Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Dogon - Μάλι (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
19
ώρες
12
λεπτά
25
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 2
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 210 - € 250
 | 2 € | |
|---|---|---|
 | 1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα μπρούτζινο γλυπτό από το malli που απεικονίζει Dogon ιππέα· προέλευση περιοχή Μοπότι, βάρος 390 g, ύψος 12 cm, σε καλή κατάσταση, αυθεντικότητα αρχική.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Dogon Ιππική Φιγούρα Γλυπτικής,
Αρχ origin: Περιφέρεια Μποτσί, Μάλι.
Υλικό: μπρούντζος χαλκού-ψευδάτριο, ένα κράμα χαλκού-ψευδαργύρου ορείχαλκι.
Ημερομηνία: Ιππικοί άνδρες από χαλκό είναι γνωστοί στην περιοχή από τα Μεσαία Ραβή, ενώ αντίστοιχα κοσμήματα ιππικά χρονολογούνται από τον 19ο μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα.
Περιγραφή
Η σύνθεση συνδυάζει ένα εξαιρετικά σχεδιασμένο τετράποδο με μια ιππευόμενη φιγούρα. Το ζώο έχει λεπτό σώμα, μακλό λαιμό που προβάλλει προς τα εμπρός και κεφάλι γωνιώδες με δύο μυτερές αυτιά. Τα λεπτά, έντοно καμπυλωμένα πόδια σχηματίζουν ακανόνιστους τόξους· η ουρά του σχηματίζει έναν ανοιχτό βρόχο που τονίζει τη κίνηση. Ο ιππέας ανεβαίνει κάθετα πάνω από την πλάτη του ζώου: ο κορμός του είναι αδύνατος, το κεφάλι πλατιά, και τα υπερβολικά μακριά χέρια πλαισιώνουν το επάνω σώμα. Το ένα χέρι μοιάζει να φτάνει προς το κεφάλι του, ενώ το άλλο απλώνεται προς ένα κωνικό στοιχείο με ένα προεξέχον χείλος, το οποίο θα μπορούσε να θυμίζει αγγείο, κεραία ή ιου το τελετουργικό αντικείμενο. Το έργο είναι σε μεγάλο βαθμό ελεύθερης επιτρέψεως: οι χώροι ανάμεσα στα άκρα παίζουν πλήρως ρόλο στη σύνθεση. Η επιφάνεια εναλλάσσεται μεταξύ σκούρου καφέ, χρυσών τονίσεων και πράσινες επικαθίσεις, με ανομοιομορφίες και συγκεντρώσεις που υποδεικνύουν ένα σύνθετο υλικό ιστορίας, αν και δεν συνιστούν απόδειξη αρχαιότητας.
Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση
Το οπτικό ενδιαφέρον βρίσκεται στην αντίθεση μεταξύ της οριζόντιας σκηνής της ανάβασης και της κάθετης του ιππέα. Ο χαλκομανής καλλιτέχνης δεν αναζητά φυσική ανατομία: συνενώνει το άλογο σε καμπυλωτές γραμμές και μετατρέπει τη φιγούρα σε ιερατικό σύμβολο. Αυτή η μορφική εξοικονόμηση φέρνει το αντικείμενο πιο κοντά σε μικρές σαχελικές χύτευσεις που συγκεντρώνουν μια ιδέα εξουσίας σε φορητή μορφή. Στην περιοχή του Μέσου Νείλου, το άλογο σχετίζεται με πλούτο, κύρος, ηγεσία και στρατιωτική δύναμη, καθώς η απόκτηση και διατήρησή του σε μεγάλο βαθμό κοστίζει. Σε ορισμένα περιβάλλοντα Dogon, ο ιππέας μπορεί να παραπέμπει στον hogon, τον ύπατο ιερέα που διατηρεί την κοινοτική τάξη, ή να συνδέεται με κοσμολογικές αφηγήσεις που σχετίζονται με τον Nommo. Ωστόσο, αυτές οι ερμηνείες δεν πρέπει να εφαρμόζονται αυτόματα σε κάθε Μαλιϊκή ιππική εργασία. Το κωνικό στοιχείο θα μπορούσε να δηλώνει μια προσφορά, ένα ποτό, μουσική ή τελετουργικό λόγο, αλλά η έλλειψη τεκμηρίωσης πεδίου σημαίνει ότι αυτές οι ερμηνίες θα πρέπει να παραμείνουν υπόθεση.
