Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Fon - Μπενίν (χωρίς τιμή ασφαλείας)

05
ημέρες
00
ώρες
00
λεπτά
37
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 3
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 210 - € 250
BE
3 €
FR
2 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Ένα γλυπτό από μπρούντζη με τίτλο 'A bronze sculpture' προερχόμενο από το Μπενίν, αποδώμενο στους Φον στη παράδοση Ασέν, συνοδεύεται από βάση, ύψος 13 cm, βάρος ~220 g, σε καλή κατάσταση και γνήσιο/επίσημο.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Φον Μπρονζέ Κύβος – Καθιστό Ανθρωπομορφικό Αντικείμενο, Τάξη Ασέν
Φον Κουλτούρα Σφαίρα, Περιοχή Κοντουνού, Νότιο Μπενίν
Υλικό: Κοινοπράσινο κράμα χαλκού (μπρούνζε), χυτό· οξείδωση επιφάνειας, περιλαμβάνει βάση.
Ημερολόγηση: Αποκρύπτεται, πιθανώς 20ός αιώνας
Αξιολόγηση Πολιτισμικού Χαρακτήρα: Φον, σύμφωνα με τη διαθέσιμη απόδοση
Τύπος Αντικειμένου: Μηχανευμένη μεταλλική γλυπτική απεικόνιση συνδεδεμένη με την παράδοση Ασέν
Λειτουργία: Ίσως μέλος ενός προγονικού τελετουργικού θυσιαστηρίου μνημόνευσης

Περιγραφή

Αυτή η εξαιρετικά καλλιεργημένη μεταλλική γλυπτική απεικονίζει ένα καθιστό ανθρωπομορφικό figure distinguished by an elongated neck, expressive facial features, and a carefully articulated arrangement of the arms and lower body. Its slender proportions and unusual posture create a composition that combines formal elegance with an impression of ceremonial significance. The figure appears to have been cast in a copper alloy and exhibits an irregular surface characterized by greenish oxidation, brown discoloration, and areas of lighter encrustation.

The head is comparatively small in relation to the elongated neck and upper body. Its facial features are strongly stylized, with prominent eyes, incised or modeled eyebrows, a projecting nose, and a broad mouth. The upper portion of the head displays two raised projections, which might represent an elaborate hairstyle, headdress, or symbolic attributes. Their precise identification remains uncertain. The face is turned slightly to one side, lending the sculpture an animated quality.

The long neck rises from a narrow torso with clearly indicated shoulders and breasts. The figure may therefore represent a woman, although the identification is not entirely secure. Both arms extend outward before bending at the elbows. One hand appears to gesture forward with an extended finger, while the other rests upon or grasps an element extending across the lower body. This element resembles a broad piece of cloth, a garment, or a separately conceived symbolic form.

The lower portion of the sculpture is particularly intriguing. One leg extends forward, terminating in a narrow foot, while the other appears to be bent beneath or alongside the body. A broad, curved form occupies much of the foreground, creating an impression of drapery or a supporting structure. The figure is presented on a modern black display mount, which is not part of the original sculpture.

The overall composition combines slender anatomical elements with more substantial, rounded volumes. The contrast between the elongated neck, delicate arms, and broad lower structure gives the sculpture a distinctive silhouette. The uneven surface and surviving casting details contribute to its expressive character, although the extent of wear, corrosion, and possible restoration cannot be determined from the photograph.

Ιστορικο-Αισθητική Πλατφόρμα

Η γλυπτική αποδίδεται στη φονική πολιτισμική σφαίρα του νότιου Μπενίν και περιγράφεται ως ανήκουσα στην παράδοση Ασέν. Οι Ασέν είναι προγονικά μεταλλικά θυσιαστήρια συνδεδεμένα ιδιαιτέρως με τις τελετές των Φον. Παραδοσιακά παραγγέλλονταν για να τιμήσουν θανόντα μέλη της οικογένειας και να εγκαταστήσουν μια διαρκή σχέση μεταξύ ζωντανών και προγόνων.

Η ιστορική εξέλιξη των Ασέν συνδέεται στενά με το πρώην Βασίλειο Νταχμόμε και τις μεταγενέστερες κοινότητες. τον 19ο και 20ό αιώνα, αυτά τα μνημειακά αντικείμενα έγιναν σημαντικές εκφράσεις της ιστορίας της οικογένειας, της κοινωνικής ταυτότητας και της μνήμης. Η εικονογραφία τους συχνά συνδυάζει ανθρώπινα πρόσωπα, ζώα, αντικείμενα και συμβολικές αναφορές στη ζωή του αποθανόντος.

