Ένα ξύλινο γλυπτό - Dan - Ακτή Ελεφαντοστού (χωρίς τιμή ασφαλείας)
06
ημέρες
01
ώρα
36
λεπτά
09
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 5
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
 | 5 € | |
|---|---|---|
 | 4 € | |
 | 1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 144940 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Η ξύλινη καρέκλα με τίτλο «A wooden sculpture» αποδίδεται στον λαό Dan της Côte d’Ivoire και έχει ύψος 25 εκ.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Καρέκλα Νταν – Παραδοσιακή ξύλινη καρέκλα με ψηλή πλάτη
Προέλευση: Περιοχή της Μαν, δυτική Ακτή Ελεφαντοστού
Πολιτισμική απόδοση: Νταν, αποδιδόμενη
Υλικό: Ξύλο, σκαλιστό και συναρμολογημένο, με σκούρα καφέ έως σχεδόν μαύρη πατίνα από τη χρήση
Χρονολόγηση: Αβέβαιη
Περιγραφή
Αυτή η ξύλινη καρέκλα από την περιοχή της Μαν, στη δυτική Ακτή Ελεφαντοστού, χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτη σαφήνεια κατασκευής, λιτή αρχιτεκτονική σχεδιαστική γλώσσα και εκφραστική, σκουρόχρωμη επιφάνεια με πατίνα. Η χαμηλή καρέκλα αποτελείται από ένα σχεδόν ορθογώνιο κάθισμα, τέσσερα κοντά, στιβαρά πόδια και μια ψηλή, ανοιχτή πλάτη, το άνω άκρο της οποίας σχηματίζεται από μια μακριά, ελαφρώς κυρτή εγκάρσια ράβδο. Το κάθισμα είναι κατασκευασμένο ως επίπεδη, σχεδόν ορθογώνια σανίδα και πλαισιώνεται πλευρικά από δύο στιβαρά, επιμήκη ξύλινα στοιχεία. Αυτά έχουν στρογγυλεμένα, ελαφρώς προεξέχοντα άκρα, τα οποία προσδίδουν στην καρέκλα χαρακτηριστική γλυπτική άρθρωση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα τέσσερα κοντά πόδια, που αποτελούνται από επάλληλα, σχεδόν κυλινδρικά ή κωνικά στρογγυλεμένα τμήματα. Η χαμηλή και συμπαγής σχεδίασή τους αποπνέει σταθερότητα, ενώ ταυτόχρονα προσδίδει στην καρέκλα σχεδόν γλυπτική όψη. Η πλάτη στηρίζεται σε δύο λεπτά, κατακόρυφα υποστυλώματα που υψώνονται από τα πίσω τμήματα των πλευρικών πλαισίων του καθίσματος. Ο χώρος ανάμεσά τους παραμένει εντελώς ανοιχτός. Η άνω εγκάρσια ράβδος έχει μια ήπια ακανόνιστη γραμμή και προεξέχει και από τις δύο πλευρές των κατακόρυφων υποστυλωμάτων. Τα άκρα της τονίζονται με μικρές, παχύτερες απολήξεις. Η συνολική κατασκευή φανερώνει προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στα οριζόντια και τα κατακόρυφα στοιχεία. Η σκούρα καφέ έως σχεδόν μαύρη ξύλινη επιφάνεια παρουσιάζει πολυάριθμες εκδορές, μικρές εσοχές και περιοχές με πιο ανοιχτό χρωματισμό. Θερμότεροι, κοκκινωποί καφέ τόνοι του ξύλου είναι ιδιαίτερα εμφανείς στις άκρες του καθίσματος και στα προεξέχοντα άκρα. Αυτές οι μεταβολές συνάδουν με παρατεταμένη χρήση, αλλά δεν επιτρέπουν την αξιόπιστη χρονολόγηση του αντικειμένου. Ο τρόπος συναρμογής των επιμέρους στοιχείων υποδηλώνει επιμελημένη κατασκευή, της οποίας η ακριβής τεχνική δεν μπορεί να προσδιοριστεί πλήρως από τη φωτογραφία.
