Ένα ξύλινο γλυπτό - Ewe - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
05
ημέρες
04
ώρες
49
λεπτά
01
δευτερόλεπτο
Τρέχουσα προσφορά
€ 3
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 210 - € 250
 | 3 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 143856 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Μια ξύλινη γλυπτή μορφή Εβε από την περιοχή Tsévié στο Τogo, αυθεντική/επιστοποιημένη, ύψος 23 cm, βάρος 250 g, κατασκευασμένη από ξύλο με υφασμάτινα στοιχεία, πωλείται χωρίς βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ανθρωπομορφική φιγούρα με υφαντά εξαρτήματα, Εβή
Αρχ origin: Περιοχή Τσεβιέ, Τόγκο
Υλικό: ξύλο, υφαντό ύφασμα, κορδόνια, χρωστικές ουσίες και αδιάγνωστα υλικά· θρησκευτικό αντικείμενο συνδεδεμένο με πρακτικές Vodun και προστασία· συγκεκριμένη λειτουργία δεν τεκμηριώνεται.
Περιγραφή
Αυτή η αποδοθείσα ανθρωπομορφική φιγούρα Εβή διαθέτει μια κάθετη ξύλινη δομή που βρίσκεται σχεδόν ολόκληρη κρυμμένη κάτω από μια πυκνή συσσώρευση μικρών υφαντών τσαντών, οι οποίες κόβονται ή δένονται γύρω από το σώμα. Μόνο το κεφάλι και η βάση παραμένουν σαφώς ορατά. Το προσεκτικά σκαλιστό κεφάλι εμφανίζει ένα σχετικά φυσιοκρατικό πρόσωπο: στρογγυλή μπουκιά (μετώπη), έντονες ριζώσεις φρυδιών, ελαφρά προεξέχοντα αμυγδαλωτά μάτια, ευθύς μύτης, κλειστά χείλη και εξέχουσες αυτάκια. Το χτένισμα αποτελείται από παχιές, παράλληλες, διαμήκεις πλεγμένες ίνες που κατεβαίνουν προς τη ράχη του λαιμού. Μικρά άκρυμα εμφανίζονται κοντά στα αυτιά, τα οποία ενδεχομένως να υποδηλώνουν διακοσμητικά ή πρόσθετα στοιχεία. Πολύ ορατές είναι οι ίχνες μπλε χρωστικής στο μέτωπο, γύρω από τα μάτια, στα μήλα της γλώσσας (μάγουλα) και κοντά στο στόμα· ωστόσο, δεν μπορούν να ταυτοποιηθούν χημικά χωρίς εργαστηριακή ανάλυση. Το σώμα τυλίγεται σε αρκετές δωδεκάδες μικρούς δεσμούς υφάσματος—τετράγωνα, ορθογώνια ή ωοειδή σε σχήμα—τοποθετημένους σε επικαλυπτόμενα στρώματα. Κάποιοι ακόμη φέρουν κίτρινες, μπλε ή γκριζωπές αποχρώσεις· άλλοι είναι βαμμένοι με αμυχές μπεζ-γκρι σκονισμένου υλικού. Οι κλωστές, τα κορδόνια και οι διακλαδώσεις παραμένουν ορατά ανάμεσα στα σακιά. Το περιεχόμενό τους δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τις φωτογραφίες: θα μπορούσαν να αποτελούνται από φυτικά, ορυκτά ή ζωικά υλικά ή μικροαντικείμενα, αλλά μόνο μια ακτινογραφία ή μη επεμβατική ανάλυση θα επέτρεπε την επικύρωσή του. Η κυκλική βάση, που είναι μερικώς ορατή, φέρει κοκκινωπές ενδείξεις. Ολόκληρο το έργο έχει σκονισμένη, ανομοιογενή και έντονα επικαλυμμένη επιφάνεια, υποδηλώνοντας μια προοδευτική κατασκευαστική διαδικασία αντί για γλυπτό που ενοχλείται ως καθαρή, οριστική μορφή.
