Alessandro Padovan (1983) - 3D BERNARD AUBERTIN NEW! (con teca plexiglass)

Το έργο προέρχεται από έναν ιδεαλιστικό διάλογο με την έρευνα του Bernard Aubertin, καλλιτέχνη του Nouveau Réalisme που έκανε το κόκκινο, την επανάληψη και την ύλη κεντρικά στοιχεία της δικής του ποιητικής. Στα έργα του, η σειραριοποίηση απλών και καθημερινών στοιχείων μετατρέπεται σε μια γλώσσα ικανή να evoca ένταση, ενέργεια, καταστροφή και μεταμόρφωση.

Σε αυτό το έργο, όμως, η παράδοση επαναπροσδιορίζεται μέσα από ένα χαρακτηριστικό στοιχείο της δικής μου έρευνας: την κλίση.

Αντί για καρφιά που χρησιμοποιούσε ο Aubertin, χρησιμοποιώ εκατοντάδες βίδες, τοποθετημένες σύμφωνα με μια ακριβή γεωμετρική δομή στην κόκκινη επιφάνεια. Η βίδα, στοιχείο συνήθως συνδεδεμένο με τη συναρμολόγηση, την κατασκευή και τη μηχανική, εδώ μετατρέπεται σε αυτόνομο καλλιτεχνικό στοιχείο. Η επανάληψή της δημιουργεί μια τρισδιάστατη επιφάνεια στην οποία το φως, η σκιά και το βάθος μεταβάλλουν συνεχώς την αντίληψη του έργου.

Το κόκκινο περιβάλλει τη σύνθεση σαν μια επιφάνεια γεμάτη ενέργεια, ενώ οι βίδες ξεπροβάλλουν από τον επίπεδο χώρο δημιουργώντας έναν είδος οπτικής δόνησης. Από μια προβολή με μπροστινή όψη το σύνθετο φαίνεται τακτικό και ελάχιστο· παρατηρώντας το από το πλάι, αντίθετα, προβάλλει η αληθινή τρισδιάστατη και υλική του φύση.

Το έργο δεν αποβλέπει σε μια απλή παραπομπή στον Aubertin, αλλά σε μια σύγχρονη επαναπροσωποποίηση της γλώσσας του, αντικαθιστώντας το καρφί με τη βίδα και μεταμορφώνοντας ένα βιομηχανικό αντικείμενο σε ένα καλλιτεχνικό σημάδι.

Η βίδα γίνεται έτσι σύμβολο κατασκευής και ταυτόχρονα καταστροφής: ό,τι συνήθως χρησιμοποιείται για τη συνένωση και στερέωση χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μια ανησυχητική, έντονη και βαθιά υλική επιφάνεια.

Ακριβώς σε αυτή τη αντίθεση μεταξύ τάξης και έντασης, κατασκευής και καταστροφής, δυο-διαστατικότητας και τρισδιάστατικότητας γεννιέται η ταυτότητα του έργου.

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδοβαν, γνωστό σε όλο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μια θήκη από plexiglass.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε μια σύγχρονη κληρονομιά.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη τοποθετούνται στον δρόμο του Pop Art, Screw Art, της μετα-προσωπικής τέχνης και της τέχνης του δρόμου, επικαλούμενα σε οπτικό γλώσσισμα και πολιτιστικό αντίκτυπο τη δουλειά μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η εικαστική έρευνα διαλογίζεται με την φαντασίωση του πλούτου, της κομψής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, προβάλλοντας σύμβολα εσωτερικά και εμπορικά σήματα παγκοσμίως αναγνωρισμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους παραπάνω καλλιτέχνες ή εμπορικά σήματα, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, φτιαγμένες με ένα προσωπικό ύφος που αντανακλά κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτιστικό αντικείμενο της σύγχρονης κουλτούρας.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμητά από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της συνειδητής street art και της τέχνης που εμπνέεται από τα μεγάλα εικονικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.