Πολιτισμικό και γεωγραφικό πλαίσιο
Οι Νταν συγκαταλέγονται στις σημαντικότερες εθνοτικές ομάδες της δυτικής Ακτής Ελεφαντοστού και του γειτονικού βορειοανατολικού τμήματος της Λιβερίας. Οι ιστορικές περιοχές εγκατάστασής τους εκτείνονται στις δασωμένες ορεινές περιοχές και στους λόφους της σημερινής περιφέρειας Τονκπί, κύριο αστικό κέντρο της οποίας είναι η πόλη της Μαν. Η πολιτισμική ιστορία της περιοχής χαρακτηρίζεται από στενές σχέσεις μεταξύ των Νταν, των Μάνο, των Γουέ και άλλων γειτονικών κοινοτήτων. Οι Νταν είναι ιδιαίτερα γνωστοί για τη σημαντική παράδοση της μάσκας και την εξελιγμένη ξυλογλυπτική τους. Εκτός από τις μάσκες και τις ανθρωπόμορφες απεικονίσεις, ο υλικός πολιτισμός τους περιλαμβάνει πολυάριθμα προσεκτικά κατασκευασμένα αντικείμενα καθημερινής χρήσης, οι μορφές των οποίων μπορεί να έχουν τόσο πρακτική όσο και κοινωνική σημασία. Τα καθίσματα κατέχουν ιδιαίτερη θέση σε διάφορες κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής, καθώς εξυπηρετούν όχι μόνο τη σωματική ανάπαυση, αλλά μπορούν επίσης να εκφράζουν αντιλήψεις για την κοινωνική θέση, την προσωπική αξιοπρέπεια και τη δημόσια προβολή. Ο σχεδιασμός μιας καρέκλας μπορεί να δώσει ενδείξεις για την κοινωνική θέση του ιδιοκτήτη της, τη λειτουργία της στο πλαίσιο μιας κοινότητας ή συγκεκριμένες τελετουργικές περιστάσεις. Για τους Νταν, ωστόσο, πρέπει να γίνεται διάκριση ανάμεσα στις γενικότερες δυτικοαφρικανικές αντιλήψεις περί καθισμάτων και στις ειδικά τεκμηριωμένες τοπικές παραδόσεις. Η απόδοση του παρόντος αντικειμένου στους Νταν βασίζεται στη δηλωμένη προέλευσή του από την περιοχή της Μαν. Χωρίς πρόσθετα στοιχεία προέλευσης ή αξιόπιστα συγκριτικά παραδείγματα, είναι αδύνατο να προσδιοριστεί αν η καρέκλα μπορεί να αποδοθεί σε συγκεκριμένο τοπικό εργαστήριο ή σε ιδιαίτερη κοινωνική λειτουργία.
Λειτουργία και κοινωνική σημασία
Η κατασκευή της καρέκλας συνδυάζει χαμηλό ύψος καθίσματος με σχετικά ψηλή πλάτη. Αυτός ο συνδυασμός τη διακρίνει από τα απλά σκαμνιά και της προσδίδει πιο εξατομικευμένη μορφή, σχεδιασμένη για συγκεκριμένη στάση καθίσματος. Το φαρδύ κάθισμα προσφέρει σταθερή στήριξη, ενώ η ανοιχτή πλάτη στηρίζει το σώμα χωρίς να βαραίνει οπτικά το αντικείμενο. Τα τέσσερα κοντά πόδια διατηρούν την καρέκλα χαμηλά από το έδαφος, χαρακτηριστικό σε διάφορα οικιστικά και συναθροιστικά περιβάλλοντα της Δυτικής Αφρικής. Παραμένει ασαφές αν η καρέκλα χρησιμοποιούνταν αρχικά ως καθημερινό κάθισμα, ως προσωπικό αντικείμενο ενός σεβαστού προσώπου ή σε ειδικές κοινωνικές περιστάσεις. Ο προσεγμένος σχεδιασμός των απολήξεων των ποδιών και των πλευρικών στοιχείων του πλαισίου θα μπορούσε να υποδηλώνει αισθητική σημασία πέρα από την καθαρά λειτουργική χρήση. Είναι επίσης πιθανό το έπιπλο να θεωρούνταν πολύτιμο προσωπικό αντικείμενο λόγω της κατασκευής και της δεξιοτεχνίας του. Ωστόσο, για το συγκεκριμένο αντικείμενο δεν τεκμηριώνεται κάποια ειδική χρήση σε σχέση με μυητικές κοινότητες, τελετουργίες προγόνων ή πολιτικά αξιώματα. Επομένως, χωρίς περαιτέρω εθνογραφικά στοιχεία, δεν θα ήταν δικαιολογημένος ο χαρακτηρισμός του ως τελετουργικής καρέκλας ή καρέκλας που υποδηλώνει κοινωνική βαθμίδα.