Ιστορικο-καλλιτεχνική ανάλυση και επιστημονικά τεκμηριωμένη περιγραφή
Αυτό το αντικείμενο ανήκει πιθανώς στη ευρεία οικογένεια των θρησκευτικών τεχνών Vodun από το νότιο Τόγκο, όπου μια σκαλιστή φιγούρα μπορεί να αποτελεί μόνο τον πυρήνα ενός πολύ πιο πολύπλοκου υλικού συνόλου. Ο Claude Rivière περιγράφει ένα θρησκευτικό σύμπαν μεταξύ των Εβή του Τόγκο που συνδυάζει Vodou, trõ, προγόνους, Αφα μαντεία, θυσίες, ίαση, προστασία και αντικείμενα εμποτισμένα με ουσίες με σκοπό να εγκαταστήσουν μια σχέση μεταξύ ατόμων και αόρατων δυνάμεων. Ο Tsévié είναι, στην πραγματικότητα, από τους τοπικούς τόπους που αναφέρονται στην εθνογραφική του μελέτη. Επομένως, η γλυπτική πρέπει να θεωρείται όχι μόνο ως «αγαλματίδιο», αλλά ως σύνθετο και μεταμορφώσιμο αντικείμενο. Η Suzanne Preston Blier έδειξε ότι, στις βουντέν τέχνες του Τόγκο και του Μιζίν, ξύλο, υφάσματα, σκοινιά, οστά, φυτά και άλλα υλικά μπορούν να συνassemblαριστούν ώστε να παραχθούν αντικείμενα των οποίων η δύναμη έγκειται εξίσου στις συνεχείς προσθήκες και μετασχηματισμούς όσο και στη αρχική γλυπτική μορφή. Υπογραμμίζει, ιδιαίτερα, τους μηχανισμούς «ενεργοποίησης», την προσθήκη υλικών και τον δέσιμο, χαρακτηριστικά ορισμένων γλυπτών τύπου Bocio. Το αντικείμενο που παρουσιάζεται εδώ μπορεί να συνδεθεί με αυτήν τη λογική, παρότι δεν είναι δυνατή η οριστική κατηγοριοποίηση ως bocio ή η απόδοση σε συγκεκριμένο vodun. Η εξαιρετική συσσώρευση σακουλιών σχεδόν ολόκληρα μετατρέπει το ανθρώπινο περίγραμμα: το σώμα γίνεται αρχιτεκτονική superimposed στρώσεων. Αυτή η αισθητική της προσθήκης είναι σημαντική. Υποδηλώνει ότι η αποτελεσματικότητα που αποδίδεται στο αντικείμενο θα μπορούσε να έχει οικοδομηθεί με το πέρασμα του χρόνου μέσω της προσθήκης νέων στοιχείων που αντιστοιχούν σε αιτήματα, συνταγές ή τελετές.
Τελετουργική Λειτουργία
Στις θρησκευτικές πρακτικές που τεκμηριώνονται στο νότιο Τόγκο, αντικείμενα συνήθως αναφερόμενα ως «φαρμάκια» δεν είναι απλώς εικόνες θεοτήτων. Ο Albert de Surgy τα περιγράφει ως υλικά μέσα τα οποία κατασκευάζονται, αγιασμένα και διατηρούνται για να μεσολατήσουν τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και πνευματικών δυνάμεων. Η σύνθεση τους μπορεί να περιλαμβάνει φυτά, σκόνες, υφάσματα, θυσιαστικές ουσίες, τελετουργικά ραβδίσματα, ρίσεις, θιέρες και άλλες συνιστώσες επιλεγμένες ανάλογα με τον προορισμό. Η μελέτη του αναφέρεται άμεσα στο Tsévié και σε πολυάριθμους τρόπους προετοιμασίας και ενεργοποίησης τελετουργικών αντικειμένων. Τα σακιά που οραματίζονται σε αυτή την απεικόνιση θα μπορούσαν επομένως να ερμηνευθούν ως τελετουργικές φόρτισεις ή περιέκτες, ο καθένας πιθανώς να περιέχει μια συγκεκριμένη ουσία, συνταγή ή πρόθεση. Δυνατές λειτουργίες μέσα σε αυτή τη μορφή παράδοσης περιλαμβάνουν προσωπική ή οικογενειακή προστασία, ίαση, άμυνα έναντι αρνητικών επιρροών, ενίσχυση ενός ατόμου ή ενός ιερού χώρου, εκπλήρωση ενός αιτήματος ή έλεγχο ορισμένων δυνάμεων. Οι γλυπτές Vodun που τεκμηριώνονται στον Τόγκο και στο Μπενίν έχουν πράγματι χρησιμοποιηθεί για προστασία, ίαση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ενέργειες κατά εχθρών. Το Smithsonian κατέχει επίσης φωτογραφικές καταγραφές που βεβαιώνουν τη χρήση αγαλμάτων Vodun που δέχθηκαν θυσιαστικά ρευστά στην ακτή του Τόγκο.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Rivière, Claude. Religious Anthropology of the Evé of Togo. Nouvelles Éditions Africaines, 1981.
