Ένα ξύλινο γλυπτό - Ewe / Adan - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)

00
ημέρες
22
ώρες
38
λεπτά
19
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 2
χωρίς τιμή ασφαλείας
Dimitri André
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André

Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.

Εκτιμήστε  € 230 - € 270
DE
2 €
HU
1 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145414 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Το ξύλινο γλυπτό σε μορφή στύλου, ύψους 75 εκ. και με τίτλο «A wooden sculpture», προέρχεται από την περιοχή Tsévié του Τόγκο και αποδίδεται παραδοσιακά στον πολιτισμό Ewe/Adan· συνοδεύεται από βάση.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Γλυπτό στύλου Ewe-Adan - Περιοχή Τσεβιέ, Τόγκο

Πολιτισμός: Ewe/Adan, αποδιδόμενο

Προέλευση: Περιοχή Τσεβιέ, Θαλάσσια Περιφέρεια, νότιο Τόγκο

Υλικό: Ξύλο, σκαλιστό, υπολείμματα πολυχρωμίας σε μπλε, κόκκινες, λευκές και γήινες αποχρώσεις, μεταλλική απόληξη, περιλαμβάνεται η βάση.

Τύπος αντικειμένου: Ανθρωπόμορφα σχεδιασμένο γλυπτό στύλου, πιθανώς τελετουργικός προστατευτικός στύλος ή στύλος δύναμης

Χρονολόγηση: Αβέβαιη

Πολιτισμικό πλαίσιο: Θρησκευτικές και γλυπτικές παραδόσεις των Ewe και συγγενικών κοινοτήτων στο νότιο Τόγκο

Περιγραφή

Αυτό το εξαιρετικά λεπτό ξύλινο γλυπτό από την περιοχή Τσεβιέ χαρακτηρίζεται από τον σταθερά κατακόρυφο σχεδιασμό του, την εκτεταμένη απλοποίηση των ανατομικών λεπτομερειών και μια αξιοσημείωτα ζωντανή, πολύχρωμη επιφάνεια. Η επιμήκης μορφή υψώνεται σαν σχεδόν κυλινδρικός ξύλινος στύλος, με τα ελαφρώς ακανόνιστα περιγράμματά της να αποκαλύπτουν τα αρχικά χαρακτηριστικά του ξύλου που χρησιμοποιήθηκε. Η μορφή έχει στενό κορμό, ο οποίος λεπταίνει ελάχιστα προς τα κάτω και καταλήγει σε ακανόνιστα στρογγυλεμένο κάτω τμήμα, χωρίς σαφώς διαμορφωμένα πόδια. Μικρές σκαλιστές προεξοχές εμφανίζονται πλευρικά στο άνω τρίτο, πιθανώς παριστάνοντας υποτυπώδη χέρια, ώμους ή άλλα ανατομικά ή συμβολικά στοιχεία. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι μια πιο προεξέχουσα, στρογγυλεμένη μορφή στην αριστερή πλευρά του σώματος, το αρχικό νόημα της οποίας δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα. Ο κορμός μεταβαίνει σε έναν στενό, ελαφρώς συσταλμένο λαιμό, πάνω στον οποίο στηρίζεται μια κυλινδρική κεφαλή. Η κεφαλή αυτή έχει εξαιρετικά σαφή, σχεδόν γεωμετρική μορφή, με επίπεδη κορυφή και μόλις αμυδρά διαμορφωμένα χαρακτηριστικά του προσώπου. Τα μάτια μοιάζουν με μικρά, οριζόντια χαραγμένα ή βυθισμένα σχήματα, ενώ η μύτη και το στόμα διακρίνονται μόνο εν μέρει, λόγω της έντονα φθαρμένης επιφάνειας. Η έντονη απλοποίηση των χαρακτηριστικών προσδίδει στην κεφαλή μια όψη που θυμίζει μάσκα και υπερβαίνει το ατομικό. Από το άνω κέντρο της υψώνεται μια στενή, ακανόνιστου σχήματος μεταλλική προεξοχή, ελαφρώς κυρτή και με ένα μικρό πάχυνμα στην άκρη. Παραμένει ασαφές αν αυτό το στοιχείο χρησίμευε αρχικά ως συμβολικό κόσμημα, ως στήριγμα ή ως μέρος τελετουργικής εγκατάστασης. Ολόκληρο το γλυπτό καλύπτεται από σύνθετη χρωμάτωση με ακανόνιστη κατανομή. Ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν οι πολυάριθμες μπλε και κοκκινωπές κηλίδες που απλώνονται στην κεφαλή, τον κορμό και το κάτω μέρος του σώματος. Ανάμεσά τους εμφανίζονται λευκωπές, γκρίζες και σκούρες καφέ περιοχές, δημιουργώντας μια πολυστρωματική, κατά τόπους έντονα φθαρμένη επιφάνεια. Οι λεπτές ρωγμές, οι μικρές απώλειες υλικού και οι ακανόνιστες επικαθίσεις ενισχύουν την εντύπωση μιας μακράς υλικής ιστορίας. Η σύγχρονη μαύρη βάση προβολής δεν αποτελεί μέρος του αρχικού σχεδιασμού.