Ιστορικοτεχνική ανάλυση
Από ιστορικοτεχνική σκοπιά, η καρέκλα παρουσιάζει αξιοσημείωτη γλυπτική αυτοτέλεια. Ο σχεδιασμός της βασίζεται σε μια σαφή αρχιτεκτονική αρχή, σύμφωνα με την οποία λίγα δομικά στοιχεία συνδυάζονται για να σχηματίσουν ένα ισορροπημένο σύνολο. Το χαμηλό, ορθογώνιο κάθισμα αποτελεί το οριζόντιο κέντρο βάρους, ενώ τα δύο λεπτά στηρίγματα της πλάτης δημιουργούν μια διακριτή κατακόρυφη κίνηση. Η μακριά, ήπια κυρτή εγκάρσια ράβδος ολοκληρώνει αυτή την κίνηση προς τα πάνω και προσδίδει στο αντικείμενο χαρακτηριστική σιλουέτα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σχέση ανάμεσα στα συμπαγή, χαμηλά πόδια και τη συγκριτικά ανάλαφρη πλάτη. Τα πόδια μοιάζουν σχεδόν με μικρά αυτοτελή γλυπτά, καθώς οι επάλληλες στρογγυλεμένες μορφές τους δημιουργούν ρυθμική άρθρωση. Αντίθετα, τα δύο στηρίγματα της πλάτης είναι λεπτά και διακριτικά. Αυτή η σκόπιμη διαφοροποίηση των στοιχείων προσδίδει στην καρέκλα μια ισορροπημένη ένταση ανάμεσα στον όγκο και την ελαφρότητα. Τα πλευρικά στοιχεία του πλαισίου έχουν απαλά στρογγυλεμένα άκρα, τα οποία συμπληρώνουν τον κατασκευαστικό χαρακτήρα του αντικειμένου με μια γλυπτική έμφαση. Οι ελαφρώς ακανόνιστες γραμμές της άνω εγκάρσιας ράβδου υπογραμμίζουν τη χειροποίητη φύση του αντικειμένου και αποτρέπουν μια αυστηρά γεωμετρική εντύπωση. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η σημασία του ανοιχτού χώρου ανάμεσα στο κάθισμα και την πλάτη. Αποτελεί ουσιώδες τμήμα της συνολικής σύνθεσης και κάνει την πλάτη να μοιάζει σχεδόν με αυτοτελές αρχιτεκτονικό πλαίσιο. Στο ευρύτερο πλαίσιο των καθισμάτων της Δυτικής Αφρικής, η καρέκλα εντάσσεται σε μια παράδοση όπου τα λειτουργικά αντικείμενα αποκτούν ξεχωριστή αισθητική ποιότητα χάρη στις προσεκτικές αναλογίες, τον γλυπτικό σχεδιασμό και την ειδική για το υλικό επεξεργασία της επιφάνειας. Ωστόσο, για ακριβέστερη υφολογική ταξινόμηση στο πλαίσιο της ξυλογλυπτικής των Νταν απαιτείται περαιτέρω συγκριτική ανάλυση.
