υλική κουλτούρα. Οι υφολογικές τους γλυπτικές παραδόσεις ανήκουν σε ένα ευρύτερο βορειοαφρικανικό τοπογραφικό περιβάλλον της τέχνης του Τόγκο, που χαρακτηρίζεται από απλοποιημένες ανθρωπομορφικές μορφές, συμπαγείς αναλογίες και συχνή ενσωμάτωση συμβολικών και λειτουργικών στοιχείων. Η παρούσα γλυπτική με την ιδιαίτερα περιορισμένη ανατομία και την έμφαση σε στοιχειώδεις όγκους ευθυγραμμίζεται ευρύτερα με αυτή τη περιφερειακή αισθητική. Ωστόσο, η κυλινδρική της κατασκευή και η ασυνήθιστη κάτω οπή τη διακρίνουν από πιο συμβατικές όρθιες φιγούρες. Συμβολογικές μελέτες της γλυπτικής Lamba και Losso δείχνουν σημαντική στυλιστική ποικιλία, καθιστώντας δύσκολη την ακριβή εθνική απόδοση χωρίς αξιόπιστη τεκμηρίωση στη συλλογή. Το αντικείμενο μπορεί να αντικατοπτρίζει μια τοπικά περιορισμένη γλυπτική παράδοση στην οποία η ανατομική αναπαράσταση υπήρξε υπέρτατη στο συμβολικό μορφή και τη δομική οργάνωση.
Συμβολισμός και Πιθανή Τελετουργική Λειτουργία
Μεταξύ κοινοτήτων του βόρειου Τόγκο, οι ξύλινες γλυπτικές φιγούρες μπορεί να μετέχουν σε θρησκευτικές πρακτικές περί προγόνων, προστατευτικών δυνάμεων και των σχέσεων ανάμεσα σε ζώντες οικογένειες και τον πνευματικό κόσμο. Ορισμένες τοπικές φιγούρες έχουν ερμηνευθεί ως υλικά αναπαραστάσεις ή αγγεία προγόνων και άλλων πνευματικών παρουσιών, ενώ άλλες έχουν συσχετιστεί με την προστασία, τη θεραπεία ή τη μνήμη διδύμων. Ο προσδιορισμός alua εμφανίζεται σε συζητήσεις σχετικών γλυπτών Lamba και Losso, αν και η εφαρμογή του σε τούτο το αντικείμενο δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί. Το κυλινδρικό σώμα και η προβεβλημένη άνω προέκταση μπορεί να μετέδιδαν μια σκόπιμα απλοποιημένη ανθρωπομορφική ταυτότητα, ενώ οι χαραγμένες σημάνσεις θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν ουσιαίες ουλές, διακοσμητικές διακοσμήσεις ή άλλες κουλτούρα-σημασιολογικές ενδείξεις. Παρ' όλ' αυτά, το συγκεκριμένο σημειολογικό τους περιεχόμενο παραμένει άγνωστο. Η έντονη ανοιχτή κοιλότητα κάτω από το κύριο σώμα εγείρει την πιθανότητα λειτουργικού ή τελετουργικού σκοπού, ίσως με τοποθέτηση πάνω σε ένα άλλο αντικείμενο ή ενσωμάτωση σε μια ευρύτερη εγκατάσταση. Τέτοιες ερμηνείες παραμένουν υποθετικές. Χωρίς πληροφορίες για το αρχικό περιβάλλον της, η γλυπτική δεν μπορεί με βεβαιότητα να ταξινομηθεί ως φιγούρα προγόνου, αντικείμενο ιερού ή εργαλείο προστασίας. Επομένως, η πιθανή ριζική σημασία πρέπει να εξεταστεί εντός ευρύτερου πλαισίου των βορειοτoγολικών θρησκευτικών παραδόσεων αντί να αποδοθεί σε συγκεκριμένη τελετή.