Ένα τυπικό Ασέν αποτελείται από μεταλλικό στήριγμα που στηρίζει μια πλατφόρμα στην οποία τοποθετούνται μικροσκοπικές φιγούρες και αντικείμενα. Αυτές οι συνθέσεις μπορεί να περιλαμβάνουν μη σφυρηλαμένο σίδερο, χαραγμένο φύλλωμα και χυτές κατασκευές από κράμα χαλκού. Ο εικονογραφικός σχεδιασμός είναι συχνά εξαιρετικά εξατομικευμένος, αντικατοπτρίζοντας την ταυτότητα, το επάγγελμα, τα επιτεύγματα ή τις προσωπικές σχέσεις του ατόμου που τιμάται.

Η παρούσα γλυπτική διαφέρει από ένα πλήρες Ασέν θυσιαστήριο επειδή στερείται του χαρακτηριστικού στηριγμένου άξονα και της πλατφόρμας. Ο relatively small scale, seated posture, and figurative composition nevertheless suggest that it may originally have formed part of a larger commemorative assemblage. Such an interpretation remains provisional, since no original attachment or archaeological context has been documented.

Συμβολισμός και Πιθανή Τελτουργική Λειτουργία

Στο πλαίσιο της φονικής παράδοσης Ασέν, ανθρώπινες φιγούρες συχνά λειτουργούν ως οπτικές αναφορές σε αποθανόντα άτομα, τους συγγενείς τους ή πτυχές της κοινωνικής τους ταυτότητας. Μια καθιστή φιγούρα μπορεί να δηλώνει ένα άτομο σημαντικής θέσης, παρόλο που η στάση από μόνη της δεν μπορεί να καθορίσει ιεραρχία ή κοινωνική θέση.

Τα εμφανή στήθη της παρούσας φιγούρας υποδηλώνουν πιθανή θηλυκή ταυτότητα. Εάν αυτή η ερμηνεία είναι ορθή, το γλυπτό μπορεί να μνημονεύει μια γυναίκα ή να απεικονίζει μια θηλυκή φιγούρα συνδεδεμένη με τον αποθανόντα. Ωστόσο, το αρχικό νόημα των γλωσσών και των συνοδευτικών μορφών παραμένει αβέβαιο.

Το επεκτεινόμενο χέρι και η τετράγωνη χείρα είναι ιδιαίτερα εκφραστικά. Τέτοιες κινήσεις μπορεί να είχαν μεταδώσει συγκεκριμένες έννοιες μέσα στην οπτική γλώσσα της αρχικής σύνθεσης, ενδέχεται να αναφέρονται σε μια ενέργεια, χαρακτηριστικό του ατόμου ή σε κάποιο μνημονικό γεγονός. Χωρίς το πλήρες assemblage ή συμπληρωματικές προφορικές μαρτυρίες, η σημασία τους δεν μπορεί να ανακατασκευαστεί με βεβαιότητα.

Η ευρεία μορφή που εκτείνεται διαμέσου του κατώτερου σώματος μπορεί να αντιπροσωπεύει ενδύματα, ένα αντικείμενο που κρατά η φιγούρα ή ένα δομικό στοιχείο της αρχικής γλυπτικής. Δεν πρέπει να ταυτιστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια χωρίς επιπλέον οπτικές γωνίες.

Τα μνημεία Ασέν συνδέονταν παραδοσιακά με προσφορές και τελετές μέσω των οποίων οι οικογένειες διατηρούσαν σχέσεις με συγγενείς που έχουν αποβιώσει. Λειτουργούσαν όχι απλώς ως απεικονίσεις του νεκρού, αλλά ως υλικά σημεία επαφής ανάμεσα στις γενιές.

Εάν η παρούσα φιγούρα ανήκε σε τέτοιο θυσιαστήριο, η σημασία της θα εξαρτιόταν από τον ευρύτερο εικονογραφικό σχεδιασμό και την οικογενειακή ιστορία που τη συνόδευε. Αποσπασμένη από αυτό το πλαίσιο, διατηρεί την γλυπτική της ατομικότητα ενώ μεγάλο μέρος του αρχικού αφηγητικού νοήματος παραμένει απροσπέλαστο.

