Κεφάλι Κρανίο - Ίγκμπο - Νιγηρία (χωρίς τιμή ασφαλείας)

Μπρούντζινο κεφάλι του Νιγηρίας.

Οι ιγκό, Τζούκουν, Τσάμπα και Μουμύε είναι λαοί γεωγραφικά κοντινοί ο ένας με τον άλλον. Στροβιλίζονται επίσης γύρω από αυτούς τους λαούς γνωστοί και αναγνωρισμένοι μικροί λαοί μειονότητα που βρίσκονται γεωγραφικά στο κράτος Ταράμπα, πρωτεύουσα Ταλίνγκο.

Πριν από την άφιξη των ευρωπαίων αποίκων, οι ιγκο αναγνωρίζονταν ως εργατικοί στη γη, με τάση να επεκτείνουν τα cultivable εδάφη μέχρι να υπερβούν τα όρια που είχαν οριστεί.

Τελικά άρχισαν να παρεμβαίνουν στα εδάφη των γειτόνων τους Τζούκουν, δημιουργώντας έτσι έντονες εντάσεις.

Αρχικά βρέθηκε μια ευτυχισμένη συμβιβαστική λύση: αντιδωρεά μερίδιο από τις σοδειές, οι Τζούκουν έδιναν τη συγκατάθεση για την ταλαιπωρία.

Αλλά με τον πέρασμα των χρόνων οι νέες γενιές ιγκο αποφάσισαν να «ξεχάσουν» αυτή τη διευθέτηση. Ο αριθμητικός τους υπερπληθυσμός επέτρεψε τη γενική κλοπή των Τζούκουν χωρίς αντίτιμο.

Έγιναν συγκρούσεις...

Μια άλλη πηγή ισχυρίζεται ότι, στην πραγματικότητα, η ευθύνη βαραίνει τους Τζούκουν που μια μέρα αρνήθηκαν να πάρουν τη μερίδα τους από τα σιτηρά απαιτώντας την επιστροφή των εδαφών πριν από μια περίοδο ακαρπίας.

Ήταν η αρχή ενός φυλετικού πολέμου. Τελικά οι Τζούκουν κατάφεραν να εκδιώξουν τους ιγκο από τα εδάφη τους.

Όμως οι ιγκο, που είχαν θάψει τις οικογένειές τους στα εδάφη των Τζούκουν, δεν μπορούσαν πλέον να αποκαταστήσουν τα υπολείμματά τους. Προσπάθησαν να διαπραγματευτούν το δικαίωμα να τιμούν τους νεκρούς τους στα εδάφη των Τζούκουν, αλλά αυτοί δεν ήθελαν πλέον να βλέπουν ιγκο στα εδάφη τους, ούτε για τελετές μνήμης.

Κυνικοί φήμες απέδιδαν ότι οι Τζούκουν βεβήλωναν τους τάφους των γονιών τους.

Απεγνωσμένοι, οι ιγκο συμβουλεύτηκαν σοφούς και μαντείες. Όλοι συγκεντρώθηκαν και με όνειρο είδαν την αποκάλυψη και τη λύση.

Οι πνεύμονες τους είπαν ότι οι γονείς τους που θάφτηκαν εκεί απελπιζόταν που τους εγκατέλειψαν στους εχθρούς τους και ότι βαθιά στον τάφο τους ήταν αγανακτισμένοι κατά των απογόνων τους.

Τυχαία, οι σοδειές εκείνης της χρονιάς ήταν πολύ κακές λόγω μιας έναρξης ξηρασίας, το οποίο ήταν πολύ ασυνήθη.

Έτσι πήραν σοβαρά τα σημάδια περιμένοντας το χειρότερο.

Ο λαός των ιγκο συμβούλευσε ξανά τους σοφούς και τους μάντεις για να ζητήσει συμβουλή σχετικά με το τι πρέπει να κάνει για να μετριάσει την οργή των γονιών τους.

Μετά από ένα ακόμη όνειρο, οι μάντεις διόρισαν σε όλο τον λαό των Τιβ να κατασκευάσει έκαστος ένα φέρετρο και ένα μικροσκοπικό κρανίο. Θα το θάβανε στο σπίτι τους μετά από τους τελετουργικούς νεκρίων και οργάνωσαν μια μεγάλη κηδεία στην κεντρική αγορά της εποχής.

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα των σκελετικών αγαλματιδίων μεταξύ των Τιβ.

Και καθώς περνούσαν οι καιροί, άρχισαν να σμιλεύουν σκελετούς όλο και μεγαλύτερους. Κάθε εποχή είχε σχεδόν το δικό της μέγεθος. Σήμερα το μέγεθος έχει νόημα και σημαίνει ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε (μικρός σκελετός), ο άνθρωπος μεγάλωσε (μέτριο μέγεθος) και ο άνθρωπος έζησε (μεγάλο μέγεθος). Οι φέρετρες φθείρονται, αλλά τα αγαλματάκια τελικά πωλούνται.

Άλλα αντικείμενα εξυπηρετούν ως υποστήριξη, όπως ένα κάθισμα Καρυάτιδα, στα κρανία των προγόνων.

Είναι πιθανό αυτό το λατρευτικό έθιμο να έχει ξεπεράσει στους Ίμπο που έχουν επίσης τεχνοτροπικά κοντινά artefacts.