Ένα ξύλινο γλυπτό - Mende - Σιέρρα Λεόνε (χωρίς τιμή ασφαλείας)

04
ημέρες
11
ώρες
32
λεπτά
28
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 4
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 280 - € 330
DE
4 €
NL
3 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Περιγραφή από τον πωλητή

Μεντε Νεκε Rest Σ sculpture

Α ceremonial αντικείμενο ή προϊστάμενοςArtifact bearing the image of Sowei

Origin: Περιοχή Bo, Σιέρρα Λεόνε

Υλικό: ξύλο και χρωστικές; ακριβής λειτουργία άγνωστη, περιλαμβάνει βάση.

Περιγραφή

Αυτό το ξύλινο αντικείμενο διαθέτει μια έντονα κάθετη σύνθεση, πλέον στηριζόμενη από ένα μεταλλικό πλαίσιο σε μια σύγχρονη κυβική βάση. Το επάνω μέρος απεικονίζει ένα στυλιζαρισμένο γυναικείο κεφάλι, στηριζόμενο από έναν εξαιρετικά μακρύ λαιμό διχαλωμένο σε αρκετές δαχτυλίδιες κορυφώσεις. Το πρόσωπο, στενό και κεκλιμένο προς τα κάτω, έχει ευρύ μετωπικό τμήμα, σχεδόν κλειστά μάτια, μικρή μύτη και πολύ διακριτό στόμα. Το χτένισμα, προσεκτικά χαρακτωμένο με παράλληλες και υπόκλιτες γραμμές, σχηματίζει ένα ωοειδές σώμα κορυφωμένο από τρεις όρθιους πόλους. Greek σημειώσεις: On the head, neck, and reliefs traces of white, purplish-blue, and reddish-brown pigment are visible, while the rest of the surface retains a dark patina that is either matte or slightly glossy depending on the area. The lower section consists of seemingly asymmetrical shapes. Ενα πλευρικό στοιχείο φέρει μια μεγάλη, ελαφρώς τόξευτη ρολά πλακέ, περιγεγραμμένη από ομόκεντρους χαρακτούς γραμμές που αποκαλύπτουν ένα ελαφρύτερο καφέ ξύλο. Η άλλη πλευρά αποτελείται από ένα ανοιχτόπλεγτο δομή σχηματίζοντας δύο επικαλυμμένες ορθογώνιες σχές. Ένα ωοειδές ή φύλλο-σαν σχήμα εμφανίζεται επίσης μέσα στο πίσω πλαίσιο. Ένας κορδόνι από φυτικό ιμάτιο είναι δεμένος στη ζώνη μεταξύ του μακριού λαιμού και της κατώτερης ενότητας. Αφύσεως, αποθέσεις, μεταβολές στη χρωματικότητα και μικρά σημεία απώλειας τεκμηριώνουν μια πολύπλοκη υλική ιστορία, αλλά από μόνη της δεν επιτρέπουν τον προσδιορισμό της ηλικίας ή της ρα ritual χρήσης του αντικειμένου.

Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση

Το κεφάλι αντικατοπτρίζει σαφώς τον στυλιστικό λεξιλόγιο που συνδέεται με τη γυναικεία εικονογραφία των Mende και με τις αναπαραστάσεις Sowei στην κοινωνία Sande: ένα ψηλό, δομημένο κάλυμμα κεφαλής, ένα ήρεμο πρόσωπο, μια βλέμμα προς τα κάτω, ένα μικρό στόμα και ένας λαιμός με δαχτυλίδια. Οι μάσκες-περίστυλα του Sande χρησιμοποιούν αυτά τα χαρακτηριστικά για να μεταφέρουν ιδέες απόλυτης ομορφιάς, εγκράτειας, υγείας, ευημερίας και ηθικής κυριαρχίας. Οι δαχτύλιοι γύρω από τον λαιμό μπορεί να θυμίζουν τόσο τον αξιόλογο πλούσιο κορμό μιας καλά θρεμμένης γυναίκας όσο και τις κυματώσεις του νερού, ένα πνευματικό πεδίο με το οποίο η μορφή Sowei συχνά σχετίζεται. Το εξελιγμένο χτένισμα σηματοδοτεί επίσης κοινωνική αξιοπρέπεια, σωματική φροντίδα και τη συνεργασία που απαιτείται για να προετοιμαστεί μια γυναίκα για σημαντικές εκδηλώσεις. Η μεγάλη μορφολογική αντίθεση ανάμεσα στη σφιχτή, προσεκτικά διακοσμημένη μάζα της κεφαλής και στο γεωμετρικό κενό της κατώτερης ενότητας δημιουργεί αντίθεση. Οι ραφές στη νεύρωση εισάγουν έναν κανονικό ρυθμό που γεφυρώνει τη μετάβαση ανάμεσα σε αυτά τα δύο στοιχεία. Η ωοειδής πλάκα, οι ανοιχτές ορθογώνιες σχές, και η ισχυρή αξονική συμμετρία απορρέουν σε ένα έργο που ανήκει ταυτόχρονα στους τομείς της ανθρωπομορφικής γλυπτικής και του λειτουργικού αντικειμένου. Το ανθρώπινο σώμα δεν αποδίδεται ανατομικά· αντικαθίσταται από μια ανοιχτή αρχιτεκτονική μορφή, που υποδεικνύει ότι το γυναικείο κεφάλι λειτουργεί ως έμβλημα συνδεδεμένο με ένα όργανο, μια διακριτική ένδειξη ή ένα τελετουργικό σκεύος. Η απόδοση των Mende είναι plausibly, αλλά πρέπει να μείνει ανοιχτή στις γειτονικές παραδόσεις Sherbro, Bullom, ή Temne. Τα πολιτιστικά ιδρύματα κληρονομιάς στη Σιέρρα Λεόνε τονίζουν ότι οι παραδοσιακές εθνολογικές ταξινομήσεις συχνά είναι υπερβολικά άκαμπτες, καθώς μορφές, θεσμοί και εργαστήρια κυκλοφόρησαν ανάμεσα σε γειτονικούς πληθυσμούς.

Το Πρόβλημα με τον Προσδιορισμό ως Νεκε Rest

Ένα λειτουργικό νεκρεστ typically έχει έναν οριζόντιο, ελαφρώς καμπυλωτό επάνω τμήμα σχεδιασμένο να στηρίζει τον λαιμό και να διατηρεί το κεφάλι πάνω από το έδαφος, ιδιαίτερα για την προστασία ενός χτενίσματος. Ωστόσο, το φωτογραφιζόμενο αντικείμενο δεν εμφανίζει σαφώς αυτή τη διαμήκη πλάκα, και η φυσική προσανατολισμός φαίνεται να είναι κάθετη. Ο ορισμός «Mende neck rest» δεν θα πρέπει να θεωρείται επιστημονικά αποδεδειγμένος. Ομόκεντρες υπάρχουσες παράλληλες συλλογών μπορούν να προσφέρουν άλλες υποθέσεις. Το Εθνικό Μουσείο Αφρικανικής Τέχνης κατέχει ένα ξύλινο κουτάλι Mende που τελειώνει με κεφαλή τύπου sowei, ενώ οι Βρετανικές συλλογές τεκμηριώνουν εργαλεία ή διακριτικά Mende επίσης επικεφαλισμένα με γυναικεία κεφαλή με τμηματικό λαιμό. Η μεγάλη ωοειδής πλάκα του αντικειμένου υπό μελέτη θα μπορούσε συνεπώς να αντιστοιχεί στο εξαιρετικά στυλιζαρισμένο μπολ ενός τελετουργικού κουταλιού, μια παλέτα ή το κύριο στοιχείο ενός διακριτικού συμβόλου. Το ανοιχτό τμήμα θα μπορούσε να διευκόλυνε τη λαβή, την αιώρηση ή την προσκόλληση στοιχείων που πλέον λείπουν. Χωρίς διαστάσεις, ιστορία απόκτησης, φωτογραφία πριν τη τοποθέτηση σε βάση και εξέταση της κατασκευής, είναι αδύνατο να επιλεγεί οριστικά ανάμεσα σε αυτές τις πιθανότητες.

