Ένα σιδερένιο γλυπτό - Lobi - Μπουρκίνα Φάσο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
11
ώρες
33
λεπτά
32
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 2
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 210 - € 250
 | 2 € | |
|---|---|---|
 | 1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Αντίγραφο γνήσιο μεταλλικής γλυπτικής από την περιοχή Kampti, Μπουρκίνα Φάσο, που αποδίδεται στην κουλτούρα Λόμπι, με ξύλινο βάση και βάση στήριξης, ύψος 47 cm, βάρος 190 g, σε καλή κατάσταση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ζωομορφική γλυπτική από σίδηρο lobi
Αρχή: περιοχή Kampti, νοτιοδυτικά της Μπουρκίνα Φάσο.
Υλικό: μαύρο σίδηρο, βάση από ξύλο, συμπεριλαμβανομένου stand
Περιγραφή
Η γλυπτική απεικονίζει ένα τετράποδο ζώο με μακριό σώμα, σχεδόν οριζόντιο. Το μικρό, ελαφρώς πεπλατυσμένο κεφάλι προβάλλει ευθέως σε έναν στενό λαιμό. Δύο λεπτές, καμπυλωτές πρόσθιες άκρα κλίνουν διαγωνίως προς το έδαφος· στο πίσω μέρος, άλλες δύο άκρα σχηματίζουν πιο έντονες καμπύλες. Οι πισινές καμπύλες προς τα πίσω σε μια ευκίνητη κίνηση που θυμίζει έναν ουράκι τυλιγμένο. Το σύνολο της μορφής μοιάζει με σαύρα, γατόσαυρα ή πιθανώς χαμαιλέοντα, αλλά το είδος δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί με βεβαιότητα. Για σύγκριση, το Brooklyn Museum φυλάσσει μια ξύλινη φιγούρα χαμαιλέοντα από τη Λόμπι με χρονολόγηση στο τέλος του 19ου αιώνα ή στις αρχές του 20ού αιώνα, αποδεικνύοντας την ύπαρξη αυτού του ζωικού μοτίβου στην τέχνη των Λόμπι. Η μορφή περιορίζεται σε ελάχιστες βασικές γραμμές. Το κεφάλι φέρει αχνές ενδείξεις στόματος και ίσως ενός ματιού, ενώ το σώμα διαμορφώνει μια flattened, irregular λωρίδα. Τα άκρα αποδίδονται ως καμπύλοι σωληνίσκοι, δημιουργώντας μεγάλα κενά. Η επιφάνεια δεν είναι πλέον πραγματικά μαύρη: παρουσιάζει ερυθροκάστανη οξείδωση, βαθουλώματα και κρούστες οξείδωσης. Αυτά τα ίχνη παρέχουν ενδείξεις για τη φθορά του μετάλλου αλλά δεν αποδεικνύουν είτε τη χρονολογία του αντικειμένου είτε τη μακροχρόνια μυστηριακή του χρήση. Η μαύρη τετράγωνη βάση και οι ταχυντές της ανήκουν σαφώς σε μια σύγχρονη εκθέσιμη στήριξη.
Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση
Το οπτικό ενδιαφέρον του αντικειμένου έγκειται στην ισορροπία μεταξύ οριζοντιότητας και έντασης. Το μακρύ ράντο forms μια συνεχής γραμμή, ενώ τα καμπυλωτά πόδια φαίνονται να αιωρούν το ζώο πάνω από το έδαφος. Ο αρνητικός χώρος γίνεται λοιπόν ένα συνθετικό στοιχείο εξίσου σημαντικό με το μέταλλο. Αυτή η κατασκευή τονίζει την φιγούρα, τον ρυθμό και την ιδέα κίνησης αντί για φυσιολογική αναπαράσταση. Αν την κοιτάξεις σε προφίλ, φαίνεται να σέρνεται, να πήδησε ή να στέκει σε κατάσταση επαγρύπνησης. Η αφαίρεσή της πιθανότατα προκύπτει από τη διαδικασία της φόρνας: ένα ή περισσότερα σίδερα μπορεί να είχαν θερμανθεί, χτυπηθεί, τεντωθεί, λυγίσει και ίσως συναρμολογηθεί. Μία ακτινογραφία, μικροσκοπική εξέταση των αρμών και μεταλλογραφική ανάλυση θα ήταν αναγκαίες για να διακριθούν μεταξύ κατεργασμένων μερών, ραφών, επισκευών και απωλειών λόγω διάβρωσης. Η βαριά οξείδωση μονάχα δεν επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι η φιγούρα εκτέθηκε σε θυσιαστήριο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μια σύγκριση με φιγούρες από σίδηρο των Λόμπι που φιλοξενούνται στο Metropolitan Museum of Art και στο Brooklyn Museum επιβεβαιώνει την ύπαρξη φυλογραφικού μεταλλικού έργου στην περιοχή των Λόμπι. Ωστόσο, αυτή η μορφή παρόμοια με ζώο πρέπει να διακριθεί από τα ανθρωπομορφικά ξύλινα bateba, τα οποία είναι πολύ καλύτερα τεκμηριωμένα. Η Νταϊάνα Μπογκνόλο αποδεικνύει ότι τα αντικείμενα που εντάσσονται στον όρο «Lobi» ανήκουν σε ένα πολυσύνθετο πολιτιστικό και στυλιστικό σύνολο, στο οποίο η μορφή ενός τελετουργικού αντικειμένου εξαρτάται από τη θρησκευτική εξουσία σε ερώτημα, τη τοπική ομάδα, τη γραμμή κληρονομιάς και μερικές φορές την ταυτότητα του καλλιτέχνη. Συνεπώς, θα ήταν ά wise να αποδώσουμε μια σταθερή και παγκόσμια σημασία σε αυτή τη φιγούρα.