de Surgy, Albert. Nature and Function of Fetishes in Black Africa: The Case of Southern Togo. Paris: L'Harmattan, 1994.
de Surgy, Albert. The Way of the Fetishes: An Essay on the Theoretical Foundations and Mystical Perspective of Fetishists' Practices. Paris: L'Harmattan, 1995.
Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago: University of Chicago Press, 1995.
Cartier Foundation for Contemporary Art (ed.). Vodun: African Voodoo. Munich: Hirmer, 2011.
Οι συγκεκριμένες εκδόσεις εξυπηρετούν την επιλογή σύγκρισης στην ιστορία της τέχνης. Δεν καθορίζουν συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή αρχική χρήση του γλυπτού.
Πνευματικό και Επιστημονικό Αποτύπωμα
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Αρχικά κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα από τους αντίστοιχους κατόχους.
Inv. Αρ. MAZ33234
Πληροφοριοδότης: Batoure
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑνθρωπομορφική φιγούρα με υφαντά εξαρτήματα, Εβή
Αρχ origin: Περιοχή Τσεβιέ, Τόγκο
Υλικό: ξύλο, υφαντό ύφασμα, κορδόνια, χρωστικές ουσίες και αδιάγνωστα υλικά· θρησκευτικό αντικείμενο συνδεδεμένο με πρακτικές Vodun και προστασία· συγκεκριμένη λειτουργία δεν τεκμηριώνεται.
Περιγραφή
Αυτή η αποδοθείσα ανθρωπομορφική φιγούρα Εβή διαθέτει μια κάθετη ξύλινη δομή που βρίσκεται σχεδόν ολόκληρη κρυμμένη κάτω από μια πυκνή συσσώρευση μικρών υφαντών τσαντών, οι οποίες κόβονται ή δένονται γύρω από το σώμα. Μόνο το κεφάλι και η βάση παραμένουν σαφώς ορατά. Το προσεκτικά σκαλιστό κεφάλι εμφανίζει ένα σχετικά φυσιοκρατικό πρόσωπο: στρογγυλή μπουκιά (μετώπη), έντονες ριζώσεις φρυδιών, ελαφρά προεξέχοντα αμυγδαλωτά μάτια, ευθύς μύτης, κλειστά χείλη και εξέχουσες αυτάκια. Το χτένισμα αποτελείται από παχιές, παράλληλες, διαμήκεις πλεγμένες ίνες που κατεβαίνουν προς τη ράχη του λαιμού. Μικρά άκρυμα εμφανίζονται κοντά στα αυτιά, τα οποία ενδεχομένως να υποδηλώνουν διακοσμητικά ή πρόσθετα στοιχεία. Πολύ ορατές είναι οι ίχνες μπλε χρωστικής στο μέτωπο, γύρω από τα μάτια, στα μήλα της γλώσσας (μάγουλα) και κοντά στο στόμα· ωστόσο, δεν μπορούν να ταυτοποιηθούν χημικά χωρίς εργαστηριακή ανάλυση. Το σώμα τυλίγεται σε αρκετές δωδεκάδες μικρούς δεσμούς υφάσματος—τετράγωνα, ορθογώνια ή ωοειδή σε σχήμα—τοποθετημένους σε επικαλυπτόμενα στρώματα. Κάποιοι ακόμη φέρουν κίτρινες, μπλε ή γκριζωπές αποχρώσεις· άλλοι είναι βαμμένοι με αμυχές μπεζ-γκρι