Τελετουργική Λειτουργία

Αν το αντικείμενο πράγματι άνηκε σε ένα δίκτυο αντίκτυπων της Sande, το γυναικείο κεφάλι δεν θα αντιπροσώπευε απαραίτητα ένα συγκεκριμένο άτομο. Αντιθέτως, θα συμβόλιζε τις ποιότητες που αποδίδονται στην εισαγόμενη γυναίκα: ηρεμία, διακριτικότητα, εγκρατής ομορφιά, κοινωνική γονιμότητα και γνώση. Η κοινωνία Sande παρείχε παραδοσιακά σημαντικό τμήμα της τελετουργικής και κοινωνικής εκπαίδευσης των νεαρών κοριτσιών. Οι δημόσιες εμφανίσεις της προαναγγέλλουν διάφορα στάδια μύησης και θα μπορούσαν επίσης να συνοδεύουν τις κηδείες κρατούντων προσώπων, σημαντικές επισκέψεις ή την εγκατάσταση πολιτικών ηγετών. Ένα φορητό αντικείμενο διακοσμημένο με κεφαλή sowei θα μπορούσε, επομένως, να λειτουργήσει ως σήμα ιεραρχίας, χαρακτηριστικό μιας γυναικείας ιέρειας, όργανο πομπής ή έμβλημα που ενσωματώνει την εξουσία της κοινωνίας. Ωστόσο, δεν πρέπει να αποδόσουμε αυτόματα όλες τις λειτουργίες του κράνους-μάσκας σε αυτό το αντικείμενο: η παρουσία κεφαλής sowei δηλώνει εικονογραφική σύνδεση, αλλά δεν αποδεικνύει είτε τη χρήση κατά τη διάρκεια μύησης είτε την ιστορική σύνδεσή του με τη Sande. Το σχοινί μπορεί να είναι ριτουαλικό, χρηστικό ή μετέπειτα προσθήκη, και οι μπλε και λευκές χρωστικές μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαδοχικών παρεμβάσεων. Μια επιστημονική μελέτη θα πρέπει να περιλαμβάνει ταυτοποίηση του είδους ξύλου, μικροσκοπική ανάλυση εργαλείων, στρωματογραφική ανάλυση των χρωστικών, ακτινογράφημα της δομής και, πάνω απ’ όλα, μια διερεύνηση προέλευσης.

Επιλεγμένη Βιβλιογραφία

Boone, Sylvia Ardyn. Radiance from the Waters: Ideals of Feminine Beauty in Mende Art. New Haven and London: Yale University Press, 1986.

Phillips, Ruth B. Representing Woman: Sande Masquerades of the Mende of Sierra Leone. Los Angeles: UCLA Fowler Museum of Cultural History, 1995.

Phillips, Ruth B. "Masking in Mende Sande Society Initiation Rituals." Africa, vol. 48, no. 3, 1978, pp. 265–277.

Mato, Daniel, and Charles Miller III. Sande: Masks and Statues from Liberia and Sierra Leone. Amsterdam: Galerie Balolu, 1990.

Little, Kenneth Lindsay. The Mende of Sierra Leone: A West African People in Transition. Revised edition, London: Routledge & Kegan Paul, 1967.

Οι επιλεγμένες δημοσιεύσεις χρησιμεύουν για την συγκριτική ιστορική τέχνη. Δεν κατοχυρώνουν συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή αρχική χρήση του γλυπτού.

Προνόμιο και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και την ιστορία της τέχνης. Τα αρχικά κείμενα και οι φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους δικαιωμάτων διατηρούνται.