Δυνατή Ρ ritualική Λειτουργία
Στις θρησκευτικές πεποιθήσεις των Λόμπι, το thila—αόρατες, προστατευτικές δυνάμεις—μπορεί να εκδηλώσουν τη βούλησή τους μέσω ασθενειών, ονείρων, ατυχημάτων ή άλλων ασυνήθιστων γεγονότων. Το μήνυμά τους ερμηνεύεται από έναν ειδικό μαντείας. Οικιακοί ή κληρονομικοί θυσιαστήριο μπορεί να περιέχουν αγγεία, ανθρωπομορφικές ή ζωικές φιγούρες και ποικίλες αγιασμένες ύλες. Ο Klaus Schneider τονίζει ότι δεν υπάρχει ενιαία ταξινόμηση thila που να ισχύει για ολόκληρη την περιοχή των Λόμπι: οι κανόνες, τα ταμπού και τα συναφή αντικείμενα διαφέρουν ανά περιοχή, οικογένεια και κατάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο, μια φιγούρα από σίδερο ζώου θα μπορούσε δυνητικά να εξυπηρετήσει ως υλικό αγγείο για μια δύναμη, ως φρουρός θυσιαστηρίου ή ως προστατευτικό εργαλείο που παραγγέλθηκε μετά από μαντείωση. Το ερπετό—ένα ζώο που βρίσκεται κοντά στο έδαφος και ικανό να κινείται μεταξύ διαφορετικών περιβάλλοντων—ενδέχεται να υποδηλώνει επαγρύπνηση, προσαρμογή ή διέλευση ορίων. Αυτή η ερμηνεία, ωστόσο, παραμένει συγκριτική και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως βεβαιότητα.
Ιστορική και Καλλιτεχνική Εκτίμηση
Παρά τη μικρή κλίμακα και την οικονομία υλικών, το έργο έχει ισχυρή παρουσία. Ο μαχαϊκήστας μετατρέπει ένα βαρύ υλικό σε μια σχεδόν γραφική οντότητα, αποτελούμενη από γραμμές, καμπύλες και αρνητικό χώρο. Η ιστορική και καλλιτεχνική του αξία έγκειται περισσότερο στην ικανότητά του να μεταφέρει την επαγρύπνηση, την κινητικότητα και τη δύναμη του ζώου, παρά στην ζωολογική ακρίβεια. Η τεκμηριωμένη προέλευση και οι τεχνικές αναλύσεις θα παραμείνουν ουσιώδεις πριν από οποιαδήποτε οριστική attribution.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Labouret, Henri. The Tribes of the Lobi Branch (Middle Black Volta, West Africa). Paris, Institute of Ethnology, 1931.
Meyer, Piet. Art and Religion of the Lobi. Zurich, Museum Rietberg, 1981.
Père, Madeleine. The Lobi: Tradition and Change: Burkina Faso. Laval, Siloë, 1988, 2 volumes.
Schneider, Klaus. Craft and Material Culture of the Lobi in Burkina Faso. Stuttgart, Franz Steiner Verlag, 1990.
Bognolo, Daniela. Lobi. Milan, 5 Continents Éditions, 2007.
Οι δημοσιεύσεις που αναφέρονται εξυπηρετούν για τη συγκριτική ιστορική τέχνης ταξινόμηση. ΔΕΝ θεωρούν την ειδική πολιτισμική απόδοση, τη χρονολόγηση, ή τη αρχική χρήση του συγκεκριμένου γλυπτού.
Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Πρωτότυπα κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχουν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.
Inv. No. MAZ32789
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΖωομορφική γλυπτική από σίδηρο lobi
Αρχή: περιοχή Kampti, νοτιοδυτικά της Μπουρκίνα Φάσο.
Υλικό: μαύρο σίδηρο, βάση από ξύλο, συμπεριλαμβανομένου stand
Περιγραφή
Η γλυπτική απεικονίζει ένα τετράποδο ζώο με μακριό σώμα, σχεδόν οριζόντιο. Το μικρό, ελαφρώς πεπλατυσμένο κεφάλι προβάλλει ευθέως σε έναν στενό λαιμό. Δύο λεπτές, καμπυλωτές πρόσθιες άκρα κλίνουν διαγωνίως προς το έδαφος· στο πίσω μέρος, άλλες δύο άκρα σχηματίζουν πιο έντονες καμπύλες. Οι πισινές καμπύλες προς τα πίσω σε μια ευκίνητη κίνηση που θυμίζει έναν ουράκι τυλιγμένο. Το σύνολο της μορφής μοιάζει με σαύρα, γατόσαυρα ή πιθανώς χαμαιλέοντα, αλλά το είδος δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί με βεβαιότητα. Για σύγκριση, το Brooklyn Museum φυλάσσει μια ξύλινη φιγούρα χαμαιλέοντα από τη Λόμπι με χρονολόγηση στο τέλος του 19ου αιώνα ή στις αρχές του 20ού αιώνα, αποδεικνύοντας την ύπαρξη αυτού του ζωικού μοτίβου στην τέχνη των Λόμπι. Η μορφή περιορίζεται σε ελάχιστες βασικές γραμμές. Το κεφάλι φέρει αχνές ενδείξεις στόματος και ίσως ενός ματιού, ενώ το σώμα διαμορφώνει μια flattened, irregular λωρίδα. Τα άκρα αποδίδονται ως καμπύλοι σωληνίσκοι, δημιουργώντας μεγάλα κενά. Η επιφάνεια δεν είναι πλέον πραγματικά μαύρη: παρουσιάζει ερυθροκάστανη οξείδωση, βαθουλώματα και κρούστες οξείδωσης. Αυτά τα ίχνη παρέχουν ενδείξεις για τη φθορά του μετάλλου αλλά δεν αποδεικνύουν είτε τη χρονολογία του αντικειμένου είτε τη μακροχρόνια μυστηριακή του χρήση. Η μαύρη τετράγωνη βάση και οι ταχυντές της ανήκουν σαφώς σε μια σύγχρονη εκθέσιμη στήριξη.
Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση
Το οπτικό ενδιαφέρον του αντικειμένου έγκειται στην ισορροπία μεταξύ οριζοντιότητας και έντασης. Το μακρύ ράντο forms μια συνεχής γραμμή, ενώ τα καμπυλωτά πόδια φαίνονται να αιωρούν το ζώο πάνω από το έδαφος. Ο αρνητικός χώρος γίνεται λοιπόν ένα συνθετικό στοιχείο εξίσου σημαντικό με το μέταλλο. Αυτή η κατασκευή τονίζει την φιγούρα, τον ρυθμό και την ιδέα κίνησης αντί για φυσιολογική αναπαράσταση. Αν την κοιτάξεις σε προφίλ, φαίνεται να σέρνεται, να πήδησε ή να στέκει σε κατάσταση επαγρύπνησης. Η αφαίρεσή της πιθανότατα προκύπτει από τη διαδικασία της φόρνας: ένα ή περισσότερα σίδερα μπορεί να είχαν θερμανθεί, χτυπηθεί, τεντωθεί, λυγίσει και ίσως συναρμολογηθεί. Μία ακτινογραφία, μικροσκοπική εξέταση των αρμών και μεταλλογραφική ανάλυση θα ήταν αναγκαίες για να διακριθούν μεταξύ κατεργασμένων μερών, ραφών, επισκευών και απωλειών λόγω διάβρωσης. Η βαριά οξείδωση μονάχα δεν επιτρέπει να συμπεράνουμε ότι η φιγούρα εκτέθηκε σε θυσιαστήριο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Μια σύγκριση με φιγούρες από σίδηρο των Λόμπι που φιλοξενούνται στο Metropolitan Museum of Art και στο Brooklyn Museum επιβεβαιώνει την ύπαρξη φυλογραφικού μεταλλικού έργου στην περιοχή των Λόμπι. Ωστόσο, αυτή η μορφή παρόμοια με ζώο πρέπει να διακριθεί από τα ανθρωπομορφικά ξύλινα bateba, τα οποία είναι πολύ καλύτερα τεκμηριωμένα. Η Νταϊάνα Μπογκνόλο αποδεικνύει ότι τα αντικείμενα που εντάσσονται στον όρο «Lobi» ανήκουν σε ένα πολυσύνθετο πολιτιστικό και στυλιστικό σύνολο, στο οποίο η μορφή ενός τελετουργικού αντικειμένου εξαρτάται από τη θρησκευτική εξουσία σε ερώτημα, τη τοπική ομάδα, τη γραμμή κληρονομιάς και μερικές φορές την ταυτότητα του καλλιτέχνη. Συνεπώς, θα ήταν ά wise να αποδώσουμε μια σταθερή και παγκόσμια σημασία σε αυτή τη φιγούρα.
