Κεφάλι Κρανίο - Ίγκμπο - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Χαλύβδινο κεφάλι του Νίγηρα.

Οι Igbo, οι Jukun, οι Chamba και οι Mumuye είναι λαούς γεωγραφικά κοντινοί ο ένας με τον άλλον. Γύρω από αυτούς τους γνωστούς και αναγνωρισμένους λαούς περιστρέφονται και μικροί παραδοσιακοί λαοί μειονότητας που βρίσκονται γεωγραφικά στην πολιτεία Taraba, πρωτεύουσα το Jalingo.

Πριν από την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων, οι Igbo ήταν γνωστοί για την αγάπη τους προς τη γεωργία, με τάση να επεκτείνουν τα cultivable εδάφη υπερβαίνοντας τα καθορισμένα όρια.

Τελικά άρχισαν να παρενοχλούν τα γειτονικά τους εδάφη, τους Jukun, δημιουργώντας έτσι έντονη ένταση.

Αρχικά βρέθηκε μια ευτυχή συμφιλίωση: με αντάλλαγμα ένα μέρος των σοδειών τους οι Jukun δέχθηκαν τη θυσία που προκλήθηκε.

Αλλά όσο περνούσαν τα χρόνια, οι νέες γενιές των Igbo αποφάσισαν να «ξεχάσουν» αυτή τη συμφωνία. Ο αριθμητικός τους υπερπληθυσμός τους επέτρεψε να γενικεύσουν τον βιασμό των Jukun χωρίς αντάλλαγμα.

Ξέσπασαν συγκρούσεις...

Μια άλλη πηγή υποστηρίζει ότι στην πραγματικότητα η ευθύνη βάραινε τους Jukun, που μια μέρα αρνήθηκαν να πάρουν μερίδιο δημητριακών απαιτώντας την επιστροφή των εδαφών πριν από μια θερινή περίοδο άφθονης σοδειάς.

Αυτή ήταν η αρχή ενός πολέμου φυλών. Τελικά οι Jukun κατάφεραν να διώξουν τους Igbo από τα εδάφη τους.

Αλλά οι Igbo που είχαν θαφτεί την οικογένειά τους στα εδάφη των Jukun δεν μπορούσαν πλέον να επαναπατρίσουν τα λείψανά τους. Προσπάθησαν να διαπραγματευτούν για το δικαίωμα να τιμήσουν τους νεκρούς τους στα εδάφη των Jukun, αλλά αυτοί δεν ήθελαν πλέον να βλέπουν Igbo στα εδάφη τους, ούτε για τελετές μνημόνευσης.

Φήμες έλεγαν ότι οι Jukun βανδάλισαν τους τάφους των γονιών τους.

Απεγνωσμένοι, οι Igbo συμβουλεύτηκαν τους σοφούς και τους μάντεις. Όλοι συγκεντρώθηκαν και είδαν σε όνειρο τη αποκάλυψη και τη λύση.

Οι πνεύματα τους είπαν ότι οι γονείς που θάφτηκαν εκεί πέρα παραπονιούνταν ότι τους άφησαν μόνους στους εχθρούς τους και ότι βαθιά στον τάφο τους ήταν θυμωμένοι με τους απογόνους τους.

Τυχαία, οι σοδειές εκείνης της χρονιάς ήταν πολύ κακές λόγω μιας έναρξης ξηρασίας, κάτι που ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο.

Έτσι πήραν σοβαρά τα σημάδια, περιμένοντας το χειρότερο.

Ο λαός των Igbo ρώτησε ξανά τους σοφούς και τους μάντεις τι έπρεπε να κάνουν για να μετριάσουν τη λύπη των γονιών τους.

Μετά από ένα ακόμα όνειρο, οι μάντεις διέταξαν σε όλο το λαό Tiv να φτιάξει ο καθένας ένα φέρετρο και ένα σκελετό σε μικροκλίμακα. Θα θάβονταν στο σπίτι τους αφού θα τελούνταν οι τελετές που γίνονταν για τους νεκρούς, και θα οργανωνόταν μια μεγάλη κηδευτική τελετή στην κεντρική πλατεία της αγοράς εκείνης της εποχής.

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα των σκελετικών αγαλμάτων στους Tiv.

Και καθώς περνούσαν οι καιροί, άρχισαν να γλυπτούν σκελετούς όλο και μεγαλύτερους. Κάθε εποχή είχε σχεδόν το δικό της μέγεθος. Σήμερα, το ύψος έχει σημασία και δηλώνει ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε (μικρός σκελετός), ο άνθρωπος μεγάλωσε (μέσο ύψος) και ο άνθρωπος έζησε (μεγάλο ύψος). Οι φέρετρες αλλοιώνονται, αλλά οι αγάλματα καταλήγουν να πωλούνται.

Άλλα αντικείμενα χρησιμοποιούνται ως στήριγμα, όπως μια Καρυατίδα καρέκλα, στα κρανία των προγόνων.

Είναι πιθανό αυτός ο λατρευτικός θεσμός να διευρύνθηκε στους Ibo, που έχουν επίσης αντικείμενα τέχνης εξαιρετικά κοντινά στυλιστικά.