Tijs Dragtsma (1992) - Bowie Behind the Bolt

Το πρόσωπο έρχεται πρώτα ως φως, όχι ως ομοιότητα. Ένα πεδίο λεπτών γραμμών γρατσουνιών χτίζει το μέτωπο, τα κλειστά μάτια, τη μορφή του στόματος, κάθε σημάδι πιάνει ό,τι πέφτει επάνω του μέχρι να σταθεί ένα ολόκληρο κεφάλι φωτός απέναντι σε απόλυτο μαύρο. Τίποτα εδώ δεν ζωγραφίζεται. Η εικόνα χαράζεται στον επιφάνειες του ακρυλικού γυαλιού, παρούσα σε κάθε ώρα, και υπό άμεσο φως τα σημάδια πιάνουν και η αντίθεση βαθαίνει.

Πάνω από αυτό το φως διαπερνά το ένα σχήμα που οι γρατσουνιές αρνούνται να γεμίσουν, ένα βολτ αδιαπέραστο μαύρο που κόβει από το μέτωπο μέχρι τη σιαγόνα. Είναι το μόνο μέρος του προσώπου που παραμένει σκούρο επί το σκοπό, μια γραμμή που γράφεται από την έλλειψη όπου όλα τα υπόλοιπα έχουν γραφεί από ζημιά. Τα μάτια είναι κλειστά από κάτω της, έτσι ο πιο διάσημος γεγραμμένος σημάδι στη μοντέρνα μουσική κάθεται πάνω σε ένα πρόσωπο που, για μια φορά, δεν εκτελεί.

Αυτό είναι το ήσυχο κόλπο του κομματιού. Ένα σύμβολο τόσο αναγνωρίσιμο συνήθως υπερισχύει το άτομο που το φορά. Εδώ ο βολτ διαβάζεται ως ουλή κρατημένη ακίνητη, και η ακινησία των κλειστών ματιών τραβά την προσοχή πίσω στον άνθρωπο αντί για τον μύθο, ακόμη και καθώς ο μύθος είναι ο λόγος που κοιτάμε δύο φορές.

Βλέποντας από απέναντι σε ένα δωμάτιο, πορτραίτο διαβάζεται ως καθαρό φως εναντίον του μαύρου, μνημειακό και ακίνητο. Από κοντά διαλύεται σε ένα πεδίο από μεμονωμένες γραμμές, κάθε μία μια μικρή απόφαση, καμία από αυτές όχι πινέλο. Η εικόνα κινείται ανάμεσα σε αυτές τις δύο αναγνώσεις ανάλογα με το πού στέκεσαι, χωρίς ποτέ να χάνει το σχήμα της.

Το Bowie πίσω από το βολτ συνεχίζει τη σειρά Art with Scratch από τον Tijs Dragtsma, στην οποία η εικόνα κατασκευάζεται μέσω ελεγχόμενης επιφανειακής ζημιάς αντί για χρωστική ή εκτύπωση. Μια οπτική γλώσσα όπου η ζημιά δεν είναι καταστροφή, αλλά δομή.

"Η μάσκα σχεδιάζεται με φως. Ο άνθρωπος από κάτω σχεδιάζεται με ακινησία."

Σχετικά με το Art with Scratch

Το Art with Scratch είναι ένα σώμα έργων στο οποίο η εικόνα δεν σχεδιάζεται, αλλά αποκαλύπτεται. Χαραγμένη γραμμή-γραμμή σε μια βαθιά μαύρη επιφάνεια, κάθε έργο αναδύεται μέσα από αμέτρητες ακριβείς γρατσουνιές που πιάνουν το φως και φέρνουν τη μορφή από το σκοτάδι.

Από απόσταση, η εικόνα φαίνεται σχεδόν φωτογραφική. Ισχυρή, αναγνωρίσιμη και γεμάτη παρουσία. Ωστόσο, από κοντά, το έργο διαλύεται σε ένα πυκνό πεδίο ατομικών σημαδιών. Λεπτές, εύθραυστες και εντελώς ελαφριές. Αυτό που φαινόταν σταθερό αποκαλύπτεται ως ένα ευαίσθητο δίκτυο γραμμών, καθεμία μια συνειδητή κίνηση, καθεμία ουσιαστική για το σύνολο.

Το φως δεν δημιουργεί την εικόνα. Την οξύνει. Η μαύρη επιφάνεια απορροφά, ενώ οι χαραγμένες γραμμές αντανακλούν. Καθώς το φως μετακινείται διασχίζοντας την επιφάνεια, η εικόνα «αναπνέει». Από μια οπτική γωνία η μορφή διακρίνεται καθαρή και ορισμένη. Από μια άλλη μαλακώνει και επιστρέφει προς το σκοτάδι από το οποίο προήλθε, χωρίς ποτέ να εξαφανιστεί. Κάτω από ένα εστιασμένο φως περιοχής, η αντίθεση βαθαίνει και η εικόνα παίρνει μια γλυπτή, σχεδόν φωτεινή ποιότητα.