Δυνατή Ρ ritualική Λειτουργία
Στις θρησκευτικές πεποιθήσεις των Λόμπι, το thila—αόρατες, προστατευτικές δυνάμεις—μπορεί να εκδηλώσουν τη βούλησή τους μέσω ασθενειών, ονείρων, ατυχημάτων ή άλλων ασυνήθιστων γεγονότων. Το μήνυμά τους ερμηνεύεται από έναν ειδικό μαντείας. Οικιακοί ή κληρονομικοί θυσιαστήριο μπορεί να περιέχουν αγγεία, ανθρωπομορφικές ή ζωικές φιγούρες και ποικίλες αγιασμένες ύλες. Ο Klaus Schneider τονίζει ότι δεν υπάρχει ενιαία ταξινόμηση thila που να ισχύει για ολόκληρη την περιοχή των Λόμπι: οι κανόνες, τα ταμπού και τα συναφή αντικείμενα διαφέρουν ανά περιοχή, οικογένεια και κατάσταση. Σε αυτό το πλαίσιο, μια φιγούρα από σίδερο ζώου θα μπορούσε δυνητικά να εξυπηρετήσει ως υλικό αγγείο για μια δύναμη, ως φρουρός θυσιαστηρίου ή ως προστατευτικό εργαλείο που παραγγέλθηκε μετά από μαντείωση. Το ερπετό—ένα ζώο που βρίσκεται κοντά στο έδαφος και ικανό να κινείται μεταξύ διαφορετικών περιβάλλοντων—ενδέχεται να υποδηλώνει επαγρύπνηση, προσαρμογή ή διέλευση ορίων. Αυτή η ερμηνεία, ωστόσο, παραμένει συγκριτική και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως βεβαιότητα.
Ιστορική και Καλλιτεχνική Εκτίμηση
Παρά τη μικρή κλίμακα και την οικονομία υλικών, το έργο έχει ισχυρή παρουσία. Ο μαχαϊκήστας μετατρέπει ένα βαρύ υλικό σε μια σχεδόν γραφική οντότητα, αποτελούμενη από γραμμές, καμπύλες και αρνητικό χώρο. Η ιστορική και καλλιτεχνική του αξία έγκειται περισσότερο στην ικανότητά του να μεταφέρει την επαγρύπνηση, την κινητικότητα και τη δύναμη του ζώου, παρά στην ζωολογική ακρίβεια. Η τεκμηριωμένη προέλευση και οι τεχνικές αναλύσεις θα παραμείνουν ουσιώδεις πριν από οποιαδήποτε οριστική attribution.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Labouret, Henri. The Tribes of the Lobi Branch (Middle Black Volta, West Africa). Paris, Institute of Ethnology, 1931.
Meyer, Piet. Art and Religion of the Lobi. Zurich, Museum Rietberg, 1981.
Père, Madeleine. The Lobi: Tradition and Change: Burkina Faso. Laval, Siloë, 1988, 2 volumes.
Schneider, Klaus. Craft and Material Culture of the Lobi in Burkina Faso. Stuttgart, Franz Steiner Verlag, 1990.
Bognolo, Daniela. Lobi. Milan, 5 Continents Éditions, 2007.
Οι δημοσιεύσεις που αναφέρονται εξυπηρετούν για τη συγκριτική ιστορική τέχνης ταξινόμηση. ΔΕΝ θεωρούν την ειδική πολιτισμική απόδοση, τη χρονολόγηση, ή τη αρχική χρήση του συγκεκριμένου γλυπτού.
Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Πρωτότυπα κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχουν οι αντίστοιχοι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.
Inv. No. MAZ32789
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Lobi
Χώρα προέλευσης
Μπουρκίνα Φάσο
Υλικό
Black Iron
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A iron sculpture
Height
47 cm
Βάρος
190 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