Αξιοσημείωτη είναι και η σημασία της καρέκλας. Αισθητική αποτίμηση
Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτής της καρέκλας, η οποία αποδίδεται στους Νταν, έγκειται στον συνδυασμό δομικής απλότητας, γλυπτικής ισορροπίας και εκφραστικότητας του υλικού. Το χαμηλό κάθισμα, τα στιβαρά πόδια και η ανοιχτή πλάτη σχηματίζουν μια σαφώς δομημένη σύνθεση, το αποτέλεσμα της οποίας προκύπτει κυρίως από τη σχέση ανάμεσα στα οριζόντια και τα κατακόρυφα στοιχεία. Η σκούρα ξύλινη επιφάνεια με πατίνα προσδίδει στο αντικείμενο μια θερμή όψη που μοιάζει να έχει διαμορφωθεί με το πέρασμα του χρόνου και αποκαλύπτει ίχνη της κατασκευής του και της πιθανής χρήσης του. Ιδιαίτερα οι προσεγμένα κατασκευασμένες απολήξεις των ποδιών και η ήπια κυρτή άνω εγκάρσια ράβδος προσδίδουν στην καρέκλα τη διακριτή μορφολογική της γλώσσα. Στο πλαίσιο του υλικού πολιτισμού των Νταν, το αντικείμενο αναδεικνύει τη σημασία του χειροτεχνικού σχεδιασμού πέρα από τη γνωστότερη παραγωγή μασκών και ειδωλίων. Η αισθητική του απήχηση δεν προκύπτει από υπερβολικό διάκοσμο, αλλά από τη συνειδητή έμφαση στις αναλογίες, την κατασκευή και το υλικό. Ως λειτουργικό αντικείμενο με έντονη γλυπτική παρουσία, η καρέκλα αποτελεί αξιοσημείωτο δείγμα ξυλογλυπτικής της Δυτικής Αφρικής. Η ακριβής χρονολόγησή της, η αρχική κοινωνική λειτουργία της και η πιθανή απόδοσή της σε συγκεκριμένο εργαστήριο παραμένουν ασαφείς χωρίς περαιτέρω τεκμηρίωση.
Βιβλιογραφία
Eberhard Fischer και Hans Himmelheber: Η τέχνη των Νταν. Μουσείο Ρίτμπεργκ, Ζυρίχη, 1976.
Hans Himmelheber: Νέγρικη τέχνη και Νέγροι καλλιτέχνες. Klinkhardt & Biermann, Μπράουνσβαϊγκ, 1960.
Christopher D. Roy: Τέχνη και ζωή στην Αφρική. Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, Άιοβα Σίτι, 1992.
Οι προαναφερθείσες εκδόσεις παρέχουν ένα γενικό ιστορικοτεχνικό και εθνογραφικό πλαίσιο για τον πολιτισμό των Νταν και την ξυλογλυπτική της Δυτικής Αφρικής. Ωστόσο, δεν τεκμηριώνουν άμεσα τη δημοσίευση της παρούσας καρέκλας ούτε προσδιορίζουν οριστικά την αρχική κοινωνική της λειτουργία.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρ. MAZ32628
Πληροφοριοδότης: Ouro
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΚαρέκλα Νταν – Παραδοσιακή ξύλινη καρέκλα με ψηλή πλάτη
Προέλευση: Περιοχή της Μαν, δυτική Ακτή Ελεφαντοστού
Πολιτισμική απόδοση: Νταν, αποδιδόμενη
Υλικό: Ξύλο, σκαλιστό και συναρμολογημένο, με σκούρα καφέ έως σχεδόν μαύρη πατίνα από τη χρήση
Χρονολόγηση: Αβέβαιη
Περιγραφή
Αυτή η ξύλινη καρέκλα από την περιοχή της Μαν, στη δυτική Ακτή Ελεφαντοστού, χαρακτηρίζεται από αξιοσημείωτη σαφήνεια κατασκευής, λιτή αρχιτεκτονική σχεδιαστική γλώσσα και εκφραστική, σκουρόχρωμη επιφάνεια με πατίνα. Η χαμηλή καρέκλα αποτελείται από ένα σχεδόν ορθογώνιο κάθισμα, τέσσερα κοντά, στιβαρά πόδια και μια ψηλή, ανοιχτή πλάτη, το άνω άκρο της οποίας σχηματίζεται από μια μακριά, ελαφρώς κυρτή εγκάρσια ράβδο. Το κάθισμα είναι κατασκευασμένο ως επίπεδη, σχεδόν ορθογώνια σανίδα και πλαισιώνεται πλευρικά από δύο στιβαρά, επιμήκη ξύλινα στοιχεία. Αυτά έχουν στρογγυλεμένα, ελαφρώς προεξέχοντα άκρα, τα οποία προσδίδουν στην καρέκλα χαρακτηριστική