Ιστορικοκαλλιτεχνική ανάλυση

Οι Ewe συγκαταλέγονται στις σημαντικότερες εθνοτικές ομάδες του νότιου Τόγκο, της νοτιοανατολικής Γκάνας και των γειτονικών περιοχών του Μπενίν. Η περιοχή Τσεβιέ βρίσκεται μέσα σε μια πολιτισμική ζώνη της οποίας οι θρησκευτικές και καλλιτεχνικές παραδόσεις χαρακτηρίζονται από στενές σχέσεις μεταξύ των Ewe, των Adja και άλλων γειτονικών κοινοτήτων. Στις κοινωνίες αυτές αναπτύχθηκαν ποικίλες μορφές εικονιστικής και μη εικονιστικής ξυλογλυπτικής, οι οποίες μπορούσαν να χρησιμοποιούνται σε οικογενειακά, κοινοτικά και θρησκευτικά πλαίσια. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι τα αντικείμενα των οποίων το νόημα δεν απορρέει αποκλειστικά από μια νατουραλιστική απεικόνιση, αλλά καθορίζεται σε σημαντικό βαθμό από τη σύσταση των υλικών τους, τη θέση τους και την τελετουργική μεταχείρισή τους. Λόγω της επιμήκους μορφής του και του έντονα απλοποιημένου ανθρωπόμορφου σχεδιασμού του, το παρόν γλυπτό στύλου μπορεί να ενταχθεί στο ευρύτερο πλαίσιο τέτοιων περιφερειακών εικαστικών παραδόσεων. Ο όρος Adan χρησιμοποιείται στην αγορά έργων τέχνης για ορισμένες ανθρωπόμορφες ξύλινες μορφές από το νότιο Τόγκο και τις γειτονικές περιοχές. Ωστόσο, το ακριβές εθνογραφικό εύρος του όρου και η απόδοση μεμονωμένων αντικειμένων σε συγκεκριμένες τοπικές παραδόσεις δεν τεκμηριώνονται πάντοτε με σαφήνεια. Επομένως, για το παρόν γλυπτό, η ονομασία Ewe/Adan θα πρέπει να νοείται ως παραδοσιακή πολιτισμική απόδοση. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η συστηματική αναγωγή του ανθρώπινου σώματος σε μια σχεδόν κιονοειδή μορφή. Η κεφαλή εμφανίζεται ως σαφώς οριοθετημένος κυλινδρικός όγκος, ενώ ο κορμός στερείται σε μεγάλο βαθμό ανατομικής διαφοροποίησης. Αυτός ο σχεδιασμός ακολουθεί μια γλυπτική προσέγγιση στην οποία η ανθρώπινη μορφή δεν παρουσιάζεται νατουραλιστικά, αλλά ως μια συμπυκνωμένη, ενδεχομένως συμβολικά φορτισμένη παρουσία. Τα χρωματιστά στρώματα της επιφάνειας προσδίδουν στο αντικείμενο μια πρόσθετη υλική διάσταση και θα μπορούσαν να υποδηλώνουν συγκεκριμένη χρήση.

Σημείωση: Δεν είναι δυνατή η οριστική υφολογική ταξινόμηση σε συγκεκριμένο τοπικό εργαστήριο ή η ακριβής χρονολόγηση, χωρίς τεκμηριωμένα συγκριτικά αντικείμενα και περαιτέρω έρευνα.