Χαρακτηριστικά Περιφέρειας: Κοντουνού και Νότιο Μπενίν

Η περιοχή Κοντουνού ανήκει στο ιστορικά διασυνδεδεμένο παράκτιο τοπίο του νότιου Μπενίν, όπου οι Φον, Ατζά, Ουέντα, Γιόρμπα και άλλες κοινότητες διατηρούσαν εκτεταμένες εμπορικές, πολιτικές και καλλιτεχνικές σχέσεις. Η παραγωγή και η κυκλοφορία μεταλλικών αντικειμένων αναπτύχθηκε σε αυτό το περιβάλλον μέσω τοπικών εργαστηρίων, περιφερειακού εμπορίου και της συντροφίας οικογενειών και θρησκευτικών ιδρυμάτων.

Η θέση του Κοντουνού ως κεντρικού ναυτικού εμπορικού κέντρου το καθιστά σημαντικό σημείο κυκλοφορίας αντικειμένων που σχετίζονται με το παλιό Βασίλειο του Νταχμόμε. Ωστόσο, η απόδοση στον Κοντουνού δεν καθιστά απαραίτητα ότι το γλυπτό ήταν κατασκευασμένο εκεί. Μπορεί να δηλώνει τη θέση από όπου αποκτήθηκε ή συλλέχθηκε.

Ένα ιδιαίτερα σημαντικό κέντρο παραγωγής Ασέν ήταν το Ουινταχ, το οποίο βρίσκεται δυτικά του Κοντουνού. Το Ουινταχ ανέπτυξε μοναδικές παραδόσεις μεταλλικής μνήμης, ιδιαίτερα περιπλοκείς σιδερένιες θυσιαστήριες πλατφόρμες με φιγούρες κομμένες και συμβολικές συνθέσεις. Άλλα εργαστήρια στη Νότια Μπενίν χρησιμοποιούσαν φιγούρες από χυτό κράμα χαλκού, μερικές φορές σε συνδυασμό με μεταλλικά σιδηρούργια στοιχεία.

Αυτό το διακριτικό διαχωριστικό στοιχείο είναι σημαντικό για την παρούσα γλυπτική. Η κυκλική μορσιολογία και η ολοκληρωμένη τρισδιάστατη μορφή διαφέρουν από τις κυρίως επίπεδες, κοπές φιγούρες που σχετίζονται με ορισμένα εργαστήρια του Ουινταχ. Επομένως, μπορεί να ανήκει σε διαφορετική τεχνική παράδοση μέσα στο ευρύτερο ρεπερτόριο Ασέν.

Η χρήση χυτών φιγούρων από κράμα χαλκού στη νοτιο-μπενινική μαρτυρία σκùβαν της μεταλλουργίας και των αλλαγών στις οπτικές προτιμήσεις των συντηρητών κατά τους 19ο και 20ό αιώνες. Τα διακριτικά χαρακτηριστικά προσώπου και εκφραστικά χέρια του αντικειμένου ευθυγραμμίζονται με τις ευρύτερες δυνατές δυνατότητες αυτού του γλυπτικού περιβάλλοντος, αν και η ακριβής ταυτοποίηση εργαστηρίου παραμένει αδύνατη.

Αισθητική Αξιολόγηση

Η καλλιτεχνική ποιότητα αυτής της γλυπτικής έγκειται στη σχέση μεταξύ του λεπτού άνω μέρους του σώματος και των ουσιαστικά μορφωμένων στοιχείων που καταλαμβάνουν τον κατώτερο τομέα του. Ο εξαιρετικά μακρύς λαιμός θέτει έναν ισχυρό κατακόρυφο άξονα, ενώ τα τεντωμένα χέρια εισάγουν μια εκτεταμένη οριζόντια κίνηση.

Το πρόσωπο της φιγούρας είναι ιδιαίτερα εκφραστικό. Τα έντονα μάτια, τα προσεκτικά μορφοποιημένα χαρακτηριστικά και το ελαφρώς υψωμένο κεφάλι δημιουργούν μια εντύπωση επαγρύπνησης και μοναδικότητας. Οι μικρές ανυψωμένες προεκτάσεις πάνω από το μέτωπο συνεισφέρουν στην ξεχωριστή του εμφάνιση και μπορεί να είχαν συμβολικό νόημα που τώρα δύσκολα ανακτάται.

