Ένα μπρούτζινο γλυπτό. - Vere - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)
04
ημέρες
20
ώρες
59
λεπτά
18
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 9
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 450 - € 550
 | 9 € | |
|---|---|---|
 | 8 € | |
 | 7 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Έργο τέχνης από χαλκό με τίτλο «A bronze sculpture» προελεύσεως Νιγηρία, κουλτούρα Vere, προέλευση Jimeta collection area, απεικονίζει δύο ανθρωπομορφικά κεφάλια; βάρος 900 g, ύψος 17 cm, σε κατάσταση δίκαιη και αυθεντικό ως αρχικό/επίσημο, πωλείται χωρίς βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ανάγλυφη Δήλωση Αποτύπωσης Ανθρωπομορφικών Σχημάτων δύο φιγούρων - Vere
Προέλευση: Περιοχή συλλογής Jimeta, Νιγηρία
Υλικό: Καφέ-μαύρο μπρούτζινο με χρυσές λεπτομέρειες, πράσινες κηλιδώσεις και γήινες εναποθέσεις.
Περιγραφή
Η φιγούρα αριστερά είναι αρσενική, όπως υποδηλώνεται από την απεικόνιση των γεννητικών οργάνων. Στέκεται μπροστά, με φαρδιά, οργιόσχημα πόδια· τα πόδια της είναι κοντά, τα χέρια arc, και οι παλάμες σφιγμένες. Ο υψωμένος της κεφάλι έχει ζωομορφικά ή υβριδικά χαρακτηριστικά: μεγάλα πλευρικά αυτιά, εξωγκωμένα μάτια, προεξέχουσα μύτη και ένα προσάρτημα κάτω από το πηγούνι. Θα ήταν ωστόσο αδύνατο να ταυτιστεί με συγκεκριμένο ζώο. Δαχτυλίδια περιβάλλουν τον λαιμό, τους καρπούς, τη μέση και τους αστραγάλους, ενώ επιχρύσωτοι κύκλοι διακοσμούν το στήθος. Η δεύτερη φιγούρα φαίνεται να είναι θηλυκή λόγω των μαστών και του σχήματος της πυέλου. Φορεί κονικό μαλλί ή κεφαλαιοποιημένο κεφαλόδεσμο· τα ημισφαίρια μάτια, η τριγωνική μύτη, τα προεξέχοντα αυτιά και το ελαφρώς ανοιγόμενο στόμα τονίζουν την έκφρασή της. Τα χέρια τυλίγουν το σώμα και συναντιούνται στην κοιλιακή περιοχή. Κύκλοι καλύπτουν τον λαιμό, το στήθος, την κοιλιά και τα πόδια: μπορεί να παραπέμπουν σε κοσμημάτων, χαραγμάτων, στοιχεία ενδυμασίας ή σήματα ιερατικής ιεραρχίας, αν και καμία μονή ερμηνεία δεν μπορεί να εδραιωθεί οριστικά. Και τα δύο αντικείμενα εμφανίζουν πατίνα καφέ-μαύρη, χρυσαφένιες αναδείξεις, πράσινες κηλίδες και γήινες εναποθέσεις.
Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση
Οι Vere φημίζονταν για το έργο τους στη λάκα ή σε άλλα κράματα χαλκού. Η παραγωγή τους περιελάμβανε διακοσμητικά, καμπάνες, τελετουργικές τσουπίδες (hoes), δαχτυλίδια έναρξης, επίκοινωνία και ανθρωπόμορφες φιγούρες από ξύλο, πηλό ή μέταλλο. Πρόσφατες μελέτες ωστόσο δείχνουν ότι τα ανθρωπομορφικά γλυπτά κατείχαν μικρότερο κεντρικό ρόλο ανάμεσα στους Vere από ό,τι στους γείτονες Mumuye ή Chamba. Το σώμα που διασώζεται σήμερα προέρχεται κυρίως από συλλογές που έγιναν στις αρχές του 20ού αιώνα και στη συνέχεια τη δεκαετία του 1960, όταν η μεταλλουργική δραστηριότητα αυτή άρχισε να φθίνει.