Inv. No. MAZ33176

Ενημερωτής: Bakari Bouafle

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Μεντε Νεκε Rest Σ sculpture

Α ceremonial αντικείμενο ή προϊστάμενοςArtifact bearing the image of Sowei

Origin: Περιοχή Bo, Σιέρρα Λεόνε

Υλικό: ξύλο και χρωστικές; ακριβής λειτουργία άγνωστη, περιλαμβάνει βάση.

Περιγραφή

Αυτό το ξύλινο αντικείμενο διαθέτει μια έντονα κάθετη σύνθεση, πλέον στηριζόμενη από ένα μεταλλικό πλαίσιο σε μια σύγχρονη κυβική βάση. Το επάνω μέρος απεικονίζει ένα στυλιζαρισμένο γυναικείο κεφάλι, στηριζόμενο από έναν εξαιρετικά μακρύ λαιμό διχαλωμένο σε αρκετές δαχτυλίδιες κορυφώσεις. Το πρόσωπο, στενό και κεκλιμένο προς τα κάτω, έχει ευρύ μετωπικό τμήμα, σχεδόν κλειστά μάτια, μικρή μύτη και πολύ διακριτό στόμα. Το χτένισμα, προσεκτικά χαρακτωμένο με παράλληλες και υπόκλιτες γραμμές, σχηματίζει ένα ωοειδές σώμα κορυφωμένο από τρεις όρθιους πόλους. Greek σημειώσεις: On the head, neck, and reliefs traces of white, purplish-blue, and reddish-brown pigment are visible, while the rest of the surface retains a dark patina that is either matte or slightly glossy depending on the area. The lower section consists of seemingly asymmetrical shapes. Ενα πλευρικό στοιχείο φέρει μια μεγάλη, ελαφρώς τόξευτη ρολά πλακέ, περιγεγραμμένη από ομόκεντρους χαρακτούς γραμμές που αποκαλύπτουν ένα ελαφρύτερο καφέ ξύλο. Η άλλη πλευρά αποτελείται από ένα ανοιχτόπλεγτο δομή σχηματίζοντας δύο επικαλυμμένες ορθογώνιες σχές. Ένα ωοειδές ή φύλλο-σαν σχήμα εμφανίζεται επίσης μέσα στο πίσω πλαίσιο. Ένας κορδόνι από φυτικό ιμάτιο είναι δεμένος στη ζώνη μεταξύ του μακριού λαιμού και της κατώτερης ενότητας. Αφύσεως, αποθέσεις, μεταβολές στη χρωματικότητα και μικρά σημεία απώλειας τεκμηριώνουν μια πολύπλοκη υλική ιστορία, αλλά από μόνη της δεν επιτρέπουν τον προσδιορισμό της ηλικίας ή της ρα ritual χρήσης του αντικειμένου.