Η ασύμμετρη διάταξη των χεριών και των ποδιών δίνει στη σύνθεση μια αίσθηση κίνησης που σπάνια συναντάται σε αμιγώς προσκτινόμενες μνημονικές φιγούρες. Αυτή η δυναμική ενισχύεται από το εκτεινόμενο χέρι, το οποίο φαίνεται να κατευθύνει την προσοχή πέρα από τη γλυπτική себя.

Η επιφάνεια παρουσιάζει έναν ελκυστικό συνδυασμό γήινων καφέ τόνων και πρασινωπής οξείδωσης, που τονίζει τα περιγράμματα της χύτευσης. Τέτοια χαρακτηριστικά επιφανείας μπορεί να προέρχονται από την ηλικία, την περιβαλλοντική έκθεση και τον μετέπειτα χειρισμό, αλλά δεν μπορούν από μόνα τους να καθορίσουν την αρχαιότητα του αντικειμένου.

Ως μεμονωμένο έργο, η γλυπτική δείχνει τις εκφραστικές δυνατότητες της ρευστής μεταλλουργίας αρχικών στην Νότια Μπενίν. Η πιθανή σύνδεσή της με την παράδοση Ασέν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, δεδομένου ότι αυτά τα συνόλων μνημείων συχνά περιελάμβαναν εξατομικευμένες φιγούρες των οποίων οι σημασίες depended on family histories and specific visual narratives.

Έτσι, η γλυπτική πρέπει να νοηθεί ως ένα δυνητικά σημαντικό παράδειγμα μεταλλουργίας μνημειακής τεκμηρίωσης που σχετίζεται με τους Φον, ενώ η αρχική της θέση σε ένα Ασέν, η ακριβής ημερομηνία και η τελετουργική της σημασία παραμένουν ανοιχτές σε περαιτέρω έρευνα.

Επιλεγμένη Λογοτεχνία

Blier, Suzanne Preston. “Asen: Forged Memories of Iron in Dahomey Vodun Art.” Tribal Art, 2018. Μια άμεσα σχετική μελέτη της μνημειακής γλυπτικής Ασέν, της ιστορικής εξέλιξης, της εικονογραφίας και των περιφερειακών παραλλαγών.

Freyer, Bryna. Asen: Iron Altars from Ouidah, Republic of Benin. Washington, D.C.: National Museum of African Art, Smithsonian Institution, 1993. Μια εξειδικευμένη έκδοση έκθεσης που τεκμηριώνει τις διακριτικές παραδόσεις Ασέν του Οουιντάχ και την μνημειακή σημασία τους.

Poling, Clark. Asen: Iron Altars of the Fon People of Benin. Atlanta: Emory University Museum of Art and Archaeology, 1986. Μια εξειδικευμένη μελέτη για τα προγονικά θυσιαστήρια των Φον και τα καλλιτεχνικά και τελετουργικά τους συμφραζόμενα.

Αυτές οι δημοσιεύσεις προσεγγίζουν άμεσα την παράδοση Ασέν και προσφέρουν μια πιο κατάλληλη συγκριτική βάση από γενικές έρευνες της Αφρικανικής γλυπτικής. Κανένας από αυτούς δεν κατοχυρώνει την ακριβή ταυτοποίηση της παρούσας αποσπασματικής φιγούρας.

Ενδείκτης: Αμαμού Ντόγκο

Προνόμιο και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράχθηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Τα αρχικά κείμενα και φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους διατηρούνται.