γλυπτική άρθρωση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι τα τέσσερα κοντά πόδια, που αποτελούνται από επάλληλα, σχεδόν κυλινδρικά ή κωνικά στρογγυλεμένα τμήματα. Η χαμηλή και συμπαγής σχεδίασή τους αποπνέει σταθερότητα, ενώ ταυτόχρονα προσδίδει στην καρέκλα σχεδόν γλυπτική όψη. Η πλάτη στηρίζεται σε δύο λεπτά, κατακόρυφα υποστυλώματα που υψώνονται από τα πίσω τμήματα των πλευρικών πλαισίων του καθίσματος. Ο χώρος ανάμεσά τους παραμένει εντελώς ανοιχτός. Η άνω εγκάρσια ράβδος έχει μια ήπια ακανόνιστη γραμμή και προεξέχει και από τις δύο πλευρές των κατακόρυφων υποστυλωμάτων. Τα άκρα της τονίζονται με μικρές, παχύτερες απολήξεις. Η συνολική κατασκευή φανερώνει προσεκτική ισορροπία ανάμεσα στα οριζόντια και τα κατακόρυφα στοιχεία. Η σκούρα καφέ έως σχεδόν μαύρη ξύλινη επιφάνεια παρουσιάζει πολυάριθμες εκδορές, μικρές εσοχές και περιοχές με πιο ανοιχτό χρωματισμό. Θερμότεροι, κοκκινωποί καφέ τόνοι του ξύλου είναι ιδιαίτερα εμφανείς στις άκρες του καθίσματος και στα προεξέχοντα άκρα. Αυτές οι μεταβολές συνάδουν με παρατεταμένη χρήση, αλλά δεν επιτρέπουν την αξιόπιστη χρονολόγηση του αντικειμένου. Ο τρόπος συναρμογής των επιμέρους στοιχείων υποδηλώνει επιμελημένη κατασκευή, της οποίας η ακριβής τεχνική δεν μπορεί να προσδιοριστεί πλήρως από τη φωτογραφία.
Πολιτισμικό και γεωγραφικό πλαίσιο
Οι Νταν συγκαταλέγονται στις σημαντικότερες εθνοτικές ομάδες της δυτικής Ακτής Ελεφαντοστού και του γειτονικού βορειοανατολικού τμήματος της Λιβερίας. Οι ιστορικές περιοχές εγκατάστασής τους εκτείνονται στις δασωμένες ορεινές περιοχές και στους λόφους της σημερινής περιφέρειας Τονκπί, κύριο αστικό κέντρο της οποίας είναι η πόλη της Μαν. Η πολιτισμική ιστορία της περιοχής χαρακτηρίζεται από στενές σχέσεις μεταξύ των Νταν, των Μάνο, των Γουέ και άλλων γειτονικών κοινοτήτων. Οι Νταν είναι ιδιαίτερα γνωστοί για τη σημαντική παράδοση της μάσκας και την εξελιγμένη ξυλογλυπτική τους. Εκτός από τις μάσκες και τις ανθρωπόμορφες απεικονίσεις, ο υλικός πολιτισμός τους περιλαμβάνει πολυάριθμα προσεκτικά κατασκευασμένα αντικείμενα καθημερινής χρήσης, οι μορφές των οποίων μπορεί να έχουν τόσο πρακτική όσο και κοινωνική σημασία. Τα καθίσματα κατέχουν ιδιαίτερη θέση σε διάφορες κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής, καθώς εξυπηρετούν όχι μόνο τη σωματική ανάπαυση, αλλά μπορούν επίσης να εκφράζουν αντιλήψεις για την κοινωνική θέση, την προσωπική αξιοπρέπεια και τη δημόσια προβολή. Ο σχεδιασμός μιας καρέκλας μπορεί να δώσει ενδείξεις για την κοινωνική θέση του ιδιοκτήτη της, τη λειτουργία της στο πλαίσιο μιας κοινότητας ή συγκεκριμένες τελετουργικές περιστάσεις. Για τους Νταν, ωστόσο, πρέπει να γίνεται διάκριση ανάμεσα στις γενικότερες δυτικοαφρικανικές αντιλήψεις περί καθισμάτων και στις ειδικά τεκμηριωμένες τοπικές παραδόσεις. Η απόδοση του παρόντος αντικειμένου στους Νταν βασίζεται στη δηλωμένη προέλευσή του από την περιοχή της Μαν. Χωρίς πρόσθετα στοιχεία προέλευσης ή αξιόπιστα συγκριτικά παραδείγματα, είναι αδύνατο να προσδιοριστεί αν η καρέκλα μπορεί να αποδοθεί σε συγκεκριμένο τοπικό εργαστήριο ή σε ιδιαίτερη κοινωνική λειτουργία.