Οι δύο στατούες μοιράζονται το ίδιο αισθητικό πρόταγμα: προοπτική προσώπης, σταθερότητα και περίτεχνη διακόσμηση, αλλά δεν είναι απόλυτα ίδιες: σχηματίζουν μονοσήμαντη οπτική συμπληρωματικότητα. Η πρώτη συνδυάζει αντρικό σώμα με κεφαλή που θυμίζει ζώο· η δεύτερη τονίζει τη θηλυκότητα, το χτένισμα και τους σπειροειδείς μοτίβα. Η παχιά ανάγλυφη επιφάνεια και η εξάπλωση των σπειρών θυμίζουν τα σχετικά μεταγενέστερα έργα του Verre, που έγιναν βαρύτερα και περισσότερο επιχηρωμένα διακοσμημένα καθώς το μέταλλο έγινε περισσότερο διαθέσιμο. Ωστόσο, αυτή η σύγκριση δεν αρκεί για χρονολόγηση των αντικειμένων: μια απόδοση σε μεσαία ή δεύτερη μισό του 20ού αιώνα παραμένει υπόθεση.
Επιστημονικά Βασισμένη Περιγραφή
Η διαδικασία της θραύσης-κηρήθας απαντήθηκε ως η πιθανότερη μέθοδος κατασκευής: ένα φωτιστικό μοντέλο καλυπτόταν από ένα πυριμαχικό καλούπι, μετά το κέλυφος του κεχριού αφαιρούνταν και αντικαταστάθηκε από ρευστό μέταλλο. Αυτή η τεχνική τεκμηριώνεται ιστορικά ανάμεσα στους βέρρ (Verre) χυτητές, αλλά η χρήση της στα δύο αυτά αντικείμενα παραμένει να επιβεβαιωθεί. Μια ακτινογραφία θα αποκάλυπτε εσωτερικούς πυρήνες, πορώτητα και τυχόν συγκολλήσεις ή επισκευές. Ανάλυση ακτινοφωτονικής φθορισμού (XRF) θα μέτρησε τα ποσοστά χαλκού, ψευδάργυρου, κασσίτερου και μολύβδου για να διαπιστωθεί εάν το μέταλλο είναι μπρούντζος, χάλκινο ή κράμα. Μικροσκοπική εξέταση θα βοηθούσε επίσης να διακρίνει μεταξύ της αρχικής πατίνας, εναποθέσεων από χρήση, αποκαταστάσεων και πιθανού τεχνητού γήρανσης. Η πράσινη διάβρωση υποδηλώνει απλώς την παρουσία χαλκού· από μόνη της δεν αποτελεί απόδειξη ηλικίας.
Ρитуαλική Λειτουργία
Θα ήταν ανεπιθύμητο να ταυτιστούν αυτόματα αυτές οι στατούες με ένα "προγονικό" ή γαμήλιο "ζευγάρι". Ορισμένες φιγούρες Verre, κυρίως από ξύλο, μεταφέρονταν από γυναίκες ή νέους κατά τη δημόσια επίδειξη και τελετές που συνδέονται με αντρικές μύησεις· μια γυναικεία φιγούρα, ιδίως, θα μπορούσε να συμβολίζει τη μελλοντική σύζυγο ενός μυούμενου. Ωστόσο, αυτή η πληροφορία δεν μπορεί να εφαρμοστεί μηχανικά στους μεταλλικούς σχηματισμούς. Οι χαλκόκολλήσεις χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο σε διακόσμηση, στην επίδειξη πλούτου, σε μύηση και σε ορισμένες εξειδικευμένες λατρευτικές συλλογές. Για αυτή τη συλλογή, συνεπώς, παραμένουν πιθανά διάφορες λειτουργίες: αντικείμενα κύρους, εικόνες συμπληρωματικών φύλων, προστατευτικά φυλακτά, μορφές θυσιαστηρίου, τελετουργικά αξεσουάρ ή έργα που αργότερα τοποθετήθηκαν μαζί. Η διαφοροποίηση του φύλου και η αφθονία των στολίων μπορεί να υπαινίσσεται γονιμότητα, γάμο ή κοινωνική συμπληρωματικότητα, αλλά καμία συγκεκριμένη λειτουργία δεν μπορεί να αποδοθεί χωρίς μελέτη στο πεδίο, λαϊκή ονομασία και αφήγηση συλλογής.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Chappel, Tim, Richard Fardon, και Klaus Piepel. "Surviving Works: Context in Verre Arts." Vestiges: Traces of Record, τεύχος 7, αρ. 1, 2021.