Εξέδρα Εισαγωγής MAZ32437

Πωλείται χωρίς TL τεστ.
Οι ειδικοί της Catawiki πραγματοποιούν εικονική αξιολόγηση στη βάση των πληροφοριών, φωτογραφιών, προέλευσης και τεκμηρίωση που παρέχονται κατά τη διαδικασία υποβολής. Η αποδοχή ενός παραδοσιακού ή αρχαίου αφρικανικού αντικειμένου προς δημοπράτηση δεν αποτελεί ανεξάρτητη πιστοποίηση ή πιστοποίηση από την Catawiki, ούτε σημαίνει ότι ο ειδικός της Catawiki έχει φυσικά ή επιστημονικά επικυρώσει, αναλύσει πατίνα ή χρονολογήσει το αντικείμενο. Κατά τους Όρους και Κατευθυντήριες Γραμμές Υποβολής Παραδοσιακής Αφρικανικής Τέχνης, ο πωλητής παραμένει υπεύθυνος για την ακρίβεια, τη νομιμότητα, την προέλευση και την αυθεντικότητα του αντικειμένου και των παρεχόμενων πληροφοριών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Φον Μπρονζέ Κύβος – Καθιστό Ανθρωπομορφικό Αντικείμενο, Τάξη Ασέν
Φον Κουλτούρα Σφαίρα, Περιοχή Κοντουνού, Νότιο Μπενίν
Υλικό: Κοινοπράσινο κράμα χαλκού (μπρούνζε), χυτό· οξείδωση επιφάνειας, περιλαμβάνει βάση.
Ημερολόγηση: Αποκρύπτεται, πιθανώς 20ός αιώνας
Αξιολόγηση Πολιτισμικού Χαρακτήρα: Φον, σύμφωνα με τη διαθέσιμη απόδοση
Τύπος Αντικειμένου: Μηχανευμένη μεταλλική γλυπτική απεικόνιση συνδεδεμένη με την παράδοση Ασέν
Λειτουργία: Ίσως μέλος ενός προγονικού τελετουργικού θυσιαστηρίου μνημόνευσης

Περιγραφή

Αυτή η εξαιρετικά καλλιεργημένη μεταλλική γλυπτική απεικονίζει ένα καθιστό ανθρωπομορφικό figure distinguished by an elongated neck, expressive facial features, and a carefully articulated arrangement of the arms and lower body. Its slender proportions and unusual posture create a composition that combines formal elegance with an impression of ceremonial significance. The figure appears to have been cast in a copper alloy and exhibits an irregular surface characterized by greenish oxidation, brown discoloration, and areas of lighter encrustation.

The head is comparatively small in relation to the elongated neck and upper body. Its facial features are strongly stylized, with prominent eyes, incised or modeled eyebrows, a projecting nose, and a broad mouth. The upper portion of the head displays two raised projections, which might represent an elaborate hairstyle, headdress, or symbolic attributes. Their precise identification remains uncertain. The face is turned slightly to one side, lending the sculpture an animated quality.

The long neck rises from a narrow torso with clearly indicated shoulders and breasts. The figure may therefore represent a woman, although the identification is not entirely secure. Both arms extend outward before bending at the elbows. One hand appears to gesture forward with an extended finger, while the other rests upon or grasps an element extending across the lower body. This element resembles a broad piece of cloth, a garment, or a separately conceived symbolic form.

The lower portion of the sculpture is particularly intriguing. One leg extends forward, terminating in a narrow foot, while the other appears to be bent beneath or alongside the body. A broad, curved form occupies much of the foreground, creating an impression of drapery or a supporting structure. The figure is presented on a modern black display mount, which is not part of the original sculpture.

The overall composition combines slender anatomical elements with more substantial, rounded volumes. The contrast between the elongated neck, delicate arms, and broad lower structure gives the sculpture a distinctive silhouette. The uneven surface and surviving casting details contribute to its expressive character, although the extent of wear, corrosion, and possible restoration cannot be determined from the photograph.

Ιστορικο-Αισθητική Πλατφόρμα

Η γλυπτική αποδίδεται στη φονική πολιτισμική σφαίρα του νότιου Μπενίν και περιγράφεται ως ανήκουσα στην παράδοση Ασέν. Οι Ασέν είναι προγονικά μεταλλικά θυσιαστήρια συνδεδεμένα ιδιαιτέρως με τις τελετές των Φον. Παραδοσιακά παραγγέλλονταν για να τιμήσουν θανόντα μέλη της οικογένειας και να εγκαταστήσουν μια διαρκή σχέση μεταξύ ζωντανών και προγόνων.

Η ιστορική εξέλιξη των Ασέν συνδέεται στενά με το πρώην Βασίλειο Νταχμόμε και τις μεταγενέστερες κοινότητες. τον 19ο και 20ό αιώνα, αυτά τα μνημειακά αντικείμενα έγιναν σημαντικές εκφράσεις της ιστορίας της οικογένειας, της κοινωνικής ταυτότητας και της μνήμης. Η εικονογραφία τους συχνά συνδυάζει ανθρώπινα πρόσωπα, ζώα, αντικείμενα και συμβολικές αναφορές στη ζωή του αποθανόντος.