σκονισμένου υλικού. Οι κλωστές, τα κορδόνια και οι διακλαδώσεις παραμένουν ορατά ανάμεσα στα σακιά. Το περιεχόμενό τους δεν μπορεί να προσδιοριστεί από τις φωτογραφίες: θα μπορούσαν να αποτελούνται από φυτικά, ορυκτά ή ζωικά υλικά ή μικροαντικείμενα, αλλά μόνο μια ακτινογραφία ή μη επεμβατική ανάλυση θα επέτρεπε την επικύρωσή του. Η κυκλική βάση, που είναι μερικώς ορατή, φέρει κοκκινωπές ενδείξεις. Ολόκληρο το έργο έχει σκονισμένη, ανομοιογενή και έντονα επικαλυμμένη επιφάνεια, υποδηλώνοντας μια προοδευτική κατασκευαστική διαδικασία αντί για γλυπτό που ενοχλείται ως καθαρή, οριστική μορφή.
Ιστορικο-καλλιτεχνική ανάλυση και επιστημονικά τεκμηριωμένη περιγραφή
Αυτό το αντικείμενο ανήκει πιθανώς στη ευρεία οικογένεια των θρησκευτικών τεχνών Vodun από το νότιο Τόγκο, όπου μια σκαλιστή φιγούρα μπορεί να αποτελεί μόνο τον πυρήνα ενός πολύ πιο πολύπλοκου υλικού συνόλου. Ο Claude Rivière περιγράφει ένα θρησκευτικό σύμπαν μεταξύ των Εβή του Τόγκο που συνδυάζει Vodou, trõ, προγόνους, Αφα μαντεία, θυσίες, ίαση, προστασία και αντικείμενα εμποτισμένα με ουσίες με σκοπό να εγκαταστήσουν μια σχέση μεταξύ ατόμων και αόρατων δυνάμεων. Ο Tsévié είναι, στην πραγματικότητα, από τους τοπικούς τόπους που αναφέρονται στην εθνογραφική του μελέτη. Επομένως, η γλυπτική πρέπει να θεωρείται όχι μόνο ως «αγαλματίδιο», αλλά ως σύνθετο και μεταμορφώσιμο αντικείμενο. Η Suzanne Preston Blier έδειξε ότι, στις βουντέν τέχνες του Τόγκο και του Μιζίν, ξύλο, υφάσματα, σκοινιά, οστά, φυτά και άλλα υλικά μπορούν να συνassemblαριστούν ώστε να παραχθούν αντικείμενα των οποίων η δύναμη έγκειται εξίσου στις συνεχείς προσθήκες και μετασχηματισμούς όσο και στη αρχική γλυπτική μορφή. Υπογραμμίζει, ιδιαίτερα, τους μηχανισμούς «ενεργοποίησης», την προσθήκη υλικών και τον δέσιμο, χαρακτηριστικά ορισμένων γλυπτών τύπου Bocio. Το αντικείμενο που παρουσιάζεται εδώ μπορεί να συνδεθεί με αυτήν τη λογική, παρότι δεν είναι δυνατή η οριστική κατηγοριοποίηση ως bocio ή η απόδοση σε συγκεκριμένο vodun. Η εξαιρετική συσσώρευση σακουλιών σχεδόν ολόκληρα μετατρέπει το ανθρώπινο περίγραμμα: το σώμα γίνεται αρχιτεκτονική superimposed στρώσεων. Αυτή η αισθητική της προσθήκης είναι σημαντική. Υποδηλώνει ότι η αποτελεσματικότητα που αποδίδεται στο αντικείμενο θα μπορούσε να έχει οικοδομηθεί με το πέρασμα του χρόνου μέσω της προσθήκης νέων στοιχείων που αντιστοιχούν σε αιτήματα, συνταγές ή τελετές.