Επιστημονικά Βασισμένη Περιγραφή
Ο όρος «μπρούντζος» παραμένει συμβατικός: η εμφάνιση δεν επιτρέπει τη διάκριση μεταξύ χαλκού-ψευδάτριο μπρούντζου, χαλκού-ψευδαργύρου ορείχαλκίου ή κράματος που περιέχει μόλυβδο. Ανάλυση φθορισμού ακτίνων Χ σε πολλαπλά σημεία θα ήταν απαραίτητη για τον χαρακτήρα του μετάλλου, λαμβάνοντας υπόψη τις επιδράσεις της διάβρωσης της επιφάνειας, καθώς αυτή η τεχνική κυρίως αναλύει στρώματα κοντά στην επιφάνεια. Η πολυπλοκότητα των μορφών, τα λεπτά άκρα και η ελεύθερη επιφάνεια υποδεικνύουν χύτευση σε άγνωστη (lost-wax): ένα μοντέλο κεριού θα είχε περικλειστεί σε πηλό, στη συνέχεια αντικατασταθεί από ρευστό μέταλλο μετά τη θέρμανση· από τη στιγμή που το καλούπι θραύεται όταν το αντικείμενο αφαιρείται, κάθε άμεση χύτευση είναι, θεωρητικά, μοναδική. Μία ακτινογραφία θα μπορούσε να αποκαλύψει εσωτερικούς πυρήνες, επισκευές, συγκολλήσεις ή ελαττώματα χύτευσης, ενώ μια μικροσκοπική εξέταση θα διέκρινε ίχνη μοντελισμού, χύτευσης και φθοράς. Η πράσινη πατίνα πιθανώς αντιστοιχεί σε προϊόντα διάβρωσης χαλκού, αλλά το μόνο χρώμα της δεν αρκεί για την αυθεντικοποίηση ή την χρονολόγηση του κομματιού. Χωρίς ιστορική προέλευση και τεχνικές αναλύσεις, η πιθανότητα πρόσφατης κατασκευής με σκοπό την επίχρωση δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Κοινωνική και Ριτואלική Λειτουργία
Η ακριβής λειτουργία παραμένει αδιευκρίνιστη. Το μικρό μέγεθος και η συμβολική δύναμη του ιππέα συνάδουν με φυλακτό, αλλοτιν ή ιερό αντικείμενο ή σήμα κύρους. Οι Dogon ή Bozo ιππικοί μενταγιόν έχουν ερμηνευθεί ως γούρια που ανταποκρίνονται σε ατομικά αιτήματα, ειδικά για γονιμότητα, επιρροή ή πολιτική επιτυχία. Πιο μεγαλοπρεπείς ιππικές φιγούρες μπορεί να αντιπροσωπεύουν, σε ορισμένα Dogon συμφραζόμενα, τον hogon, έναν αρχαίο πρόγονο, ή έναν προστάτη της κοινότητας.
Ωστόσο, το φωτογραφημένο τεμάχιο δεν εμφανίζει σαφή αυλακωτό δαχτυλίδι ή ίχνη ενός προσφοράς που θα επιβεβαίωναν οποιαδήποτε από αυτές τις χρήσεις. Είναι λοιπόν πιο ακριβές να το θεωρήσουμε ως συμπυκνωμένη εικόνα δύναμης, κινητικότητας, προστασίας και μεσολάβησης, του οποίου η λειτουργία πιθανώς εξαρτάτο από τον ιδιοκτήτη, τον τόπο φύλαξης και τις τοπικές πρακτικές.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
LaGamma, Alisa, επιμ. Sahel: Art and Empires on the Shores of the Sahara. Νέα Υόρκη: The Metropolitan Museum of Art, 2020.
Leloup, Hélène. Dogon. Παρίσι: Somogy και Musée du quai Branly, 2011.
Ezra, Kate. Art of the Dogon: Selections from the Lester Wunderman Collection. Νέα Υόρκη: Metropolitan Museum of Art και Abrams, 1988.
Herbert, Eugenia W. Red Gold of Africa: Copper in Precolonial History and Culture. Μάντισον: University of Wisconsin Press, 1984.
McIntosh, Roderick J. Ancient Middle Niger: Urbanism and the Self-organizing Landscape. Κέιμπριτζ: Cambridge University Press, 2005.
Οι παραπάνω δημοσιεύσεις εξυπηρετούν για συγκριτική ιστορική τέχνη. Δεν καθορίζουν την συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή αρχική χρήση της γλυπτικής.
Πνευματικά δικαιώματα και Επιστημονική τεκμηρίωση
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές σε εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που διατηρούν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.