Ιστορική και Καλλιτεχνική Ανάλυση

Το κεφάλι αντικατοπτρίζει σαφώς τον στυλιστικό λεξιλόγιο που συνδέεται με τη γυναικεία εικονογραφία των Mende και με τις αναπαραστάσεις Sowei στην κοινωνία Sande: ένα ψηλό, δομημένο κάλυμμα κεφαλής, ένα ήρεμο πρόσωπο, μια βλέμμα προς τα κάτω, ένα μικρό στόμα και ένας λαιμός με δαχτυλίδια. Οι μάσκες-περίστυλα του Sande χρησιμοποιούν αυτά τα χαρακτηριστικά για να μεταφέρουν ιδέες απόλυτης ομορφιάς, εγκράτειας, υγείας, ευημερίας και ηθικής κυριαρχίας. Οι δαχτύλιοι γύρω από τον λαιμό μπορεί να θυμίζουν τόσο τον αξιόλογο πλούσιο κορμό μιας καλά θρεμμένης γυναίκας όσο και τις κυματώσεις του νερού, ένα πνευματικό πεδίο με το οποίο η μορφή Sowei συχνά σχετίζεται. Το εξελιγμένο χτένισμα σηματοδοτεί επίσης κοινωνική αξιοπρέπεια, σωματική φροντίδα και τη συνεργασία που απαιτείται για να προετοιμαστεί μια γυναίκα για σημαντικές εκδηλώσεις. Η μεγάλη μορφολογική αντίθεση ανάμεσα στη σφιχτή, προσεκτικά διακοσμημένη μάζα της κεφαλής και στο γεωμετρικό κενό της κατώτερης ενότητας δημιουργεί αντίθεση. Οι ραφές στη νεύρωση εισάγουν έναν κανονικό ρυθμό που γεφυρώνει τη μετάβαση ανάμεσα σε αυτά τα δύο στοιχεία. Η ωοειδής πλάκα, οι ανοιχτές ορθογώνιες σχές, και η ισχυρή αξονική συμμετρία απορρέουν σε ένα έργο που ανήκει ταυτόχρονα στους τομείς της ανθρωπομορφικής γλυπτικής και του λειτουργικού αντικειμένου. Το ανθρώπινο σώμα δεν αποδίδεται ανατομικά· αντικαθίσταται από μια ανοιχτή αρχιτεκτονική μορφή, που υποδεικνύει ότι το γυναικείο κεφάλι λειτουργεί ως έμβλημα συνδεδεμένο με ένα όργανο, μια διακριτική ένδειξη ή ένα τελετουργικό σκεύος. Η απόδοση των Mende είναι plausibly, αλλά πρέπει να μείνει ανοιχτή στις γειτονικές παραδόσεις Sherbro, Bullom, ή Temne. Τα πολιτιστικά ιδρύματα κληρονομιάς στη Σιέρρα Λεόνε τονίζουν ότι οι παραδοσιακές εθνολογικές ταξινομήσεις συχνά είναι υπερβολικά άκαμπτες, καθώς μορφές, θεσμοί και εργαστήρια κυκλοφόρησαν ανάμεσα σε γειτονικούς πληθυσμούς.

Το Πρόβλημα με τον Προσδιορισμό ως Νεκε Rest

Ένα λειτουργικό νεκρεστ typically έχει έναν οριζόντιο, ελαφρώς καμπυλωτό επάνω τμήμα σχεδιασμένο να στηρίζει τον λαιμό και να διατηρεί το κεφάλι πάνω από το έδαφος, ιδιαίτερα για την προστασία ενός χτενίσματος. Ωστόσο, το φωτογραφιζόμενο αντικείμενο δεν εμφανίζει σαφώς αυτή τη διαμήκη πλάκα, και η φυσική προσανατολισμός φαίνεται να είναι κάθετη. Ο ορισμός «Mende neck rest» δεν θα πρέπει να θεωρείται επιστημονικά αποδεδειγμένος. Ομόκεντρες υπάρχουσες παράλληλες συλλογών μπορούν να προσφέρουν άλλες υποθέσεις. Το Εθνικό Μουσείο Αφρικανικής Τέχνης κατέχει ένα ξύλινο κουτάλι Mende που τελειώνει με κεφαλή τύπου sowei, ενώ οι Βρετανικές συλλογές τεκμηριώνουν εργαλεία ή διακριτικά Mende επίσης επικεφαλισμένα με γυναικεία κεφαλή με τμηματικό λαιμό. Η μεγάλη ωοειδής πλάκα του αντικειμένου υπό μελέτη θα μπορούσε συνεπώς να αντιστοιχεί στο εξαιρετικά στυλιζαρισμένο μπολ ενός τελετουργικού κουταλιού, μια παλέτα ή το κύριο στοιχείο ενός διακριτικού συμβόλου. Το ανοιχτό τμήμα θα μπορούσε να διευκόλυνε τη λαβή, την αιώρηση ή την προσκόλληση στοιχείων που πλέον λείπουν. Χωρίς διαστάσεις, ιστορία απόκτησης, φωτογραφία πριν τη τοποθέτηση σε βάση και εξέταση της κατασκευής, είναι αδύνατο να επιλεγεί οριστικά ανάμεσα σε αυτές τις πιθανότητες.