Συμβολισμός και σημασία των υλικών

Η εξαιρετικά επιμήκης μορφή του γλυπτού θα μπορούσε να ερμηνευθεί σε συνάρτηση με έννοιες όπως η σύνδεση, η ορθότητα και η διαμεσολάβηση στον χώρο. Σε διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής, οι στύλοι, οι πάσσαλοι και άλλα όρθια ξύλινα αντικείμενα έχουν ιδιαίτερη σημασία ως υλικά σημεία αναφοράς ανάμεσα στην ανθρώπινη κοινότητα και τις πνευματικές δυνάμεις. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι η συγκεκριμένη μορφή ενσωματώνει ανάλογη αντίληψη. Η εξαιρετικά απλοποιημένη ανθρώπινη κεφαλή αποτελεί το κεντρικό ανθρωπόμορφο στοιχείο της σύνθεσης. Το κυλινδρικό σχήμα της και τα μόλις υποδηλωμένα χαρακτηριστικά του προσώπου της τής προσδίδουν έναν χαρακτήρα που υπερβαίνει το ατομικό και ίσως δεν αποσκοπεί τόσο στην αναπαράσταση συγκεκριμένου προσώπου όσο στην ενσάρκωση μιας γενικής ανθρώπινης ή πνευματικής παρουσίας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταλλική προεξοχή στην επιφάνεια του κρανίου. Μεταλλικά στοιχεία απαντούν σε διάφορες τελετουργικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής ως στερεώσεις, σύμβολα ιδιαίτερης ισχύος ή συστατικά σύνθετων υλικών διατάξεων. Η συγκεκριμένη σημασία αυτού του χαρακτηριστικού παραμένει άγνωστη. Ιδιαίτερη προσοχή αξίζει επίσης η έντονη χρωμάτωση. Οι μπλε και κόκκινες κηλίδες δεν σχηματίζουν ενιαίο διακοσμητικό σχέδιο, αλλά είναι κατανεμημένες ακανόνιστα σε όλη την επιφάνεια. Αυτό θα μπορούσε να υποδηλώνει επαναλαμβανόμενη βαφή ή διαφορετικές φάσεις διακόσμησης. Ωστόσο, η ερμηνεία αυτή δεν είναι οριστική, καθώς οι χρωστικές μπορεί να εφαρμόστηκαν και κατά τη διάρκεια μίας μόνο δημιουργικής διαδικασίας. Η ακριβής σύσταση των χρωστικών είναι άγνωστη. Ιδίως οι μπλε περιοχές θα μπορούσαν να αποτελούνται από διάφορες φυσικές ή συνθετικές χρωστικές. Η ταυτοποίησή τους θα απαιτούσε ανάλυση υλικών. Ο συνδυασμός ξύλου, χρωστικών και μετάλλου προσδίδει στο γλυπτό σύνθετη υλική δομή, το νόημα της οποίας ενδέχεται να υπερβαίνει την αμιγώς γλυπτική λειτουργία του.