Λειτουργία και κοινωνική σημασία
Η κατασκευή της καρέκλας συνδυάζει χαμηλό ύψος καθίσματος με σχετικά ψηλή πλάτη. Αυτός ο συνδυασμός τη διακρίνει από τα απλά σκαμνιά και της προσδίδει πιο εξατομικευμένη μορφή, σχεδιασμένη για συγκεκριμένη στάση καθίσματος. Το φαρδύ κάθισμα προσφέρει σταθερή στήριξη, ενώ η ανοιχτή πλάτη στηρίζει το σώμα χωρίς να βαραίνει οπτικά το αντικείμενο. Τα τέσσερα κοντά πόδια διατηρούν την καρέκλα χαμηλά από το έδαφος, χαρακτηριστικό σε διάφορα οικιστικά και συναθροιστικά περιβάλλοντα της Δυτικής Αφρικής. Παραμένει ασαφές αν η καρέκλα χρησιμοποιούνταν αρχικά ως καθημερινό κάθισμα, ως προσωπικό αντικείμενο ενός σεβαστού προσώπου ή σε ειδικές κοινωνικές περιστάσεις. Ο προσεγμένος σχεδιασμός των απολήξεων των ποδιών και των πλευρικών στοιχείων του πλαισίου θα μπορούσε να υποδηλώνει αισθητική σημασία πέρα από την καθαρά λειτουργική χρήση. Είναι επίσης πιθανό το έπιπλο να θεωρούνταν πολύτιμο προσωπικό αντικείμενο λόγω της κατασκευής και της δεξιοτεχνίας του. Ωστόσο, για το συγκεκριμένο αντικείμενο δεν τεκμηριώνεται κάποια ειδική χρήση σε σχέση με μυητικές κοινότητες, τελετουργίες προγόνων ή πολιτικά αξιώματα. Επομένως, χωρίς περαιτέρω εθνογραφικά στοιχεία, δεν θα ήταν δικαιολογημένος ο χαρακτηρισμός του ως τελετουργικής καρέκλας ή καρέκλας που υποδηλώνει κοινωνική βαθμίδα.
Ιστορικοτεχνική ανάλυση
Από ιστορικοτεχνική σκοπιά, η καρέκλα παρουσιάζει αξιοσημείωτη γλυπτική αυτοτέλεια. Ο σχεδιασμός της βασίζεται σε μια σαφή αρχιτεκτονική αρχή, σύμφωνα με την οποία λίγα δομικά στοιχεία συνδυάζονται για να σχηματίσουν ένα ισορροπημένο σύνολο. Το χαμηλό, ορθογώνιο κάθισμα αποτελεί το οριζόντιο κέντρο βάρους, ενώ τα δύο λεπτά στηρίγματα της πλάτης δημιουργούν μια διακριτή κατακόρυφη κίνηση. Η μακριά, ήπια κυρτή εγκάρσια ράβδος ολοκληρώνει αυτή την κίνηση προς τα πάνω και προσδίδει στο αντικείμενο χαρακτηριστική σιλουέτα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σχέση ανάμεσα στα συμπαγή, χαμηλά πόδια και τη συγκριτικά ανάλαφρη πλάτη. Τα πόδια μοιάζουν σχεδόν με μικρά αυτοτελή γλυπτά, καθώς οι επάλληλες στρογγυλεμένες μορφές τους δημιουργούν ρυθμική άρθρωση. Αντίθετα, τα δύο στηρίγματα της πλάτης είναι λεπτά και διακριτικά. Αυτή η σκόπιμη διαφοροποίηση των στοιχείων προσδίδει στην καρέκλα μια ισορροπημένη ένταση ανάμεσα στον όγκο και την ελαφρότητα. Τα πλευρικά στοιχεία του πλαισίου έχουν απαλά στρογγυλεμένα άκρα, τα οποία συμπληρώνουν τον κατασκευαστικό χαρακτήρα του αντικειμένου με μια γλυπτική έμφαση. Οι ελαφρώς ακανόνιστες γραμμές της άνω εγκάρσιας ράβδου υπογραμμίζουν τη χειροποίητη φύση του αντικειμένου και αποτρέπουν μια αυστηρά γεωμετρική εντύπωση. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η σημασία του ανοιχτού χώρου ανάμεσα στο κάθισμα και την πλάτη. Αποτελεί ουσιώδες τμήμα της συνολικής σύνθεσης και κάνει την πλάτη να μοιάζει σχεδόν με αυτοτελές αρχιτεκτονικό πλαίσιο. Στο ευρύτερο πλαίσιο των καθισμάτων της Δυτικής Αφρικής, η καρέκλα εντάσσεται σε μια παράδοση όπου τα λειτουργικά αντικείμενα αποκτούν ξεχωριστή αισθητική ποιότητα χάρη στις προσεκτικές αναλογίες, τον γλυπτικό σχεδιασμό και την ειδική για το υλικό επεξεργασία της επιφάνειας. Ωστόσο, για ακριβέστερη υφολογική ταξινόμηση στο πλαίσιο της ξυλογλυπτικής των Νταν απαιτείται περαιτέρω συγκριτική ανάλυση.