Τελετουργική Λειτουργία
Στις θρησκευτικές πρακτικές που τεκμηριώνονται στο νότιο Τόγκο, αντικείμενα συνήθως αναφερόμενα ως «φαρμάκια» δεν είναι απλώς εικόνες θεοτήτων. Ο Albert de Surgy τα περιγράφει ως υλικά μέσα τα οποία κατασκευάζονται, αγιασμένα και διατηρούνται για να μεσολατήσουν τη σχέση μεταξύ ανθρώπων και πνευματικών δυνάμεων. Η σύνθεση τους μπορεί να περιλαμβάνει φυτά, σκόνες, υφάσματα, θυσιαστικές ουσίες, τελετουργικά ραβδίσματα, ρίσεις, θιέρες και άλλες συνιστώσες επιλεγμένες ανάλογα με τον προορισμό. Η μελέτη του αναφέρεται άμεσα στο Tsévié και σε πολυάριθμους τρόπους προετοιμασίας και ενεργοποίησης τελετουργικών αντικειμένων. Τα σακιά που οραματίζονται σε αυτή την απεικόνιση θα μπορούσαν επομένως να ερμηνευθούν ως τελετουργικές φόρτισεις ή περιέκτες, ο καθένας πιθανώς να περιέχει μια συγκεκριμένη ουσία, συνταγή ή πρόθεση. Δυνατές λειτουργίες μέσα σε αυτή τη μορφή παράδοσης περιλαμβάνουν προσωπική ή οικογενειακή προστασία, ίαση, άμυνα έναντι αρνητικών επιρροών, ενίσχυση ενός ατόμου ή ενός ιερού χώρου, εκπλήρωση ενός αιτήματος ή έλεγχο ορισμένων δυνάμεων. Οι γλυπτές Vodun που τεκμηριώνονται στον Τόγκο και στο Μπενίν έχουν πράγματι χρησιμοποιηθεί για προστασία, ίαση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ενέργειες κατά εχθρών. Το Smithsonian κατέχει επίσης φωτογραφικές καταγραφές που βεβαιώνουν τη χρήση αγαλμάτων Vodun που δέχθηκαν θυσιαστικά ρευστά στην ακτή του Τόγκο.
Επιλεγμένη Βιβλιογραφία
Rivière, Claude. Religious Anthropology of the Evé of Togo. Nouvelles Éditions Africaines, 1981.
de Surgy, Albert. Nature and Function of Fetishes in Black Africa: The Case of Southern Togo. Paris: L'Harmattan, 1994.
de Surgy, Albert. The Way of the Fetishes: An Essay on the Theoretical Foundations and Mystical Perspective of Fetishists' Practices. Paris: L'Harmattan, 1995.
Blier, Suzanne Preston. African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago: University of Chicago Press, 1995.
Cartier Foundation for Contemporary Art (ed.). Vodun: African Voodoo. Munich: Hirmer, 2011.
Οι συγκεκριμένες εκδόσεις εξυπηρετούν την επιλογή σύγκρισης στην ιστορία της τέχνης. Δεν καθορίζουν συγκεκριμένη πολιτισμική απόδοση, χρονολόγηση ή αρχική χρήση του γλυπτού.
Πνευματικό και Επιστημονικό Αποτύπωμα
Μερικές από τις πληροφορίες και οι φωτογραφίες έχουν παραχθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές στην εθνογραφία, αρχαιολογία και ιστορία της τέχνης. Αρχικά κείμενα και φωτογραφίες μπορεί να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα από τους αντίστοιχους κατόχους.
Inv. Αρ. MAZ33234
Πληροφοριοδότης: Batoure
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Ewe
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
23 cm
Βάρος
250 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