Αυτό που κάνει αυτό το μέσο τόσο γοητευτικό είναι η ήσυχη του ένταση. Η πράξη του χαραγμού είναι άμεση και μη αναστρέψιμη. Κάθε γραμμή είναι απόφαση που δεν μπορεί να αναιρεθεί. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι σκληρό. Είναι οικείο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό με κίνηση. Η σκληρότητα μετατρέπεται σε απαλότητα. Η καταστροφή σε δημιουργία. Η έλλειψη σε παρουσία.

Σε έργα όπως αυτό το πορτρέτο, το σώμα ποτέ δεν είναι πλήρως σταθερό. Μέσα από την αλληλεπίδραση της γραμμής, του φωτός και της σκιάς, η εικόνα μετατοπίζεται ανάλογα με τη γωνία θέασης και την ατμόσφαιρα. Σε ορισμένες στιγμές, το θέμα φαίνεται να προβάλλει από το μαύρο. Άλλες φορές, επιστρέφει στη σιγή. Μέσα σε αυτή τη κίνηση, μεταξύ της κοφτής ευκρίνειας και της γαλήνης, το έργο ζωντανεύεται.

Όπως όλα τα υλικά που αγγίζει ο χρόνος, η επιφάνεια φέρει τη δική της ήρεμη ζωή. Κάθε χάραγμα κρατά μια στιγμή, μια ανάσα, ένα νεύμα. Μαζί διαμορφώνουν όχι μόνο μια εικόνα, αλλά μια παρουσία που συνεχίζει να αποκαλύπτεται με κάθε αλλαγή φωτισμού.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη

Με λένε Τijs Dragtsma, ιδρυτή του TD Fine Art Studio.

Ως καλλιτέχνης, οδηγούμαι από μια συνεχής επιθυμία να εξερευνώ νέες οπτικές γλώσσες. Δεν βλέπω την τέχνη ως ένα σταθερό ύφος, αλλά ως ένα εξελισσόμενο πεδίο ανακάλυψης όπου το υλικό, η δομή, το φως και το συναίσθημα συνέρχονται.

Η δουλειά μου ξεκινά συχνά με μια απλή ερώτηση. Πώς μπορεί ένα υλικό να μιλήσει με έναν νέο τρόπο; Πώς μπορεί η σκληρότητα να μετατραπεί σε οικειότητα; Πώς η ακρίβεια να δημιουργήσει συναίσθημα; Αυτή η αναζήτηση βρίσκεται στην καρδιά όλων όσων δημιουργώ.

ΜWithin TD Fine Art Studio, κάθε σώμα εργασίας προσεγγίζεται ως δικός του κόσμος, με τη δική του λογική, ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα. Κάποια έργα χτίζονται μέσα από ρυθμό, επανάληψη και δομή. Άλλα εμφανίζονται μέσα από την απουσία, τη σκιά, την αντανάκλαση ή την ένταση. Αυτό που τα ενώνει είναι μια κοινή δέσμευση στην πρω originality, διαύγεια και συναισθηματική παρουσία.

Με μα captivates αντίθεση. Μεταξύ δύναμης και ευθραυστότητας. Μεταξύ ελέγχου και συναισθήματος. Μεταξύ όσων είναι ορατά και όσων μένουν ανοιχτά στην ερμηνεία. Ο στόχος μου δεν είναι απλώς να φέρω μια εικόνα· αλλά να δημιουργήσω ένα έργο που κρατά την προσοχή, προσκαλεί στην αναστοχασμό και συνεχίζει να αποκαλύπτει τον εαυτό του με το πέρασμα του χρόνου.

Το TD Fine Art Studio είναι ο χώρος όπου αυτές οι εξερευνήσεις ενώνονται. Δεν είναι μόνο ένα στούντιο, αλλά ένα εξελισσόμενο καλλιτεχνικό σύμπαν διαμορφωμένο από περιέργεια, ακρίβεια και το πάθος να δημιουργεί έργα που αισθάνονται διακριτικά, προμελετημένα και ζωντανά.

Αυτή η καταχώριση περιέχει οπτικοποίηση που παράχθηκε από τεχνητή νοημοσύνη. Παρακαλώ συμβουλευτείτε τις αρχικές φωτογραφίες για να αξιολογήσετε την πραγματική κατάσταση του αντικειμένου.