Sebastian Bieniek - Doublefaced No. 22 (7/9)

Ο Σεμπαστιάν Μπιενίκ (γεννηθείς το 1975 στην Πολωνία) είναι διάσημος για τα έργα του στο πλαίσιο της διπλής όψης και της αμφιθυμίας, τα οποία από το 2013 έχουν γίνει viral αρκετές φορές και έχουν δημοσιευτεί από τα μεγαλύτερα περιοδικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Σύμφωνα με το ισπανικό VOGUE Magazine, ακόμα και η Μαντόνα τον ρώτησε το 2016 να κάνει το εξώφυλλο του νέου της άλμπουμ, αλλά ο εκκεντρικός καλλιτέχνης αρνήθηκε όπως συνήθως και προτίμησε να μείνει μόνος του.

____

ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ:

Πρωτότυπη Φωτογραφία (υψηλής ποιότητας Fine Art Print) από τη σειρά Doublefaced (2013) του Sebastian Bieniek.

Η πρώτη φωτογραφία δείχνει ένα κομμάτι ( το πρόσωπο ). Η ολόκληρη φωτογραφία φαίνεται στις φωτογραφίες 3 και 4.

Υπάρχουν μόνο 9 μεμονωμένα αριθμημένα και υπογεγραμμένα πρωτότυπα αυτής της δουλειάς (Doublefaced Νο. 22). Εδώ το 7/9.

Οι περισσότεροι πρωτότυποι χώροι βρίσκονται παγκοσμίως σε σημαντικές συλλογές. Μεταξύ αυτών στις ΗΠΑ, Ελβετία, Ιταλία, Ολλανδία, Αυστρία, Γερμανία, Ισπανία, Βασίλειο του Μπαχρέιν, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιαπωνία και Χονγκ Κονγκ.

Αυτή η εργασία πωλείται ως ο προτελευταίος εναπομείνας απευθείας από τον καλλιτέχνη.

Ο νικητής του πλειστηριασμού λαμβάνει επίσης πιστοποιητικό γνησιότητας που εκδίδεται υπέρ του ονόματός του από τον καλλιτέχνη.

_____

Λεπτομέρειες για το έργο τέχνης:

Ο ΟΡΙΖΟΝΤΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ! ΔΙΠΛΗ ΜΕΓΕΘΟΣ ΣΑΝ ΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΤΥΧΟ ΣΕ ΨΗΦΙΑΚΟ ΧΡΟΝΟ

- Τίτλος: Doublefaced No. 22 (7/9)
- Έτος: 2013
- Μέγεθος: 57,5 × 80,5 εκ. (Υπάρχει λευκό περιθώριο πλάτους 4 εκ. γύρω από τη φωτογραφία. Τα μεγέθη συμπεριλαμβάνουν το λευκό περιθώριο)
- Ιδιότητα: η εργασία είναι μια φωτογραφία (δεν έχει εκτεθεί σε πίνακα και δεν είναι κορνιζαρισμένη)
- Χαρτί: Baryta Canson
- Μέθοδος κατασκευής: C-Print
- Υπογραφη: κάτω αριστερά, υπογεγραμμένο, τίτλος, ημερομηνία και σφραγισμένο

_____

Κατάσταση της Φωτογραφίας:

Καλή κατάσταση.

_____

Αποστολή:

Η φωτογραφία θα αποσταλεί κυλιόμενη.

_______

Για τη σειρά Doublefaced:
Η σειρά Doublefaced του Βερολινέζου καλλιτέχνη Sebastian Bieniek θεωρείται αναμφισβήτητα μία από τις σημαντικότερες και πλέον επιδραστικές σειρές φωτογραφιών της εποχής του Διαδικτύου. Είναι το τέλειο παράδειγμα μοντέρνας τέχνης που όχι μόνο κατανοεί το σύγχρονο πνεύμα του καιρού, αλλά το αντανακλά στην πιο αγνή του μορφή. Σε μια εποχή που κυριαρχείται από την ψηφιακή αυτοπαρουσία, την αδιάκοπη επανακοινωνικοποίηση του Εγώ και τη φαινοποίηση της ταυτότητας στα κοινωνικά μέσα, ο Μπιενίκ πέτυχε να αγγίξει τον ευαίσθητο πυρήνα της κοινωνίας με τα έργα του. Οι δημιουργίες του αποτύπωσαν την βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να είσαι ταυτοχρόνως κρυμμένος και ορατός μέσα από τον ψηφιακό θόρυβο, κάνοντας την διπλή όψη της σύγχρονης ύπαρξής μας οπτικά προσωποποιημένη.

