Χειροποίητο διακοσμητικό από λαπίς λαζούλι Στιλβωμένος- 745 g






Πτυχιούχος ιστορίας τέχνης με πάνω από 25 χρόνια εμπειρίας σε αρχαιότητα και εφαρμοσμένες τέχνες.
199 € | ||
|---|---|---|
189 € | ||
174 € | ||
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145662 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα χειροποίητο, γυαλισμένο διακοσμητικό από φυσικό λαζουρίτη, προερχόμενο από το Αφγανιστάν και βάρους 745 g.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ο λάπις λάζουλι (ΗΒ: /ˌlæpɪs ˈlæz(j)ʊli, ˈlæʒʊ-, -ˌli/· ΗΠΑ: /ˈlæz(j)əli, ˈlæʒə-, -ˌliˌ læˈzuːli/) είναι ένα βαθύ μπλε μεταμορφωμένο πέτρωμα που χρησιμοποιείται ως ημιπολύτιμος λίθος και εκτιμάται από την αρχαιότητα για το έντονο χρώμα του. Το όνομά του προέρχεται από την περσική λέξη για τον πολύτιμο λίθο, lāžward,[1] και αποτελεί τη ρίζα της λέξης για το «μπλε» σε διάφορες γλώσσες, μεταξύ των οποίων το ισπανικό και το πορτογαλικό azul και το αγγλικό azure. Ο λάπις λάζουλι είναι πέτρωμα που αποτελείται κυρίως από τα ορυκτά λαζουρίτη, πυρίτη και ασβεστίτη. Ήδη από την 7η χιλιετία π.Χ., ο λάπις λάζουλι εξορυσσόταν στα ορυχεία Sar-i Sang,[2] στο Shortugai, καθώς και σε άλλα ορυχεία της επαρχίας Badakhshan, στη σημερινή βορειοανατολική περιοχή του Αφγανιστάν.[3] Αντικείμενα από λάπις λάζουλι, που χρονολογούνται στο 7570 π.Χ., έχουν βρεθεί στο Bhirrana, τον αρχαιότερο οικισμό του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού.[4] Ο λάπις εκτιμούνταν ιδιαίτερα από τον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού (3300–1900 π.Χ.).[4][5][6] Χάντρες από λάπις έχουν βρεθεί σε νεολιθικούς τάφους στο Mehrgarh, στον Καύκασο, αλλά και τόσο μακριά όσο στη Μαυριτανία.[7] Χρησιμοποιήθηκε στην ταφική μάσκα του Τουταγχαμών (1341–1323 π.Χ.).[8]
Προς το τέλος του Μεσαίωνα, η Ευρώπη άρχισε να εισάγει λάπις λάζουλι, για να τον αλέθει σε σκόνη και να παρασκευάζει χρωστική ουσία ουλτραμαρίνης. Η ουλτραμαρίνη χρησιμοποιήθηκε από μερικούς από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, όπως οι Masaccio, Perugino, Titian και Vermeer· συχνά προοριζόταν για τα ενδύματα των κεντρικών μορφών στους πίνακές τους, και ιδίως για την Παναγία. Ουλτραμαρίνη έχει επίσης εντοπιστεί στην οδοντική τρυγία μεσαιωνικών μοναχών και γραφέων, ίσως επειδή έγλειφαν τα πινέλα τους ενώ δημιουργούσαν μεσαιωνικά κείμενα και χειρόγραφα.[9]
Ιστορία
Οι ανασκαφές στο Tepe Gawra δείχνουν ότι ο λάπις λάζουλι εισήχθη στη Μεσοποταμία περίπου στα τέλη της περιόδου Ουμπάιντ, περ. 4900–4000 π.Χ.[10] Σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη, ο λάπις λάζουλι εξορυσσόταν περίπου 1.500 μίλια ανατολικότερα, στο Badakhshan. Πράγματι, η περσική λέξη لاژورد lāžavard/lāževard, που γράφεται επίσης لاجورد lājevard, συνήθως ερμηνεύεται ότι προέρχεται από το όνομα μιας τοπικής τοποθεσίας.