Τελετουργική Λειτουργία

Αν το αντικείμενο πράγματι άνηκε σε ένα δίκτυο αντίκτυπων της Sande, το γυναικείο κεφάλι δεν θα αντιπροσώπευε απαραίτητα ένα συγκεκριμένο άτομο. Αντιθέτως, θα συμβόλιζε τις ποιότητες που αποδίδονται στην εισαγόμενη γυναίκα: ηρεμία, διακριτικότητα, εγκρατής ομορφιά, κοινωνική γονιμότητα και γνώση. Η κοινωνία Sande παρείχε παραδοσιακά σημαντικό τμήμα της τελετουργικής και κοινωνικής εκπαίδευσης των νεαρών κοριτσιών. Οι δημόσιες εμφανίσεις της προαναγγέλλουν διάφορα στάδια μύησης και θα μπορούσαν επίσης να συνοδεύουν τις κηδείες κρατούντων προσώπων, σημαντικές επισκέψεις ή την εγκατάσταση πολιτικών ηγετών. Ένα φορητό αντικείμενο διακοσμημένο με κεφαλή sowei θα μπορούσε, επομένως, να λειτουργήσει ως σήμα ιεραρχίας, χαρακτηριστικό μιας γυναικείας ιέρειας, όργανο πομπής ή έμβλημα που ενσωματώνει την εξουσία της κοινωνίας. Ωστόσο, δεν πρέπει να αποδόσουμε αυτόματα όλες τις λειτουργίες του κράνους-μάσκας σε αυτό το αντικείμενο: η παρουσία κεφαλής sowei δηλώνει εικονογραφική σύνδεση, αλλά δεν αποδεικνύει είτε τη χρήση κατά τη διάρκεια μύησης είτε την ιστορική σύνδεσή του με τη Sande. Το σχοινί μπορεί να είναι ριτουαλικό, χρηστικό ή μετέπειτα προσθήκη, και οι μπλε και λευκές χρωστικές μπορεί να είναι αποτέλεσμα διαδοχικών παρεμβάσεων. Μια επιστημονική μελέτη θα πρέπει να περιλαμβάνει ταυτοποίηση του είδους ξύλου, μικροσκοπική ανάλυση εργαλείων, στρωματογραφική ανάλυση των χρωστικών, ακτινογράφημα της δομής και, πάνω απ’ όλα, μια διερεύνηση προέλευσης.

Επιλεγμένη Βιβλιογραφία

Boone, Sylvia Ardyn. Radiance from the Waters: Ideals of Feminine Beauty in Mende Art. New Haven and London: Yale University Press, 1986.

Phillips, Ruth B. Representing Woman: Sande Masquerades of the Mende of Sierra Leone. Los Angeles: UCLA Fowler Museum of Cultural History, 1995.

Phillips, Ruth B. "Masking in Mende Sande Society Initiation Rituals." Africa, vol. 48, no. 3, 1978, pp. 265–277.

Mato, Daniel, and Charles Miller III. Sande: Masks and Statues from Liberia and Sierra Leone. Amsterdam: Galerie Balolu, 1990.

Little, Kenneth Lindsay. The Mende of Sierra Leone: A West African People in Transition. Revised edition, London: Routledge & Kegan Paul, 1967.

Οι επιλεγμένες δημοσιεύσεις χρησιμεύουν για την συγκριτική ιστορική τέχνη. Δεν κατοχυρώνουν συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή αρχική χρήση του γλυπτού.

Προνόμιο και Επιστημονική Τεκμηρίωση

Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και την ιστορία της τέχνης. Τα αρχικά κείμενα και οι φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Όλα τα δικαιώματα που ανήκουν στους αντίστοιχους κατόχους δικαιωμάτων διατηρούνται.

Inv. No. MAZ33176

Ενημερωτής: Bakari Bouafle

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Mende
Χώρα προέλευσης
Σιέρρα Λεόνε
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
37 cm
Βάρος
510 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6937
Πουλημένα αντικείμενα
99.42%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​