Berns, Marla C., Richard Fardon, και Sidney Littlefield Kasfir, επ. Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Λος Άντζελες, Fowler Museum στο UCLA, 2011.
Brincard, Marie-Thérèse, επιμ. The Art of Metal in Africa. Νέα Υόρκη, African-American Institute, 1982; ιδίως Arnold Rubin, "Bronzes of Northeastern Nigeria."
Meek, C. K. Tribal Studies in Northern Nigeria, τόμ. 2. Λονδίνο: Kegan Paul, Trench, Trübner, 1931.
Kirk-Greene, A. H. M. Adamawa Past and Present: An Historical Approach to the Development of a Northern Cameroons Province. Λονδίνο: International African Institute/Oxford University Press, 1958.
Οι δημοσιευμένες υπάρξεις που αναφέρονται χρησιμοποιούνται για συγκριτική καλλιτεχνική ιστορική κατάταξη. Δεν θεμελιώνουν την συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή την αρχική χρήση του εν λόγω γλυπτού.
Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Αρχικά κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχονται από τους αντίστοιχους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.
Inv. No. MAZ32962
Ενημερωτής: Amadou Dogo
Ύψος: 17 cm / 16 cm
Βάρος: 470 g / 430 g
Πωλήθηκε χωρίς τεστ TL.
Οι ειδικοί της Catawiki εκτελούν εικονική αξιολόγηση βάσει των πληροφοριών, φωτογραφιών, προέλευσης και τεκμηρίων που παρέχονται κατά τη διαδικασία υποβολής. Η αποδοχή ενός παραδοσιακού ή αρχαίου αφρικανικού έργου τέχνης σε δημοπρασία δεν αποτελεί αυτόνομη επιβεβαίωση ή πιστοποίηση από την Catawiki, ούτε σημαίνει ότι ο ειδικός της Catawiki έχει φυσικά ή επιστημονικά επιβεβαιώσει, αναλύσει την πατίνα ή χρονολόγηση του αντικειμένου. Σύμφωνα με τους Όρους και τις Κατευθυντήριες Αρχές Υποβολής Παραδοσιακής Αφρικανικής Τέχνης, ο πωλητής παραμένει υπεύθυνος για την ακρίβεια, τη νομιμότητα, την προέλευση και τη γνησιότητα του αντικειμένου και των παρεχόμενων πληροφοριών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑνάγλυφη Δήλωση Αποτύπωσης Ανθρωπομορφικών Σχημάτων δύο φιγούρων - Vere
Προέλευση: Περιοχή συλλογής Jimeta, Νιγηρία
Υλικό: Καφέ-μαύρο μπρούτζινο με χρυσές λεπτομέρειες, πράσινες κηλιδώσεις και γήινες εναποθέσεις.
Περιγραφή
Η φιγούρα αριστερά είναι αρσενική, όπως υποδηλώνεται από την απεικόνιση των γεννητικών οργάνων. Στέκεται μπροστά, με φαρδιά, οργιόσχημα πόδια· τα πόδια της είναι κοντά, τα χέρια arc, και οι παλάμες σφιγμένες. Ο υψωμένος της κεφάλι έχει ζωομορφικά ή υβριδικά χαρακτηριστικά: μεγάλα πλευρικά αυτιά, εξωγκωμένα μάτια, προεξέχουσα μύτη και ένα προσάρτημα κάτω από το πηγούνι. Θα ήταν ωστόσο αδύνατο να ταυτιστεί με συγκεκριμένο ζώο. Δαχτυλίδια περιβάλλουν τον λαιμό, τους καρπούς, τη μέση και τους αστραγάλους, ενώ επιχρύσωτοι κύκλοι διακοσμούν το στήθος. Η δεύτερη φιγούρα φαίνεται να είναι θηλυκή λόγω των μαστών και του σχήματος της πυέλου. Φορεί κονικό μαλλί ή κεφαλαιοποιημένο κεφαλόδεσμο· τα ημισφαίρια μάτια, η τριγωνική μύτη, τα προεξέχοντα αυτιά και το ελαφρώς ανοιγόμενο στόμα τονίζουν την έκφρασή της. Τα χέρια τυλίγουν το σώμα και συναντιούνται στην κοιλιακή περιοχή. Κύκλοι καλύπτουν τον λαιμό, το στήθος, την κοιλιά και τα πόδια: μπορεί να παραπέμπουν σε κοσμημάτων, χαραγμάτων, στοιχεία ενδυμασίας ή σήματα ιερατικής ιεραρχίας, αν και καμία μονή ερμηνεία δεν μπορεί να εδραιωθεί οριστικά. Και τα δύο αντικείμενα εμφανίζουν πατίνα καφέ-μαύρη, χρυσαφένιες αναδείξεις, πράσινες κηλίδες και γήινες εναποθέσεις.
Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση
Οι Vere φημίζονταν για το έργο τους στη λάκα ή σε άλλα κράματα χαλκού. Η παραγωγή τους περιελάμβανε διακοσμητικά, καμπάνες, τελετουργικές τσουπίδες (hoes), δαχτυλίδια έναρξης, επίκοινωνία και ανθρωπόμορφες φιγούρες από ξύλο, πηλό ή μέταλλο. Πρόσφατες μελέτες ωστόσο δείχνουν ότι τα ανθρωπομορφικά γλυπτά κατείχαν μικρότερο κεντρικό ρόλο ανάμεσα στους Vere από ό,τι στους γείτονες Mumuye ή Chamba. Το σώμα που διασώζεται σήμερα προέρχεται κυρίως από συλλογές που έγιναν στις αρχές του 20ού αιώνα και στη συνέχεια τη δεκαετία του 1960, όταν η μεταλλουργική δραστηριότητα αυτή άρχισε να φθίνει.
Οι δύο στατούες μοιράζονται το ίδιο αισθητικό πρόταγμα: προοπτική προσώπης, σταθερότητα και περίτεχνη διακόσμηση, αλλά δεν είναι απόλυτα ίδιες: σχηματίζουν μονοσήμαντη οπτική συμπληρωματικότητα. Η πρώτη συνδυάζει αντρικό σώμα με κεφαλή που θυμίζει ζώο· η δεύτερη τονίζει τη θηλυκότητα, το χτένισμα και τους σπειροειδείς μοτίβα. Η παχιά ανάγλυφη επιφάνεια και η εξάπλωση των σπειρών θυμίζουν τα σχετικά μεταγενέστερα έργα του Verre, που έγιναν βαρύτερα και περισσότερο επιχηρωμένα διακοσμημένα καθώς το μέταλλο έγινε περισσότερο διαθέσιμο. Ωστόσο, αυτή η σύγκριση δεν αρκεί για χρονολόγηση των αντικειμένων: μια απόδοση σε μεσαία ή δεύτερη μισό του 20ού αιώνα παραμένει υπόθεση.
Επιστημονικά Βασισμένη Περιγραφή
Η διαδικασία της θραύσης-κηρήθας απαντήθηκε ως η πιθανότερη μέθοδος κατασκευής: ένα φωτιστικό μοντέλο καλυπτόταν από ένα πυριμαχικό καλούπι, μετά το κέλυφος του κεχριού αφαιρούνταν και αντικαταστάθηκε από ρευστό μέταλλο. Αυτή η τεχνική τεκμηριώνεται ιστορικά ανάμεσα στους βέρρ (Verre) χυτητές, αλλά η χρήση της στα δύο αυτά αντικείμενα παραμένει να επιβεβαιωθεί. Μια ακτινογραφία θα αποκάλυπτε εσωτερικούς πυρήνες, πορώτητα και τυχόν συγκολλήσεις ή επισκευές. Ανάλυση ακτινοφωτονικής φθορισμού (XRF) θα μέτρησε τα ποσοστά χαλκού, ψευδάργυρου, κασσίτερου και μολύβδου για να διαπιστωθεί εάν το μέταλλο είναι μπρούντζος, χάλκινο ή κράμα. Μικροσκοπική εξέταση θα βοηθούσε επίσης να διακρίνει μεταξύ της αρχικής πατίνας, εναποθέσεων από χρήση, αποκαταστάσεων και πιθανού τεχνητού γήρανσης. Η πράσινη διάβρωση υποδηλώνει απλώς την παρουσία χαλκού· από μόνη της δεν αποτελεί απόδειξη ηλικίας.