Ένα τυπικό Ασέν αποτελείται από μεταλλικό στήριγμα που στηρίζει μια πλατφόρμα στην οποία τοποθετούνται μικροσκοπικές φιγούρες και αντικείμενα. Αυτές οι συνθέσεις μπορεί να περιλαμβάνουν μη σφυρηλαμένο σίδερο, χαραγμένο φύλλωμα και χυτές κατασκευές από κράμα χαλκού. Ο εικονογραφικός σχεδιασμός είναι συχνά εξαιρετικά εξατομικευμένος, αντικατοπτρίζοντας την ταυτότητα, το επάγγελμα, τα επιτεύγματα ή τις προσωπικές σχέσεις του ατόμου που τιμάται.

Η παρούσα γλυπτική διαφέρει από ένα πλήρες Ασέν θυσιαστήριο επειδή στερείται του χαρακτηριστικού στηριγμένου άξονα και της πλατφόρμας. Ο relatively small scale, seated posture, and figurative composition nevertheless suggest that it may originally have formed part of a larger commemorative assemblage. Such an interpretation remains provisional, since no original attachment or archaeological context has been documented.

Συμβολισμός και Πιθανή Τελτουργική Λειτουργία

Στο πλαίσιο της φονικής παράδοσης Ασέν, ανθρώπινες φιγούρες συχνά λειτουργούν ως οπτικές αναφορές σε αποθανόντα άτομα, τους συγγενείς τους ή πτυχές της κοινωνικής τους ταυτότητας. Μια καθιστή φιγούρα μπορεί να δηλώνει ένα άτομο σημαντικής θέσης, παρόλο που η στάση από μόνη της δεν μπορεί να καθορίσει ιεραρχία ή κοινωνική θέση.

Τα εμφανή στήθη της παρούσας φιγούρας υποδηλώνουν πιθανή θηλυκή ταυτότητα. Εάν αυτή η ερμηνεία είναι ορθή, το γλυπτό μπορεί να μνημονεύει μια γυναίκα ή να απεικονίζει μια θηλυκή φιγούρα συνδεδεμένη με τον αποθανόντα. Ωστόσο, το αρχικό νόημα των γλωσσών και των συνοδευτικών μορφών παραμένει αβέβαιο.

Το επεκτεινόμενο χέρι και η τετράγωνη χείρα είναι ιδιαίτερα εκφραστικά. Τέτοιες κινήσεις μπορεί να είχαν μεταδώσει συγκεκριμένες έννοιες μέσα στην οπτική γλώσσα της αρχικής σύνθεσης, ενδέχεται να αναφέρονται σε μια ενέργεια, χαρακτηριστικό του ατόμου ή σε κάποιο μνημονικό γεγονός. Χωρίς το πλήρες assemblage ή συμπληρωματικές προφορικές μαρτυρίες, η σημασία τους δεν μπορεί να ανακατασκευαστεί με βεβαιότητα.

Η ευρεία μορφή που εκτείνεται διαμέσου του κατώτερου σώματος μπορεί να αντιπροσωπεύει ενδύματα, ένα αντικείμενο που κρατά η φιγούρα ή ένα δομικό στοιχείο της αρχικής γλυπτικής. Δεν πρέπει να ταυτιστεί με μεγαλύτερη ακρίβεια χωρίς επιπλέον οπτικές γωνίες.

Τα μνημεία Ασέν συνδέονταν παραδοσιακά με προσφορές και τελετές μέσω των οποίων οι οικογένειες διατηρούσαν σχέσεις με συγγενείς που έχουν αποβιώσει. Λειτουργούσαν όχι απλώς ως απεικονίσεις του νεκρού, αλλά ως υλικά σημεία επαφής ανάμεσα στις γενιές.

Εάν η παρούσα φιγούρα ανήκε σε τέτοιο θυσιαστήριο, η σημασία της θα εξαρτιόταν από τον ευρύτερο εικονογραφικό σχεδιασμό και την οικογενειακή ιστορία που τη συνόδευε. Αποσπασμένη από αυτό το πλαίσιο, διατηρεί την γλυπτική της ατομικότητα ενώ μεγάλο μέρος του αρχικού αφηγητικού νοήματος παραμένει απροσπέλαστο.