Αναγνωριστικό Ευρετηρίου Inv. MAZ32768
Πληροφόρος: Αμπντου Ντονγκο
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηDogon Ιππική Φιγούρα Γλυπτικής,
Αρχ origin: Περιφέρεια Μποτσί, Μάλι.
Υλικό: μπρούντζος χαλκού-ψευδάτριο, ένα κράμα χαλκού-ψευδαργύρου ορείχαλκι.
Ημερομηνία: Ιππικοί άνδρες από χαλκό είναι γνωστοί στην περιοχή από τα Μεσαία Ραβή, ενώ αντίστοιχα κοσμήματα ιππικά χρονολογούνται από τον 19ο μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα.
Περιγραφή
Η σύνθεση συνδυάζει ένα εξαιρετικά σχεδιασμένο τετράποδο με μια ιππευόμενη φιγούρα. Το ζώο έχει λεπτό σώμα, μακλό λαιμό που προβάλλει προς τα εμπρός και κεφάλι γωνιώδες με δύο μυτερές αυτιά. Τα λεπτά, έντοно καμπυλωμένα πόδια σχηματίζουν ακανόνιστους τόξους· η ουρά του σχηματίζει έναν ανοιχτό βρόχο που τονίζει τη κίνηση. Ο ιππέας ανεβαίνει κάθετα πάνω από την πλάτη του ζώου: ο κορμός του είναι αδύνατος, το κεφάλι πλατιά, και τα υπερβολικά μακριά χέρια πλαισιώνουν το επάνω σώμα. Το ένα χέρι μοιάζει να φτάνει προς το κεφάλι του, ενώ το άλλο απλώνεται προς ένα κωνικό στοιχείο με ένα προεξέχον χείλος, το οποίο θα μπορούσε να θυμίζει αγγείο, κεραία ή ιου το τελετουργικό αντικείμενο. Το έργο είναι σε μεγάλο βαθμό ελεύθερης επιτρέψεως: οι χώροι ανάμεσα στα άκρα παίζουν πλήρως ρόλο στη σύνθεση. Η επιφάνεια εναλλάσσεται μεταξύ σκούρου καφέ, χρυσών τονίσεων και πράσινες επικαθίσεις, με ανομοιομορφίες και συγκεντρώσεις που υποδεικνύουν ένα σύνθετο υλικό ιστορίας, αν και δεν συνιστούν απόδειξη αρχαιότητας.
Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση
Το οπτικό ενδιαφέρον βρίσκεται στην αντίθεση μεταξύ της οριζόντιας σκηνής της ανάβασης και της κάθετης του ιππέα. Ο χαλκομανής καλλιτέχνης δεν αναζητά φυσική ανατομία: συνενώνει το άλογο σε καμπυλωτές γραμμές και μετατρέπει τη φιγούρα σε ιερατικό σύμβολο. Αυτή η μορφική εξοικονόμηση φέρνει το αντικείμενο πιο κοντά σε μικρές σαχελικές χύτευσεις που συγκεντρώνουν μια ιδέα εξουσίας σε φορητή μορφή. Στην περιοχή του Μέσου Νείλου, το άλογο σχετίζεται με πλούτο, κύρος, ηγεσία και στρατιωτική δύναμη, καθώς η απόκτηση και διατήρησή του σε μεγάλο βαθμό κοστίζει. Σε ορισμένα περιβάλλοντα Dogon, ο ιππέας μπορεί να παραπέμπει στον hogon, τον ύπατο ιερέα που διατηρεί την κοινοτική τάξη, ή να συνδέεται με κοσμολογικές αφηγήσεις που σχετίζονται με τον Nommo. Ωστόσο, αυτές οι ερμηνείες δεν πρέπει να εφαρμόζονται αυτόματα σε κάθε Μαλιϊκή ιππική εργασία. Το κωνικό στοιχείο θα μπορούσε να δηλώνει μια προσφορά, ένα ποτό, μουσική ή τελετουργικό λόγο, αλλά η έλλειψη τεκμηρίωσης πεδίου σημαίνει ότι αυτές οι ερμηνίες θα πρέπει να παραμείνουν υπόθεση.