Πιθανή τελετουργική λειτουργία

Στις θρησκευτικές παραδόσεις των Ewe και των γειτονικών κοινοτήτων του νότιου Τόγκο, ανθρωπόμορφες μορφές, ξύλινοι στύλοι και άλλα υλικά αντικείμενα μπορούν να διαδραματίζουν ρόλο σε διάφορες πρακτικές προστασίας, θυσίας και διαμεσολάβησης. Ιδίως στο πλαίσιο των τοπικών παραδόσεων Vodun, ορισμένα αντικείμενα θεωρείται ότι διαθέτουν πνευματικές ιδιότητες, οι οποίες ενεργοποιούνται μέσω της κατασκευής τους, της τελετουργικής μεταχείρισής τους και της ένταξής τους στην κοινωνική ζωή. Λόγω της ασυνήθιστης μορφής και της πολυσχιδούς σχεδίασης της επιφάνειάς του, το παρόν γλυπτό ενδέχεται να είχε αρχικά χρησιμοποιηθεί σε ένα τέτοιο πλαίσιο. Το επίμηκες σχήμα του παραπέμπει σε όρθιο προστατευτικό στύλο ή σε ανθρωπόμορφη μορφή δύναμης. Ωστόσο, δεν είναι δυνατή η συγκεκριμένη απόδοσή του σε ένα συγκεκριμένο Vodun, τοπική προστατευτική δύναμη ή τελετουργική κοινότητα. Παραμένει άγνωστη και η αρχική θέση του. Θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί σε οικιακό βωμό, σε κοινοτικό χώρο λατρείας ή σε άλλο περιβάλλον θρησκευτικής σημασίας. Τα ακανόνιστα υπολείμματα χρωστικών ενδέχεται να υποδηλώνουν μακρά ιστορία χρήσης, αλλά δεν μπορούν εύκολα να ερμηνευθούν ως απόδειξη επαναλαμβανόμενων θυσιών. Παρομοίως, το μεταλλικό εξάρτημα θα μπορούσε να είχε πρακτική ή συμβολική λειτουργία. Η φωτογραφία δεν επιτρέπει να διαπιστωθεί αν το γλυπτό στεκόταν αρχικά ελεύθερο, ήταν στερεωμένο στο έδαφος ή προσαρτημένο σε άλλη κατασκευή. Η σημερινή παρουσίασή του πάνω σε σύγχρονο βάθρο αναδεικνύει την κατακόρυφη εντύπωση του αντικειμένου, αλλά δεν επιτρέπει αξιόπιστη ανασύνθεση της αρχικής χρήσης του.

Ιστορικοκαλλιτεχνική αξιολόγηση

Η ιδιαίτερη καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του γλυπτού στύλου Ewe-Adan έγκειται στην αδιάλειπτη έμφαση στην κατακόρυφη γραμμή και στην εκτεταμένη εξάλειψη των ανατομικών λεπτομερειών υπέρ μιας συμπαγούς, κιονοειδούς συνολικής μορφής. Το επιμήκες σώμα αποπνέει αξιοσημείωτη τυπική γαλήνη, την οποία ζωντανεύουν διακριτικά οι ακανόνιστες γλυπτικές εξοχές και η έντονη υφή της επιφάνειας. Η κυλινδρική κεφαλή σχηματίζει ένα σαφές άνω πέρας, το οποίο τονίζεται ακόμη περισσότερο από τη στενή μεταλλική προέκταση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η σχέση ανάμεσα στην αυστηρή γεωμετρική βασική μορφή και την ακανόνιστα κατανεμημένη πολυχρωμία. Οι μπλε και κόκκινες κηλίδες προσδίδουν στο αντικείμενο ρυθμική ζωντάνια, ενώ η φθαρμένη ξύλινη επιφάνεια αναδεικνύει τον υλικό χαρακτήρα του. Το γλυπτό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας καλλιτεχνικής προσέγγισης που ανάγει την ανθρώπινη μορφή στα πιο βασικά χαρακτηριστικά της, αναπτύσσοντας έτσι έντονη παρουσία. Στο πλαίσιο της ποικίλης ξυλογλυπτικής του νότιου Τόγκο, το έργο αποτελεί αξιοσημείωτο παράδειγμα της σύνδεσης ανθρωπόμορφης αφαίρεσης, υλικών χαρακτηριστικών και δυνητικής τελετουργικής σημασίας. Η ιστορικοκαλλιτεχνική του σημασία δεν έγκειται στη διακοσμητική πολυπλοκότητα, αλλά στην εξαιρετική εκφραστικότητα μιας μορφής που εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στην κατακόρυφη διάσταση.

Βιβλιογραφία

Blier, Suzanne Preston: African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago: University of Chicago Press, 1995.
Herskovits, Melville J.: Dahomey: An Ancient West African Kingdom. 2 τόμοι. New York: J. J. Augustin, 1938.
Rush, Dana: Vodun in Coastal Benin: Unfinished, Open-Ended, Global. Nashville: Vanderbilt University Press, 2013.
Kerchache, Jacques / Paudrat, Jean-Louis / Stéphan, Lucien: L'art africain. Paris: Citadelles & Mazenod, 1988.