Από την περσική προέρχεται η αραβική λέξη لازورد lāzaward, ετυμολογική πηγή τόσο της αγγλικής λέξης azure (μέσω της παλαιάς γαλλικής azur) όσο και της μεσαιωνικής λατινικής lazulum, η οποία κατέληξε να σημαίνει «ουρανός». Για να μην υπάρχει σύγχυση, χρησιμοποιήθηκε η φράση lapis lazulī («πέτρα του lazulum») για να δηλώνει τον ίδιο τον λίθο, και ο όρος αυτός πέρασε τελικά στη μέση αγγλική.[11] Το lazulum συνδέεται ετυμολογικά με το μπλε χρώμα και χρησιμοποιείται ως ρίζα της λέξης για το μπλε σε διάφορες γλώσσες, μεταξύ των οποίων το ισπανικό και το πορτογαλικό azul.[11][12]
Τα ορυχεία στη βορειοανατολική περιοχή του Αφγανιστάν εξακολουθούν να αποτελούν σημαντική πηγή λάπις λάζουλι. Σημαντικές ποσότητες παράγονται επίσης από ορυχεία δυτικά της λίμνης Βαϊκάλης στη Ρωσία, καθώς και στα όρη των Άνδεων στη Χιλή, από όπου οι Ίνκας προμηθεύονταν τον λίθο για τη λάξευση αντικειμένων και κοσμημάτων. Μικρότερες ποσότητες εξορύσσονται στο Πακιστάν, την Ιταλία, τη Μογγολία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.[13]
Επιστήμη και χρήσεις
Σύσταση
Το σημαντικότερο ορυκτό συστατικό του λάπις λάζουλι είναι ο λαζουρίτης[14] (25% έως 40%),[παραπομπή απαραίτητη] ένα μπλε τεκτοπυριτικό ορυκτό της οικογένειας του σοδαλίτη, με χημικό τύπο Na7Ca(Al6Si6O24)(SO4)(S3) ·H2O .[15] Οι περισσότερες ποικιλίες λάπις λάζουλι περιέχουν επίσης ασβεστίτη (λευκό) και πυρίτη (μεταλλικό κίτρινο). Ορισμένα δείγματα λάπις λάζουλι περιέχουν αυγίτη, διοψίδιο, ενστατίτη, μαρμαρυγία, χαυνίτη, κεροστίλβη, νοζεάνη και πλούσιο σε θείο λόλινγκιτη γκεγερίτη.
Ο λάπις λάζουλι απαντά συνήθως σε κρυσταλλικό μάρμαρο, ως αποτέλεσμα μεταμορφισμού επαφής.
Χρώμα
Λάπις λάζουλι μέσα από μικροσκόπιο (μεγέθυνση x240)
Το έντονο μπλε χρώμα οφείλεται στην παρουσία της ρίζας τρισουλφιδίου (S•−
3) στον κρύσταλλο.[16] Η παρουσία ριζών δισουλφιδίου (S•−
2) και τετρασουλφιδίου (S•−
4) μπορεί να μετατοπίσει το χρώμα προς το κίτρινο ή το κόκκινο, αντίστοιχα.[17] Αυτά τα ριζικά ανιόντα αντικαθιστούν τα ανιόντα χλωρίου στη δομή του σοδαλίτη.[18] Το ριζικό ανιόν S•−
3 εμφανίζει ζώνη ορατής απορρόφησης στην περιοχή 595–620 nm, με υψηλή μοριακή απορροφητικότητα, γεγονός που του προσδίδει το ζωηρό μπλε χρώμα του.[19]
Πηγές
Ο λάπις λάζουλι βρίσκεται σε ασβεστόλιθο στην κοιλάδα του ποταμού Kokcha, στην επαρχία Badakhshan της βορειοανατολικής περιοχής του Αφγανιστάν, όπου τα κοιτάσματα του ορυχείου Sar-i Sang αξιοποιούνται εδώ και περισσότερα από 6.000 χρόνια.[20] Το Αφγανιστάν ήταν η πηγή λάπις για τους αρχαίους περσικούς, αιγυπτιακούς και μεσοποταμιακούς πολιτισμούς, καθώς και για τους μεταγενέστερους Έλληνες και Ρωμαίους. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι προμηθεύονταν το υλικό μέσω του εμπορίου με τους Μεσοποτάμιους, στο πλαίσιο των σχέσεων Αιγύπτου–Μεσοποταμίας, αλλά και από την αρχαία Αιθιοπία. Κατά την ακμή του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού, περίπου το 2000 π.Χ., ιδρύθηκε κοντά στα ορυχεία λάπις η αποικία των Χαράππων, που σήμερα είναι γνωστή ως Shortugai.[7]