Επιστημονικά Βασισμένη Περιγραφή
Ο όρος «μπρούντζος» παραμένει συμβατικός: η εμφάνιση δεν επιτρέπει τη διάκριση μεταξύ χαλκού-ψευδάτριο μπρούντζου, χαλκού-ψευδαργύρου ορείχαλκίου ή κράματος που περιέχει μόλυβδο. Ανάλυση φθορισμού ακτίνων Χ σε πολλαπλά σημεία θα ήταν απαραίτητη για τον χαρακτήρα του μετάλλου, λαμβάνοντας υπόψη τις επιδράσεις της διάβρωσης της επιφάνειας, καθώς αυτή η τεχνική κυρίως αναλύει στρώματα κοντά στην επιφάνεια. Η πολυπλοκότητα των μορφών, τα λεπτά άκρα και η ελεύθερη επιφάνεια υποδεικνύουν χύτευση σε άγνωστη (lost-wax): ένα μοντέλο κεριού θα είχε περικλειστεί σε πηλό, στη συνέχεια αντικατασταθεί από ρευστό μέταλλο μετά τη θέρμανση· από τη στιγμή που το καλούπι θραύεται όταν το αντικείμενο αφαιρείται, κάθε άμεση χύτευση είναι, θεωρητικά, μοναδική. Μία ακτινογραφία θα μπορούσε να αποκαλύψει εσωτερικούς πυρήνες, επισκευές, συγκολλήσεις ή ελαττώματα χύτευσης, ενώ μια μικροσκοπική εξέταση θα διέκρινε ίχνη μοντελισμού, χύτευσης και φθοράς. Η πράσινη πατίνα πιθανώς αντιστοιχεί σε προϊόντα διάβρωσης χαλκού, αλλά το μόνο χρώμα της δεν αρκεί για την αυθεντικοποίηση ή την χρονολόγηση του κομματιού. Χωρίς ιστορική προέλευση και τεχνικές αναλύσεις, η πιθανότητα πρόσφατης κατασκευής με σκοπό την επίχρωση δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Κοινωνική και Ριτואלική Λειτουργία
Η ακριβής λειτουργία παραμένει αδιευκρίνιστη. Το μικρό μέγεθος και η συμβολική δύναμη του ιππέα συνάδουν με φυλακτό, αλλοτιν ή ιερό αντικείμενο ή σήμα κύρους. Οι Dogon ή Bozo ιππικοί μενταγιόν έχουν ερμηνευθεί ως γούρια που ανταποκρίνονται σε ατομικά αιτήματα, ειδικά για γονιμότητα, επιρροή ή πολιτική επιτυχία. Πιο μεγαλοπρεπείς ιππικές φιγούρες μπορεί να αντιπροσωπεύουν, σε ορισμένα Dogon συμφραζόμενα, τον hogon, έναν αρχαίο πρόγονο, ή έναν προστάτη της κοινότητας.
Ωστόσο, το φωτογραφημένο τεμάχιο δεν εμφανίζει σαφή αυλακωτό δαχτυλίδι ή ίχνη ενός προσφοράς που θα επιβεβαίωναν οποιαδήποτε από αυτές τις χρήσεις. Είναι λοιπόν πιο ακριβές να το θεωρήσουμε ως συμπυκνωμένη εικόνα δύναμης, κινητικότητας, προστασίας και μεσολάβησης, του οποίου η λειτουργία πιθανώς εξαρτάτο από τον ιδιοκτήτη, τον τόπο φύλαξης και τις τοπικές πρακτικές.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
LaGamma, Alisa, επιμ. Sahel: Art and Empires on the Shores of the Sahara. Νέα Υόρκη: The Metropolitan Museum of Art, 2020.
Leloup, Hélène. Dogon. Παρίσι: Somogy και Musée du quai Branly, 2011.
Ezra, Kate. Art of the Dogon: Selections from the Lester Wunderman Collection. Νέα Υόρκη: Metropolitan Museum of Art και Abrams, 1988.
Herbert, Eugenia W. Red Gold of Africa: Copper in Precolonial History and Culture. Μάντισον: University of Wisconsin Press, 1984.
McIntosh, Roderick J. Ancient Middle Niger: Urbanism and the Self-organizing Landscape. Κέιμπριτζ: Cambridge University Press, 2005.
Οι παραπάνω δημοσιεύσεις εξυπηρετούν για συγκριτική ιστορική τέχνη. Δεν καθορίζουν την συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή αρχική χρήση της γλυπτικής.
Πνευματικά δικαιώματα και Επιστημονική τεκμηρίωση
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές σε εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που διατηρούν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.
Αναγνωριστικό Ευρετηρίου Inv. MAZ32768
Πληροφόρος: Αμπντου Ντονγκο
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Dogon
Χώρα προέλευσης
Μάλι
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
12 cm
Βάρος
390 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