Το μινιμαλιστικό αλλά βαθιά ενοχλητικό αυτό κονστρουκτικό–στοχαστικό σχέδιο – δεύτερα πρόσωπα που ζωγραφίζονται με ματιές, eyeliner και κραγιόν στα μάγουλα των μοντέλων – διαδόθηκε βίαια τη δεκαετία του 2010 και άσκησε μακροπρόθεσμα επιρροή στον παγκόσμιο τομέα της ποπ κουλτούρας και της μόδας. Όσο ισχυρή και αν ήταν αυτή η καλλιτεχνική ώθηση, φαίνεται από την τεράστια απήχησή της σε παγκόσμια γνωστές ινκόνες. Έτσι η «βασίλισσα της ποπ» Μαντόνα εντυπωσιάστηκε τόσο από την υποβλητική οπτική γλώσσα που επέλεξε μια φωτογραφία από τη σειρά για το εξώφυλλο του άλμπουμ Madame X. Ακόμη και στη μουσική και τη λαϊκή κουλτούρα άφησε βαθιά ίχνη: στο επίσημο μουσικό βίντεο του hit Marilyn Monroe του Pharrell Williams, η ιερώνυμη ιδέα της διπλής όψεως απάτης αντιγράφηκε και παρουσιάστηκε σε εκατομμύρια θεατές.

Προς την πιο θεαματική γέφυρα μεταξύ της διαφωτιστικής τέχνης του σώματος και του κόσμου haute couture, η σειρά προέβη επίδειξη μόδας στης γαλλικής μητρόπολης. Ο σχεδιαστής μόδας Simon Porte Jacquemus αναγνώρισε τη γεωτρήσιμη δυναμική της δουλειάς και έφερε το ύφος σε άμεσο συνεργασία με τον Sebastian Bieniek στο Παρίσι για το Fashion Week. Η συλλογή που εμπνεύστηκε η τέχνη του Bieniek διαπέρασε τον κόσμο της μόδας σαν βόμβα και βοήθησε τον Jacquemus να κερδίσει το αξιόλογο βραβείο LVMH Special Jury Prize αξίας 150.000 ευρώ. Μέσω αυτής της συνέργειας ανάμεσα σε ιντερνετικό φαινόμενο, ποπ κουλτούρα και haute couture, αποδείχθηκε με εντυπωσιακό τρόπο ότι η παραδοσιακή τέχνη μπορεί να σπάσει τα όρια της αναλογικής και να γίνει παγκόσμια οπτική γλώσσα ολόκληρης γενιάς.

_____

Σχετικά με τον καλλιτέχνη:

Ο Γερμανός καλλιτέχνης της ιδέας, ζωγράφος και φωτογράφος Sebastian Bieniek (1975) θεωρείται ένας από τους πιο ριζοσπαστικούς εξερευνητές στα όρια της σύγχρονης τέχνης. Το σύνολο του έργου του αποτέλεσε μια μόνιμη, προκλητική χορογραφία πάνω στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και την απατη.

Γεννημένος στην Αγροβοτανία, ο Bieniek ήρθε στη Γερμανία το 1989 ως καθυστερημένος μετακινήσιμος και ξεκίνησε το καλλιτεχνικό του μονοπάτι στο Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Braunschweig. Εκεί σπούδασε Ελεύθερες Τέχνες υπό ισχυρά αντιθετικά ερεθίσματα: την παγκοσμίως φημισμένη πρωτοπόρο της performance Marina Abramović και τον Ελβετό καλλιτέχνη ιδεών John M. Armleder. Αργότερα μεταπήδησε στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του ως Μετρ-Προπονητής, ενώ ταυτόχρονα έκανε σπουδές σκηνοθεσίας στην Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin. Η καριέρα του ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 στο θρυλικό Berliner Kunsthaus Tacheles, από όπου ανέπτυξε γρήγορα μια σταθερή παρουσία. Το 2013 τον οδήγησε με τη viral σειρά φωτογραφιών Doublefaced σε διεθνή επιτυχία, μετά την οποία τον αναγνώρισαν διεθνή περιοδικά ως έναν από τους πλέον επιδραστικούς καλλιτέχνες του Βερολίνου.

Νωρίς στη σταδιοδρομία του ο Bieniek διακρινόταν για ενέργειες που ταλαιπωρούσαν το κοινό και τον παραδοσιακό χώρο της τέχνης. Εμπνευσμένος από τις σωματικές ακροβατικές εμπειρίες της μέντοράς του Abramović, χρησιμοποίησε το ίδιο του το σώμα ως υλικό και σε μια πρώιμη εργασία τραυμάτιζε καθημερινά για ημέρες τον βραχίωνα του, για να τεκμηριώσει τη φθαρτότητα σε φυσική μορφή. Παράλληλα με αυτές τις επώδυνες διεργασίες σκηνοθετούσε ερεθιστικά κοινωνικά πειράματα σε δημόσιο χώρο, τοποθετώντας χωρίς άδεια μακρά τμήματα κορδέλας αποκλεισμού, για να κλείσει εισόδους στο μετρό ή πλατείες του Βερολίνου. Με αυτό, υπέδειξε πόσο τυφλοί είναι άνθρωποι απέναντι στην οπτική και κρατική εξουσία. Με το βιβλίο Realfake που κυκλοφόρησε το 2011, επεκέ τον πειραματισμό και στον ψηφιακό χώρο: με τη δημιουργία αρκετών ψεύτικων προφίλ, χειραγώγησε στοχευμένα αλγόριθμους, μέσα ενημέρωσης και την κοινή αντίληψη – πολύ πριν το φαινόμενο των