Εκτός από τα κοιτάσματα του Αφγανιστάν, λάπις εξορύσσεται επίσης στις Άνδεις (κοντά στο Ovalle της Χιλής) και δυτικά της λίμνης Βαϊκάλης, στη Σιβηρία της Ρωσίας, στο κοίτασμα λαζουρίτη Tultui. Μικρότερες ποσότητες εξορύσσονται στην Αγκόλα, την Αργεντινή, τη Βιρμανία, την Αιθιοπία, το Πακιστάν,
Ο λάπις λάζουλι (ΗΒ: /ˌlæpɪs ˈlæz(j)ʊli, ˈlæʒʊ-, -ˌli/· ΗΠΑ: /ˈlæz(j)əli, ˈlæʒə-, -ˌliˌ læˈzuːli/) είναι ένα βαθύ μπλε μεταμορφωμένο πέτρωμα που χρησιμοποιείται ως ημιπολύτιμος λίθος και εκτιμάται από την αρχαιότητα για το έντονο χρώμα του. Το όνομά του προέρχεται από την περσική λέξη για τον πολύτιμο λίθο, lāžward,[1] και αποτελεί τη ρίζα της λέξης για το «μπλε» σε διάφορες γλώσσες, μεταξύ των οποίων το ισπανικό και το πορτογαλικό azul και το αγγλικό azure. Ο λάπις λάζουλι είναι πέτρωμα που αποτελείται κυρίως από τα ορυκτά λαζουρίτη, πυρίτη και ασβεστίτη. Ήδη από την 7η χιλιετία π.Χ., ο λάπις λάζουλι εξορυσσόταν στα ορυχεία Sar-i Sang,[2] στο Shortugai, καθώς και σε άλλα ορυχεία της επαρχίας Badakhshan, στη σημερινή βορειοανατολική περιοχή του Αφγανιστάν.[3] Αντικείμενα από λάπις λάζουλι, που χρονολογούνται στο 7570 π.Χ., έχουν βρεθεί στο Bhirrana, τον αρχαιότερο οικισμό του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού.[4] Ο λάπις εκτιμούνταν ιδιαίτερα από τον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού (3300–1900 π.Χ.).[4][5][6] Χάντρες από λάπις έχουν βρεθεί σε νεολιθικούς τάφους στο Mehrgarh, στον Καύκασο, αλλά και τόσο μακριά όσο στη Μαυριτανία.[7] Χρησιμοποιήθηκε στην ταφική μάσκα του Τουταγχαμών (1341–1323 π.Χ.).[8]
Προς το τέλος του Μεσαίωνα, η Ευρώπη άρχισε να εισάγει λάπις λάζουλι, για να τον αλέθει σε σκόνη και να παρασκευάζει χρωστική ουσία ουλτραμαρίνης. Η ουλτραμαρίνη χρησιμοποιήθηκε από μερικούς από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, όπως οι Masaccio, Perugino, Titian και Vermeer· συχνά προοριζόταν για τα ενδύματα των κεντρικών μορφών στους πίνακές τους, και ιδίως για την Παναγία. Ουλτραμαρίνη έχει επίσης εντοπιστεί στην οδοντική τρυγία μεσαιωνικών μοναχών και γραφέων, ίσως επειδή έγλειφαν τα πινέλα τους ενώ δημιουργούσαν μεσαιωνικά κείμενα και χειρόγραφα.[9]
Ιστορία
Οι ανασκαφές στο Tepe Gawra δείχνουν ότι ο λάπις λάζουλι εισήχθη στη Μεσοποταμία περίπου στα τέλη της περιόδου Ουμπάιντ, περ. 4900–4000 π.Χ.[10] Σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη, ο λάπις λάζουλι εξορυσσόταν περίπου 1.500 μίλια ανατολικότερα, στο Badakhshan. Πράγματι, η περσική λέξη لاژورد lāžavard/lāževard, που γράφεται επίσης لاجورد lājevard, συνήθως ερμηνεύεται ότι προέρχεται από το όνομα μιας τοπικής τοποθεσίας.