Χαρακτηριστικά Περιφέρειας: Κοντουνού και Νότιο Μπενίν

Η περιοχή Κοντουνού ανήκει στο ιστορικά διασυνδεδεμένο παράκτιο τοπίο του νότιου Μπενίν, όπου οι Φον, Ατζά, Ουέντα, Γιόρμπα και άλλες κοινότητες διατηρούσαν εκτεταμένες εμπορικές, πολιτικές και καλλιτεχνικές σχέσεις. Η παραγωγή και η κυκλοφορία μεταλλικών αντικειμένων αναπτύχθηκε σε αυτό το περιβάλλον μέσω τοπικών εργαστηρίων, περιφερειακού εμπορίου και της συντροφίας οικογενειών και θρησκευτικών ιδρυμάτων.

Η θέση του Κοντουνού ως κεντρικού ναυτικού εμπορικού κέντρου το καθιστά σημαντικό σημείο κυκλοφορίας αντικειμένων που σχετίζονται με το παλιό Βασίλειο του Νταχμόμε. Ωστόσο, η απόδοση στον Κοντουνού δεν καθιστά απαραίτητα ότι το γλυπτό ήταν κατασκευασμένο εκεί. Μπορεί να δηλώνει τη θέση από όπου αποκτήθηκε ή συλλέχθηκε.

Ένα ιδιαίτερα σημαντικό κέντρο παραγωγής Ασέν ήταν το Ουινταχ, το οποίο βρίσκεται δυτικά του Κοντουνού. Το Ουινταχ ανέπτυξε μοναδικές παραδόσεις μεταλλικής μνήμης, ιδιαίτερα περιπλοκείς σιδερένιες θυσιαστήριες πλατφόρμες με φιγούρες κομμένες και συμβολικές συνθέσεις. Άλλα εργαστήρια στη Νότια Μπενίν χρησιμοποιούσαν φιγούρες από χυτό κράμα χαλκού, μερικές φορές σε συνδυασμό με μεταλλικά σιδηρούργια στοιχεία.

Αυτό το διακριτικό διαχωριστικό στοιχείο είναι σημαντικό για την παρούσα γλυπτική. Η κυκλική μορσιολογία και η ολοκληρωμένη τρισδιάστατη μορφή διαφέρουν από τις κυρίως επίπεδες, κοπές φιγούρες που σχετίζονται με ορισμένα εργαστήρια του Ουινταχ. Επομένως, μπορεί να ανήκει σε διαφορετική τεχνική παράδοση μέσα στο ευρύτερο ρεπερτόριο Ασέν.

Η χρήση χυτών φιγούρων από κράμα χαλκού στη νοτιο-μπενινική μαρτυρία σκùβαν της μεταλλουργίας και των αλλαγών στις οπτικές προτιμήσεις των συντηρητών κατά τους 19ο και 20ό αιώνες. Τα διακριτικά χαρακτηριστικά προσώπου και εκφραστικά χέρια του αντικειμένου ευθυγραμμίζονται με τις ευρύτερες δυνατές δυνατότητες αυτού του γλυπτικού περιβάλλοντος, αν και η ακριβής ταυτοποίηση εργαστηρίου παραμένει αδύνατη.

Αισθητική Αξιολόγηση

Η καλλιτεχνική ποιότητα αυτής της γλυπτικής έγκειται στη σχέση μεταξύ του λεπτού άνω μέρους του σώματος και των ουσιαστικά μορφωμένων στοιχείων που καταλαμβάνουν τον κατώτερο τομέα του. Ο εξαιρετικά μακρύς λαιμός θέτει έναν ισχυρό κατακόρυφο άξονα, ενώ τα τεντωμένα χέρια εισάγουν μια εκτεταμένη οριζόντια κίνηση.

Το πρόσωπο της φιγούρας είναι ιδιαίτερα εκφραστικό. Τα έντονα μάτια, τα προσεκτικά μορφοποιημένα χαρακτηριστικά και το ελαφρώς υψωμένο κεφάλι δημιουργούν μια εντύπωση επαγρύπνησης και μοναδικότητας. Οι μικρές ανυψωμένες προεκτάσεις πάνω από το μέτωπο συνεισφέρουν στην ξεχωριστή του εμφάνιση και μπορεί να είχαν συμβολικό νόημα που τώρα δύσκολα ανακτάται.

Η ασύμμετρη διάταξη των χεριών και των ποδιών δίνει στη σύνθεση μια αίσθηση κίνησης που σπάνια συναντάται σε αμιγώς προσκτινόμενες μνημονικές φιγούρες. Αυτή η δυναμική ενισχύεται από το εκτεινόμενο χέρι, το οποίο φαίνεται να κατευθύνει την προσοχή πέρα από τη γλυπτική себя.