Ρитуαλική Λειτουργία
Θα ήταν ανεπιθύμητο να ταυτιστούν αυτόματα αυτές οι στατούες με ένα "προγονικό" ή γαμήλιο "ζευγάρι". Ορισμένες φιγούρες Verre, κυρίως από ξύλο, μεταφέρονταν από γυναίκες ή νέους κατά τη δημόσια επίδειξη και τελετές που συνδέονται με αντρικές μύησεις· μια γυναικεία φιγούρα, ιδίως, θα μπορούσε να συμβολίζει τη μελλοντική σύζυγο ενός μυούμενου. Ωστόσο, αυτή η πληροφορία δεν μπορεί να εφαρμοστεί μηχανικά στους μεταλλικούς σχηματισμούς. Οι χαλκόκολλήσεις χρησιμοποιήθηκαν περισσότερο σε διακόσμηση, στην επίδειξη πλούτου, σε μύηση και σε ορισμένες εξειδικευμένες λατρευτικές συλλογές. Για αυτή τη συλλογή, συνεπώς, παραμένουν πιθανά διάφορες λειτουργίες: αντικείμενα κύρους, εικόνες συμπληρωματικών φύλων, προστατευτικά φυλακτά, μορφές θυσιαστηρίου, τελετουργικά αξεσουάρ ή έργα που αργότερα τοποθετήθηκαν μαζί. Η διαφοροποίηση του φύλου και η αφθονία των στολίων μπορεί να υπαινίσσεται γονιμότητα, γάμο ή κοινωνική συμπληρωματικότητα, αλλά καμία συγκεκριμένη λειτουργία δεν μπορεί να αποδοθεί χωρίς μελέτη στο πεδίο, λαϊκή ονομασία και αφήγηση συλλογής.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Chappel, Tim, Richard Fardon, και Klaus Piepel. "Surviving Works: Context in Verre Arts." Vestiges: Traces of Record, τεύχος 7, αρ. 1, 2021.
Berns, Marla C., Richard Fardon, και Sidney Littlefield Kasfir, επ. Central Nigeria Unmasked: Arts of the Benue River Valley. Λος Άντζελες, Fowler Museum στο UCLA, 2011.
Brincard, Marie-Thérèse, επιμ. The Art of Metal in Africa. Νέα Υόρκη, African-American Institute, 1982; ιδίως Arnold Rubin, "Bronzes of Northeastern Nigeria."
Meek, C. K. Tribal Studies in Northern Nigeria, τόμ. 2. Λονδίνο: Kegan Paul, Trench, Trübner, 1931.
Kirk-Greene, A. H. M. Adamawa Past and Present: An Historical Approach to the Development of a Northern Cameroons Province. Λονδίνο: International African Institute/Oxford University Press, 1958.
Οι δημοσιευμένες υπάρξεις που αναφέρονται χρησιμοποιούνται για συγκριτική καλλιτεχνική ιστορική κατάταξη. Δεν θεμελιώνουν την συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή την αρχική χρήση του εν λόγω γλυπτού.
Πνευματικά Δικαιώματα και Επιστημονική Τεκμηρίωση
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Αρχικά κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που κατέχονται από τους αντίστοιχους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.
Inv. No. MAZ32962
Ενημερωτής: Amadou Dogo
Ύψος: 17 cm / 16 cm
Βάρος: 470 g / 430 g
Πωλήθηκε χωρίς τεστ TL.
Οι ειδικοί της Catawiki εκτελούν εικονική αξιολόγηση βάσει των πληροφοριών, φωτογραφιών, προέλευσης και τεκμηρίων που παρέχονται κατά τη διαδικασία υποβολής. Η αποδοχή ενός παραδοσιακού ή αρχαίου αφρικανικού έργου τέχνης σε δημοπρασία δεν αποτελεί αυτόνομη επιβεβαίωση ή πιστοποίηση από την Catawiki, ούτε σημαίνει ότι ο ειδικός της Catawiki έχει φυσικά ή επιστημονικά επιβεβαιώσει, αναλύσει την πατίνα ή χρονολόγηση του αντικειμένου. Σύμφωνα με τους Όρους και τις Κατευθυντήριες Αρχές Υποβολής Παραδοσιακής Αφρικανικής Τέχνης, ο πωλητής παραμένει υπεύθυνος για την ακρίβεια, τη νομιμότητα, την προέλευση και τη γνησιότητα του αντικειμένου και των παρεχόμενων πληροφοριών.
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Vere
Χώρα προέλευσης
Νιγηρία
Υλικό
Μπρούντζος
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A bronze sculpture
Height
17 cm
Βάρος
900 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