Από την περσική προέρχεται η αραβική λέξη لازورد lāzaward, ετυμολογική πηγή τόσο της αγγλικής λέξης azure (μέσω της παλαιάς γαλλικής azur) όσο και της μεσαιωνικής λατινικής lazulum, η οποία κατέληξε να σημαίνει «ουρανός». Για να μην υπάρχει σύγχυση, χρησιμοποιήθηκε η φράση lapis lazulī («πέτρα του lazulum») για να δηλώνει τον ίδιο τον λίθο, και ο όρος αυτός πέρασε τελικά στη μέση αγγλική.[11] Το lazulum συνδέεται ετυμολογικά με το μπλε χρώμα και χρησιμοποιείται ως ρίζα της λέξης για το μπλε σε διάφορες γλώσσες, μεταξύ των οποίων το ισπανικό και το πορτογαλικό azul.[11][12]
Τα ορυχεία στη βορειοανατολική περιοχή του Αφγανιστάν εξακολουθούν να αποτελούν σημαντική πηγή λάπις λάζουλι. Σημαντικές ποσότητες παράγονται επίσης από ορυχεία δυτικά της λίμνης Βαϊκάλης στη Ρωσία, καθώς και στα όρη των Άνδεων στη Χιλή, από όπου οι Ίνκας προμηθεύονταν τον λίθο για τη λάξευση αντικειμένων και κοσμημάτων. Μικρότερες ποσότητες εξορύσσονται στο Πακιστάν, την Ιταλία, τη Μογγολία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Καναδά.[13]
Επιστήμη και χρήσεις
Σύσταση
Το σημαντικότερο ορυκτό συστατικό του λάπις λάζουλι είναι ο λαζουρίτης[14] (25% έως 40%),[παραπομπή απαραίτητη] ένα μπλε τεκτοπυριτικό ορυκτό της οικογένειας του σοδαλίτη, με χημικό τύπο Na7Ca(Al6Si6O24)(SO4)(S3) ·H2O .[15] Οι περισσότερες ποικιλίες λάπις λάζουλι περιέχουν επίσης ασβεστίτη (λευκό) και πυρίτη (μεταλλικό κίτρινο). Ορισμένα δείγματα λάπις λάζουλι περιέχουν αυγίτη, διοψίδιο, ενστατίτη, μαρμαρυγία, χαυνίτη, κεροστίλβη, νοζεάνη και πλούσιο σε θείο λόλινγκιτη γκεγερίτη.
Ο λάπις λάζουλι απαντά συνήθως σε κρυσταλλικό μάρμαρο, ως αποτέλεσμα μεταμορφισμού επαφής.
Χρώμα
Λάπις λάζουλι μέσα από μικροσκόπιο (μεγέθυνση x240)
Το έντονο μπλε χρώμα οφείλεται στην παρουσία της ρίζας τρισουλφιδίου (S•−
3) στον κρύσταλλο.[16] Η παρουσία ριζών δισουλφιδίου (S•−
2) και τετρασουλφιδίου (S•−
4) μπορεί να μετατοπίσει το χρώμα προς το κίτρινο ή το κόκκινο, αντίστοιχα.[17] Αυτά τα ριζικά ανιόντα αντικαθιστούν τα ανιόντα χλωρίου στη δομή του σοδαλίτη.[18] Το ριζικό ανιόν S•−
3 εμφανίζει ζώνη ορατής απορρόφησης στην περιοχή 595–620 nm, με υψηλή μοριακή απορροφητικότητα, γεγονός που του προσδίδει το ζωηρό μπλε χρώμα του.[19]
Πηγές
Ο λάπις λάζουλι βρίσκεται σε ασβεστόλιθο στην κοιλάδα του ποταμού Kokcha, στην επαρχία Badakhshan της βορειοανατολικής περιοχής του Αφγανιστάν, όπου τα κοιτάσματα του ορυχείου Sar-i Sang αξιοποιούνται εδώ και περισσότερα από 6.000 χρόνια.[20] Το Αφγανιστάν ήταν η πηγή λάπις για τους αρχαίους περσικούς, αιγυπτιακούς και μεσοποταμιακούς πολιτισμούς, καθώς και για τους μεταγενέστερους Έλληνες και Ρωμαίους. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι προμηθεύονταν το υλικό μέσω του εμπορίου με τους Μεσοποτάμιους, στο πλαίσιο των σχέσεων Αιγύπτου–Μεσοποταμίας, αλλά και από την αρχαία Αιθιοπία. Κατά την ακμή του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού, περίπου το 2000 π.Χ., ιδρύθηκε κοντά στα ορυχεία λάπις η αποικία των Χαράππων, που σήμερα είναι γνωστή ως Shortugai.[7]
Εκτός από τα κοιτάσματα του Αφγανιστάν, λάπις εξορύσσεται επίσης στις Άνδεις (κοντά στο Ovalle της Χιλής) και δυτικά της λίμνης Βαϊκάλης, στη Σιβηρία της Ρωσίας, στο κοίτασμα λαζουρίτη Tultui. Μικρότερες ποσότητες εξορύσσονται στην Αγκόλα, την Αργεντινή, τη Βιρμανία, την Αιθιοπία, το Πακιστάν,
