Ένα ξύλινο γλυπτό - Prampram - Γκάνα

04
ημέρες
10
ώρες
00
λεπτά
48
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 88
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 900 - € 1,000
DE
88 €
FR
85 €
DE
82 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Αρχική ξύλινη γλυπτική από το Prampram, Γκάνα, απεικονίζοντας μια πολύ ψηλή, λεπτή ανθρωπομορφική φιγούρα· ύψος 153 cm, βάρος 6,4 kg, πωλείται με βάση.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Γλυπτό μιας πολύ λεπτής ανθρωπομορφικής φιγούρας, Prampram

Καταγωγή: Νοτιοδυτική περιοχή, Γκάνα

Υλικό: Σκούρο ξύλο, με μεταλλικό χρώμα και επίχρισμα πηλοειδούς υφής· διαμήκεις ρωγμές.

Περιγραφή

Το γλυπτό παρουσιάζει μια εξαιρετικά υψηλή φιγούρα, φαινομενικά λαξευμένη από ένα μόνο κομμάτι ξύλου. Ένα ωοειδές κεφάλι, σχεδόν χωρίς μορφοποίηση, ακουμπά σε έναν πολύ αδύνατό κυλινδρικό λαιμό, που εκτείνεται σε ένα μακρύ, στενό και ελαφρώς καμπυλωτό τοίχωμα. Στην βάση, ο κορμός διαιρείται σε δύο μυτερά πόδια, χωρίς διακριτά πέλματα. Τα χέρια, που είναι εξαιρετικά μακριά, χωρίζονται από τον κορμό με στενές οπές και φτάνουν μέχρι κοντά στους μηρούς· τα χέρια δεν ορίζονται ατομικά. Το πρόσωπο consists μόνο από δύο οπές ματιών, μια κάθετη ράχη μύτης σε λεπτή ανάγλυφη ανάδειξη και μια μικρή εγκοπή που υποδεικνύει το στόμα. Μια σειρά κυκλικών οπών εμφανίζεται επίσης στο στήθος και στην κοιλιά. Η σχετικά τακτική τους διάταξη υποδηλώνει ότι ορισμένες από αυτές μπορεί να είχαν τρυπηθεί σκόπιμα, ενώ άλλες μπορεί να προέλθουν από επιθέσεις εντόμων που ορμούν στο ξύλο ή από φθορά υλικού. Η επιφάνεια είναι επικαλυμμένη με ένα ανομοιογενές, φθαρμένο, ανοιχτό μπεζ-γκρι χρώμα, αποκαλύπτοντας πιο σκούρο ξύλο σε ορισμένες περιοχές. Αυτό θα μπορούσε να είναι επίχρισμα πηλού, μεταλλικό χρώμα, ασβεστόχρωμα επίχρισμα ή διαδοχικές επικαλύψεις, αν και η φωτογραφία δεν επιτρέπει οριστικό συμπέρασμα. Οι διαμήκεις ρωγμές, οι μικρές ρωγμές και οι τριβές αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία γήρανσης του υλικού. Η ορθογώνια βάση από ρουτιδερές ξυλεία και ο μεταλλικός ράβδος που προσαρτάται σε ένα πόδι είναι σύγχρονες προθήκες και δεν αποτελούν μέρος του αρχικού έργου.

Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση

Η γλυπτική δύναμη αυτού του αντικειμένου έγκειται σε ριζική μείωση του ανθρώπινου σώματος. Ο γλύπτης δεν επιδιώκει ούτε ένα ατομικό πορτρέτο ούτε φυσιοκρατική ανατομία: χτίζει μια παρουσία μέσω της πρόσφατης όψης, της κατακόρυφης διάταξης και της επιμήκυνσης. Το όγκο κεφάλι λειτουργεί ως κύριο κεντρικό σημείο εστίασης, ενώ ο λαιμός, τα χέρια και τα πόδια μεταμορφώνουν το σώμα σε αρχιτεκτονική συνέχειας γραμμών. Η απουσία μαλλιών, ρούχων, διακοσμητικών και σεξουαλικών χαρακτηριστικών αποσπά την προσοχή από την προσωπική ταυτότητα προς μια γενική, σιωπηρή και διαρκή ανθρωπότητα. Αυτή η οικονομία μέσων μπορεί να συγκριθεί με την μινιμαλιστική αισθητική που διακρίνει ο Nii Otokunor Quarcoopome σε ορισμένες τέχνες Νταγκμπέ συνδεδεμένες με θυσιαστήρια και την έκφραση θρησκευτικής ισχύος: η συμβολική αποτελεσματικότητα μπορεί να εξαρτάται από αυστηρότητα, αυτοσυγκράτηση και μορφική συγκέντρωση παρά από πλούσιο διακόσμηση. Παρόλα αυτά, αυτή η παράλληλη σχέση παραμένει συγκυρία· δεν καθιστά δυνατή την ακριβή προέλευση ή την ημερομηνία του αντικειμένου. Χωρίς ιστορικό συλλογής, μετρήσεις, ανάλυση υλικού και ιστορική φωτογράφηση, καμία ακριβής χρονολόγηση δεν είναι επιστημονικά τεκμηριώσιμη.

Επιστημονικά Θεμελιωμένη Περιγραφή

Η επιστημονική μελέτη θα πρέπει να περιλαμβάνει τυποποιημένη φωτογράφηση σε ορατό και κεκλιμένο φως, ακτινοσκόπηση Χ-ray ή CT, ταυτοποίηση ξύλου και ανάλυση της φωτεινής επίχριστης στρώσης. Οι ακτινογραφικές εξετάσεις θα μπορούσαν να αποκαλύψουν εσωτερικές ρωγμές, τυχόν επισκευές και το βάθος των οπών. Οι τεχνικές XRF, Raman φασματοσκοπία, FTIR και μικροσκόπηση θα επέτρεπαν τον εντοπισμό καολίνη, πηλό, ασβεστίτη, γύψο, οργανικούς δεσμούς ή σύγχρονα υλικά. Αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται συνήθως στη συντήρηση για τον χαρακτηρισμό χρωμάτων, ξύλων, εσωτερικών δομών και αποκαταστάσεων. Η ταυτοποίηση των ειδών ξύλου μέσω ανατομίας ξύλου ή μικροχημικής ανάλυσης θα παρείχε πιο ακριβή τεκμηρίωση του πρώτης ύλης. Οι Σμιθσονιανές παρακρατήριες επισημαίνουν ότι ο συνδυασμός ανατομικών και χημικών μεθόδων μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για ξύλα που χρησιμοποιούνται σε αφρικανική τέχνη. Η μικροσκοπική εξέταση των ακμών των οπών θα βοηθούσε επίσης να διακριθούν οικειοθελείς οπές διάτρησης, εντόμείς κοιλότητες και πρόσφατες μεταβολές.

Ριитуαλική Λειτουργία

Η ακριβής λειτουργία αυτού του γλυπτού δεν μπορεί να συναχθεί από την εμφάνισή του μόνη της. Στις παραδόσεις Νταγκμπέ, τα δημόσια θυσιαστήρια λειτουργούν ως πνευματικά σημεία αγκύρωσης, έμβλημα της προγονικής εξουσίας και σηματοδότες ταυτότητας του φυλού. Η σημασία τους μπορεί να συνδέει μια ορατή παρουσία με θρησκευτικό περιεχόμενο που είναι μυστικό ή προορίζεται για ιερείς και γέροντες. Ο Hugo Huber περιγράφει επίσης τελετές αγνότητας και παθητικοποίησης που εκτελούνται σε ιερά και ορισμένα ιερά αντικείμενα. Αυτές οι πληροφορίες ενισχύουν την υπόθεση ότι η φιγούρα κάποτε στεγαζόταν σε ιερό οικογένειας ή κοινότητας. Μπορεί να είχε ενσωματωμένη προγονική ή πνευματική παρουσία, να προστάτευε μια οικογένεια, μια γραμμή ή έναν τόπο λατρείας, ή να είχε λάβει αβροπές, επικαλύψεις και τελετουργικές ανανεώσεις. Παρ' όλα αυτά, τα αποδεικτικά στοιχεία αυτά δεν επιτρέπουν τον ορισμό της ως συγκεκριμένου προγόνου, θεότητας, ταφικού αντικειμένου ή τελετουργικού προσώπου. Τελευταίως, καταλόγοι πωλήσεων αναφέρουν ότι αρκετές συγκρίσιμες γλυπτικές που αποδίδονται στο Prampram ενδέχεται να ανήκαν σε ιερά και να καλύπτονταν με διαδοχικά στρώματα χρωμάτων ή τελετουργικών ουσιών. Αυτές οι αφηγήσεις προέλευσης χρήζουν χρήσης για καθοδήγηση της έρευνας, αλλά δεν αντικαθιστούν μια αυτόνομη εθνογραφική διερεύνηση που διεξάγεται εντός των κοινοτήτων στις οποίες αναφέρονται.