Τοπικά Χαρακτηριστικά: Siou και Niamtougou
Το Siou βρίσκεται εντός της ιστορικά σημαντικής περιοχής ομιλίας Nawdba γύρω από το Niamtougou στο βόρειο Τόγκο. Αυτή η περιοχή αποτελεί τμήμα ενός ορεινού και γεωργικού τοπίου της περιοχής Καρά, όπου οι πληθυσμιακές συνθήκες εγκατάστασης, η οργάνωση της καταγωγής και οι θρησκευτικές πρακτικές έχουν αναπτυχθεί μέσω μακροχρόνιων σχέσεων ανάμεσα σε γειτονικούς λαούς. Η εθνογραφική έρευνα τονίζει τόσο τις ομοιότητες όσο και τις διαφορές μεταξύ των πληθυσμών Nawdba, Lamba και Kabyè, ιδίως σε ό,τι αφορά τη γλώσσα, την κοινωνική οργάνωση και τις τοπικές παραδόσεις. Επομένως, ο προσδιορισμός Losso πρέπει να θεωρείται ευρύτερη ιστορική κατηγορία παρά ενιαίος πολιτισμικός προσδιορισμός. Οι γλυπτικές παραδόσεις της περιοχής είναι αξιοσημείωτες για τη μορφική ποικιλότητα και την σχετικά αυτονομία από τις ευρύτερα τεκμηριωμένες καλλιτεχνικές συμβάσεις του νότιου Τόγκο. Οι ξύλινες φιγούρες συνδεόμενες με μνήμη προγόνων, προστασία και άλλες θρησκευτικές ανησυχίες συχνά εμφανίζουν προτίμηση για απλοποιημένες ανατομικές δομές και εκφραστικά γεωμετρικά σχήματα. Οι monumental κυλινδρικές διαστάσεις του παρόντος αντικειμένου, η περιορισμένη διακόσμηση της επιφάνειας και η ασυνήθης δομική διαμόρφωση μπορεί να αντικατοπτρίζουν μια εντοπισμένη καλλιτεχνική προσέγγιση, παρ’ ότι μια συγκεκριμένη εργαστηριακή απόδοση Siou δεν μπορεί να αποδειχθεί. Οι πληροφορίες που παρέχονται από τον πληροφορητή Ούρο παρέχουν ένα πολύτιμο γεωγραφικό σημείο αναφοράς, ιδίως επειδή η αξιόπιστη τεκμηρίωση μεμονωμένων γλυπτικών παραδόσεων σε αυτήν την περιοχή παραμένει σχετικά περιορισμένη.
Αγωγή Καλλιτεχνικής Ιστορίας
Η καλλιτεχνική διακριτότητα της γλυπτικής έγκειται στην ισχυρή μείωση του ανθρώπινου σώματος σε μια διάταξη στοιχειωδών γεωμετρικών όγκων. Η πλατιά άνω προέκταση δημιουργεί έντονο οριζόντιο τονισμό, αντίθεση προς το επιμήκες κυλινδρικό σώμα και την ανοιχτή αρχιτεκτονική δομή από κάτω. Οι χαρακτικοί διακοσμητικοί ρυθμοί φέρνουν ρυθμική κίνηση σε επιφάνειες που αλλιώς παραμένουν περιορισμένες, ενώ η ακανόνιστη πατίνα και οι περιοχές διάβρωσης τονίζουν τον υλικό χαρακτήρα του ξύλου. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η σχέση μεταξύ στέρεης ύλης και αρνητικού χώρου: το σημαντικό άνω σώμα φαίνεται να στηρίζεται από μια σχετικά ανοιχτή κάτω κατασκευή, δημιουργώντας μια οπτικά επιβλητική ένταση μεταξύ βάρους και δομικής ανοχής. Αυτή η ασυνήθιστη διαμόρφωση διακρίνει τη γλυπτική από πιο γνωστές ανθρωπομορφικές φιγούρες του βορειοαφρικανικού Τογκό. Η σημασία της έγκειται στον συνδυασμό της γλυπτικής αφαίρεσης, του περιφερειακού καλλιτεχνικού λεξιλογίου και πιθανών τελετουργικών συνδέσεων. Παρά το γεγονός ότι η αρχική της λειτουργία παραμένει αβέβαιη, το αντικείμενο προσφέρει ένα διδακτικό παράδειγμα του μορφολογικού πειραματισμού που συναντάται στις σχετικά υποεξετασμένες παραδόσεις ξύλινης γλυπτικής των Losso και γειτονικών Lamba.
Επιλεγμένη Λογοτεχνία
- Amrouche, Pierre. Corps & décors: Statuaire Lamba et Losso du Togo. Παρίσι: Éditions Berggruen, 2008.
- Keller, Thomas. Northern Togo Statuary. Lully, 2018.
- Hahn, Hans Peter. Die materielle Kultur der Konkomba, Kabyè und Lamba in Nord-Togo. Κολωνία: Rüdiger Köppe Verlag, 1996.
- Froelich, Jean-Claude, Pierre Alexandre, και Robert Cornevin. Les populations du Nord-Togo. Παρίσι: Presses Universitaires de France, 1963.
Πληροφορητής: Ouro
Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση Ορισμένες από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχουν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διαφυλάσσονται.
Inv. No. MAZ32294
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Losso
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
25 cm
Βάρος
680 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