Αξιοσημείωτη είναι και η σημασία της καρέκλας. Αισθητική αποτίμηση
Η εξαιρετική καλλιτεχνική ποιότητα αυτής της καρέκλας, η οποία αποδίδεται στους Νταν, έγκειται στον συνδυασμό δομικής απλότητας, γλυπτικής ισορροπίας και εκφραστικότητας του υλικού. Το χαμηλό κάθισμα, τα στιβαρά πόδια και η ανοιχτή πλάτη σχηματίζουν μια σαφώς δομημένη σύνθεση, το αποτέλεσμα της οποίας προκύπτει κυρίως από τη σχέση ανάμεσα στα οριζόντια και τα κατακόρυφα στοιχεία. Η σκούρα ξύλινη επιφάνεια με πατίνα προσδίδει στο αντικείμενο μια θερμή όψη που μοιάζει να έχει διαμορφωθεί με το πέρασμα του χρόνου και αποκαλύπτει ίχνη της κατασκευής του και της πιθανής χρήσης του. Ιδιαίτερα οι προσεγμένα κατασκευασμένες απολήξεις των ποδιών και η ήπια κυρτή άνω εγκάρσια ράβδος προσδίδουν στην καρέκλα τη διακριτή μορφολογική της γλώσσα. Στο πλαίσιο του υλικού πολιτισμού των Νταν, το αντικείμενο αναδεικνύει τη σημασία του χειροτεχνικού σχεδιασμού πέρα από τη γνωστότερη παραγωγή μασκών και ειδωλίων. Η αισθητική του απήχηση δεν προκύπτει από υπερβολικό διάκοσμο, αλλά από τη συνειδητή έμφαση στις αναλογίες, την κατασκευή και το υλικό. Ως λειτουργικό αντικείμενο με έντονη γλυπτική παρουσία, η καρέκλα αποτελεί αξιοσημείωτο δείγμα ξυλογλυπτικής της Δυτικής Αφρικής. Η ακριβής χρονολόγησή της, η αρχική κοινωνική λειτουργία της και η πιθανή απόδοσή της σε συγκεκριμένο εργαστήριο παραμένουν ασαφείς χωρίς περαιτέρω τεκμηρίωση.
Βιβλιογραφία
Eberhard Fischer και Hans Himmelheber: Η τέχνη των Νταν. Μουσείο Ρίτμπεργκ, Ζυρίχη, 1976.
Hans Himmelheber: Νέγρικη τέχνη και Νέγροι καλλιτέχνες. Klinkhardt & Biermann, Μπράουνσβαϊγκ, 1960.
Christopher D. Roy: Τέχνη και ζωή στην Αφρική. Πανεπιστήμιο της Αϊόβα, Άιοβα Σίτι, 1992.
Οι προαναφερθείσες εκδόσεις παρέχουν ένα γενικό ιστορικοτεχνικό και εθνογραφικό πλαίσιο για τον πολιτισμό των Νταν και την ξυλογλυπτική της Δυτικής Αφρικής. Ωστόσο, δεν τεκμηριώνουν άμεσα τη δημοσίευση της παρούσας καρέκλας ούτε προσδιορίζουν οριστικά την αρχική κοινωνική της λειτουργία.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Διατηρούνται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Αρ. ευρ. MAZ32628
Πληροφοριοδότης: Ouro
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Dan
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
25 cm
Βάρος
800 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