Επιλεγμένη Βιβλιογραφία

Cole, Herbert M., και Doran H. Ross. The Arts of Ghana. Los Angeles: Museum of Cultural History, University of California, 1977.

Huber, Hugo. The Krobo: Traditional Social and Religious Life of a West African People. St. Augustin: Anthropos Institute, 1963.

Huber, Hugo. Adangme Purification and Pacification Rituals (West Africa). Anthropos, vol. 53, 1958, σελ. 161–191.

Quarcoopome, Nii Otokunor. Thresholds and Thrones: Morphology and Symbolism of Dangme Public Altars. Journal of Religion in Africa, vol. 24, no. 4, 1994, σελ. 339–357.

Quarcoopome, Nii Otokunor. Rituals and Regalia of Power: Art and Politics Among the Dangme and Ewe, 1800 to Present. Διδακτορική διατριβή, University of California, Los Angeles, 1993

Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις χρησιμεύουν για την διατριβή συγκριτικής ιστορίας τέχνης. Δεν καθιστούν δυνατή την καθορισμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή αρχική χρήση του γλυπτού.

Πρωτότυπο και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές σε εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Οι πρωτότυπες κειμενογραφές και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.

Ε.Αρχ. Αριθ. MAZ30880

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Γλυπτό μιας πολύ λεπτής ανθρωπομορφικής φιγούρας, Prampram

Καταγωγή: Νοτιοδυτική περιοχή, Γκάνα

Υλικό: Σκούρο ξύλο, με μεταλλικό χρώμα και επίχρισμα πηλοειδούς υφής· διαμήκεις ρωγμές.

Περιγραφή

Το γλυπτό παρουσιάζει μια εξαιρετικά υψηλή φιγούρα, φαινομενικά λαξευμένη από ένα μόνο κομμάτι ξύλου. Ένα ωοειδές κεφάλι, σχεδόν χωρίς μορφοποίηση, ακουμπά σε έναν πολύ αδύνατό κυλινδρικό λαιμό, που εκτείνεται σε ένα μακρύ, στενό και ελαφρώς καμπυλωτό τοίχωμα. Στην βάση, ο κορμός διαιρείται σε δύο μυτερά πόδια, χωρίς διακριτά πέλματα. Τα χέρια, που είναι εξαιρετικά μακριά, χωρίζονται από τον κορμό με στενές οπές και φτάνουν μέχρι κοντά στους μηρούς· τα χέρια δεν ορίζονται ατομικά. Το πρόσωπο consists μόνο από δύο οπές ματιών, μια κάθετη ράχη μύτης σε λεπτή ανάγλυφη ανάδειξη και μια μικρή εγκοπή που υποδεικνύει το στόμα. Μια σειρά κυκλικών οπών εμφανίζεται επίσης στο στήθος και στην κοιλιά. Η σχετικά τακτική τους διάταξη υποδηλώνει ότι ορισμένες από αυτές μπορεί να είχαν τρυπηθεί σκόπιμα, ενώ άλλες μπορεί να προέλθουν από επιθέσεις εντόμων που ορμούν στο ξύλο ή από φθορά υλικού. Η επιφάνεια είναι επικαλυμμένη με ένα ανομοιογενές, φθαρμένο, ανοιχτό μπεζ-γκρι χρώμα, αποκαλύπτοντας πιο σκούρο ξύλο σε ορισμένες περιοχές. Αυτό θα μπορούσε να είναι επίχρισμα πηλού, μεταλλικό χρώμα, ασβεστόχρωμα επίχρισμα ή διαδοχικές επικαλύψεις, αν και η φωτογραφία δεν επιτρέπει οριστικό συμπέρασμα. Οι διαμήκεις ρωγμές, οι μικρές ρωγμές και οι τριβές αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία γήρανσης του υλικού. Η ορθογώνια βάση από ρουτιδερές ξυλεία και ο μεταλλικός ράβδος που προσαρτάται σε ένα πόδι είναι σύγχρονες προθήκες και δεν αποτελούν μέρος του αρχικού έργου.

Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση

Η γλυπτική δύναμη αυτού του αντικειμένου έγκειται σε ριζική μείωση του ανθρώπινου σώματος. Ο γλύπτης δεν επιδιώκει ούτε ένα ατομικό πορτρέτο ούτε φυσιοκρατική ανατομία: χτίζει μια παρουσία μέσω της πρόσφατης όψης, της κατακόρυφης διάταξης και της επιμήκυνσης. Το όγκο κεφάλι λειτουργεί ως κύριο κεντρικό σημείο εστίασης, ενώ ο λαιμός, τα χέρια και τα πόδια μεταμορφώνουν το σώμα σε αρχιτεκτονική συνέχειας γραμμών. Η απουσία μαλλιών, ρούχων, διακοσμητικών και σεξουαλικών χαρακτηριστικών αποσπά την προσοχή από την προσωπική ταυτότητα προς μια γενική, σιωπηρή και διαρκή ανθρωπότητα. Αυτή η οικονομία μέσων μπορεί να συγκριθεί με την μινιμαλιστική αισθητική που διακρίνει ο Nii Otokunor Quarcoopome σε ορισμένες τέχνες Νταγκμπέ συνδεδεμένες με θυσιαστήρια και την έκφραση θρησκευτικής ισχύος: η συμβολική αποτελεσματικότητα μπορεί να εξαρτάται από αυστηρότητα, αυτοσυγκράτηση και μορφική συγκέντρωση παρά από πλούσιο διακόσμηση. Παρόλα αυτά, αυτή η παράλληλη σχέση παραμένει συγκυρία· δεν καθιστά δυνατή την ακριβή προέλευση ή την ημερομηνία του αντικειμένου. Χωρίς ιστορικό συλλογής, μετρήσεις, ανάλυση υλικού και ιστορική φωτογράφηση, καμία ακριβής χρονολόγηση δεν είναι επιστημονικά τεκμηριώσιμη.

Επιστημονικά Θεμελιωμένη Περιγραφή

Η επιστημονική μελέτη θα πρέπει να περιλαμβάνει τυποποιημένη φωτογράφηση σε ορατό και κεκλιμένο φως, ακτινοσκόπηση Χ-ray ή CT, ταυτοποίηση ξύλου και ανάλυση της φωτεινής επίχριστης στρώσης. Οι ακτινογραφικές εξετάσεις θα μπορούσαν να αποκαλύψουν εσωτερικές ρωγμές, τυχόν επισκευές και το βάθος των οπών. Οι τεχνικές XRF, Raman φασματοσκοπία, FTIR και μικροσκόπηση θα επέτρεπαν τον εντοπισμό καολίνη, πηλό, ασβεστίτη, γύψο, οργανικούς δεσμούς ή σύγχρονα υλικά. Αυτές οι μέθοδοι χρησιμοποιούνται συνήθως στη συντήρηση για τον χαρακτηρισμό χρωμάτων, ξύλων, εσωτερικών δομών και αποκαταστάσεων. Η ταυτοποίηση των ειδών ξύλου μέσω ανατομίας ξύλου ή μικροχημικής ανάλυσης θα παρείχε πιο ακριβή τεκμηρίωση του πρώτης ύλης. Οι Σμιθσονιανές παρακρατήριες επισημαίνουν ότι ο συνδυασμός ανατομικών και χημικών μεθόδων μπορεί να είναι ιδιαίτερα χρήσιμος για ξύλα που χρησιμοποιούνται σε αφρικανική τέχνη. Η μικροσκοπική εξέταση των ακμών των οπών θα βοηθούσε επίσης να διακριθούν οικειοθελείς οπές διάτρησης, εντόμείς κοιλότητες και πρόσφατες μεταβολές.