Η επιφάνεια παρουσιάζει έναν ελκυστικό συνδυασμό γήινων καφέ τόνων και πρασινωπής οξείδωσης, που τονίζει τα περιγράμματα της χύτευσης. Τέτοια χαρακτηριστικά επιφανείας μπορεί να προέρχονται από την ηλικία, την περιβαλλοντική έκθεση και τον μετέπειτα χειρισμό, αλλά δεν μπορούν από μόνα τους να καθορίσουν την αρχαιότητα του αντικειμένου.

Ως μεμονωμένο έργο, η γλυπτική δείχνει τις εκφραστικές δυνατότητες της ρευστής μεταλλουργίας αρχικών στην Νότια Μπενίν. Η πιθανή σύνδεσή της με την παράδοση Ασέν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, δεδομένου ότι αυτά τα συνόλων μνημείων συχνά περιελάμβαναν εξατομικευμένες φιγούρες των οποίων οι σημασίες depended on family histories and specific visual narratives.

Έτσι, η γλυπτική πρέπει να νοηθεί ως ένα δυνητικά σημαντικό παράδειγμα μεταλλουργίας μνημειακής τεκμηρίωσης που σχετίζεται με τους Φον, ενώ η αρχική της θέση σε ένα Ασέν, η ακριβής ημερομηνία και η τελετουργική της σημασία παραμένουν ανοιχτές σε περαιτέρω έρευνα.

Επιλεγμένη Λογοτεχνία

Blier, Suzanne Preston. “Asen: Forged Memories of Iron in Dahomey Vodun Art.” Tribal Art, 2018. Μια άμεσα σχετική μελέτη της μνημειακής γλυπτικής Ασέν, της ιστορικής εξέλιξης, της εικονογραφίας και των περιφερειακών παραλλαγών.

Freyer, Bryna. Asen: Iron Altars from Ouidah, Republic of Benin. Washington, D.C.: National Museum of African Art, Smithsonian Institution, 1993. Μια εξειδικευμένη έκδοση έκθεσης που τεκμηριώνει τις διακριτικές παραδόσεις Ασέν του Οουιντάχ και την μνημειακή σημασία τους.

Poling, Clark. Asen: Iron Altars of the Fon People of Benin. Atlanta: Emory University Museum of Art and Archaeology, 1986. Μια εξειδικευμένη μελέτη για τα προγονικά θυσιαστήρια των Φον και τα καλλιτεχνικά και τελετουργικά τους συμφραζόμενα.

Αυτές οι δημοσιεύσεις προσεγγίζουν άμεσα την παράδοση Ασέν και προσφέρουν μια πιο κατάλληλη συγκριτική βάση από γενικές έρευνες της Αφρικανικής γλυπτικής. Κανένας από αυτούς δεν κατοχυρώνει την ακριβή ταυτοποίηση της παρούσας αποσπασματικής φιγούρας.

Ενδείκτης: Αμαμού Ντόγκο

Προνόμιο και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες παράχθηκαν με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Τα αρχικά κείμενα και φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους διατηρούνται.

Εξέδρα Εισαγωγής MAZ32437

Πωλείται χωρίς TL τεστ.
Οι ειδικοί της Catawiki πραγματοποιούν εικονική αξιολόγηση στη βάση των πληροφοριών, φωτογραφιών, προέλευσης και τεκμηρίωση που παρέχονται κατά τη διαδικασία υποβολής. Η αποδοχή ενός παραδοσιακού ή αρχαίου αφρικανικού αντικειμένου προς δημοπράτηση δεν αποτελεί ανεξάρτητη πιστοποίηση ή πιστοποίηση από την Catawiki, ούτε σημαίνει ότι ο ειδικός της Catawiki έχει φυσικά ή επιστημονικά επικυρώσει, αναλύσει πατίνα ή χρονολογήσει το αντικείμενο. Κατά τους Όρους και Κατευθυντήριες Γραμμές Υποβολής Παραδοσιακής Αφρικανικής Τέχνης, ο πωλητής παραμένει υπεύθυνος για την ακρίβεια, τη νομιμότητα, την προέλευση και την αυθεντικότητα του αντικειμένου και των παρεχόμενων πληροφοριών.

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Fon
Χώρα προέλευσης
Μπενίν
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
13 cm
Βάρος
220 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6936
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​