Ριитуαλική Λειτουργία

Η ακριβής λειτουργία αυτού του γλυπτού δεν μπορεί να συναχθεί από την εμφάνισή του μόνη της. Στις παραδόσεις Νταγκμπέ, τα δημόσια θυσιαστήρια λειτουργούν ως πνευματικά σημεία αγκύρωσης, έμβλημα της προγονικής εξουσίας και σηματοδότες ταυτότητας του φυλού. Η σημασία τους μπορεί να συνδέει μια ορατή παρουσία με θρησκευτικό περιεχόμενο που είναι μυστικό ή προορίζεται για ιερείς και γέροντες. Ο Hugo Huber περιγράφει επίσης τελετές αγνότητας και παθητικοποίησης που εκτελούνται σε ιερά και ορισμένα ιερά αντικείμενα. Αυτές οι πληροφορίες ενισχύουν την υπόθεση ότι η φιγούρα κάποτε στεγαζόταν σε ιερό οικογένειας ή κοινότητας. Μπορεί να είχε ενσωματωμένη προγονική ή πνευματική παρουσία, να προστάτευε μια οικογένεια, μια γραμμή ή έναν τόπο λατρείας, ή να είχε λάβει αβροπές, επικαλύψεις και τελετουργικές ανανεώσεις. Παρ' όλα αυτά, τα αποδεικτικά στοιχεία αυτά δεν επιτρέπουν τον ορισμό της ως συγκεκριμένου προγόνου, θεότητας, ταφικού αντικειμένου ή τελετουργικού προσώπου. Τελευταίως, καταλόγοι πωλήσεων αναφέρουν ότι αρκετές συγκρίσιμες γλυπτικές που αποδίδονται στο Prampram ενδέχεται να ανήκαν σε ιερά και να καλύπτονταν με διαδοχικά στρώματα χρωμάτων ή τελετουργικών ουσιών. Αυτές οι αφηγήσεις προέλευσης χρήζουν χρήσης για καθοδήγηση της έρευνας, αλλά δεν αντικαθιστούν μια αυτόνομη εθνογραφική διερεύνηση που διεξάγεται εντός των κοινοτήτων στις οποίες αναφέρονται.

Επιλεγμένη Βιβλιογραφία

Cole, Herbert M., και Doran H. Ross. The Arts of Ghana. Los Angeles: Museum of Cultural History, University of California, 1977.

Huber, Hugo. The Krobo: Traditional Social and Religious Life of a West African People. St. Augustin: Anthropos Institute, 1963.

Huber, Hugo. Adangme Purification and Pacification Rituals (West Africa). Anthropos, vol. 53, 1958, σελ. 161–191.

Quarcoopome, Nii Otokunor. Thresholds and Thrones: Morphology and Symbolism of Dangme Public Altars. Journal of Religion in Africa, vol. 24, no. 4, 1994, σελ. 339–357.

Quarcoopome, Nii Otokunor. Rituals and Regalia of Power: Art and Politics Among the Dangme and Ewe, 1800 to Present. Διδακτορική διατριβή, University of California, Los Angeles, 1993

Οι αναφερόμενες δημοσιεύσεις χρησιμεύουν για την διατριβή συγκριτικής ιστορίας τέχνης. Δεν καθιστούν δυνατή την καθορισμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή αρχική χρήση του γλυπτού.

Πρωτότυπο και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές σε εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Οι πρωτότυπες κειμενογραφές και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων διατηρούνται.

Ε.Αρχ. Αριθ. MAZ30880

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Prampram
Χώρα προέλευσης
Γκάνα
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
153 cm
Βάρος
6.4 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​