Οι δημοσιεύσεις που αναφέρονται παρέχουν θεμελιώδεις εθνογραφικές και ιστορικοκαλλιτεχνικές πληροφορίες για τις θρησκευτικές και υλικές παραδόσεις του νότιου Τόγκο και των γειτονικών περιοχών της Δυτικής Αφρικής. Τα έργα της Suzanne Preston Blier και της Dana Rush έχουν ιδιαίτερη σημασία για την κατανόηση των αντικειμένων τελετουργικής δύναμης και των διαδικασιών υλικού μετασχηματισμού. Ωστόσο, δεν εξετάζουν άμεσα το παρόν γλυπτό στύλου από το Τσεβιέ. Επομένως, η βιβλιογραφία χρησιμεύει για συγκριτική πολιτισμική ταξινόμηση και όχι ως απόδειξη συγκεκριμένης τελετουργικής λειτουργίας ή τοπικής απόδοσης.

Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.

Αρ. ευρετηρίου MAZ34123

Πληροφοριοδότης: Batoure

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Γλυπτό στύλου Ewe-Adan - Περιοχή Τσεβιέ, Τόγκο

Πολιτισμός: Ewe/Adan, αποδιδόμενο

Προέλευση: Περιοχή Τσεβιέ, Θαλάσσια Περιφέρεια, νότιο Τόγκο

Υλικό: Ξύλο, σκαλιστό, υπολείμματα πολυχρωμίας σε μπλε, κόκκινες, λευκές και γήινες αποχρώσεις, μεταλλική απόληξη, περιλαμβάνεται η βάση.

Τύπος αντικειμένου: Ανθρωπόμορφα σχεδιασμένο γλυπτό στύλου, πιθανώς τελετουργικός προστατευτικός στύλος ή στύλος δύναμης

Χρονολόγηση: Αβέβαιη

Πολιτισμικό πλαίσιο: Θρησκευτικές και γλυπτικές παραδόσεις των Ewe και συγγενικών κοινοτήτων στο νότιο Τόγκο

Περιγραφή

Αυτό το εξαιρετικά λεπτό ξύλινο γλυπτό από την περιοχή Τσεβιέ χαρακτηρίζεται από τον σταθερά κατακόρυφο σχεδιασμό του, την εκτεταμένη απλοποίηση των ανατομικών λεπτομερειών και μια αξιοσημείωτα ζωντανή, πολύχρωμη επιφάνεια. Η επιμήκης μορφή υψώνεται σαν σχεδόν κυλινδρικός ξύλινος στύλος, με τα ελαφρώς ακανόνιστα περιγράμματά της να αποκαλύπτουν τα αρχικά χαρακτηριστικά του ξύλου που χρησιμοποιήθηκε. Η μορφή έχει στενό κορμό, ο οποίος λεπταίνει ελάχιστα προς τα κάτω και καταλήγει σε ακανόνιστα στρογγυλεμένο κάτω τμήμα, χωρίς σαφώς διαμορφωμένα πόδια. Μικρές σκαλιστές προεξοχές εμφανίζονται πλευρικά στο άνω τρίτο, πιθανώς παριστάνοντας υποτυπώδη χέρια, ώμους ή άλλα ανατομικά ή συμβολικά στοιχεία. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι μια πιο προεξέχουσα, στρογγυλεμένη μορφή στην αριστερή πλευρά του σώματος, το αρχικό νόημα της οποίας δεν μπορεί να προσδιοριστεί με βεβαιότητα. Ο κορμός μεταβαίνει σε έναν στενό, ελαφρώς συσταλμένο λαιμό, πάνω στον οποίο στηρίζεται μια κυλινδρική κεφαλή. Η κεφαλή αυτή έχει εξαιρετικά σαφή, σχεδόν γεωμετρική μορφή, με επίπεδη κορυφή και μόλις αμυδρά διαμορφωμένα χαρακτηριστικά του προσώπου. Τα μάτια μοιάζουν με μικρά, οριζόντια χαραγμένα ή βυθισμένα σχήματα, ενώ η μύτη και το στόμα διακρίνονται μόνο εν μέρει, λόγω της έντονα φθαρμένης επιφάνειας. Η έντονη απλοποίηση των χαρακτηριστικών προσδίδει στην κεφαλή μια όψη που θυμίζει μάσκα και υπερβαίνει το ατομικό. Από το άνω κέντρο της υψώνεται μια στενή, ακανόνιστου σχήματος μεταλλική προεξοχή, ελαφρώς κυρτή και με ένα μικρό πάχυνμα στην άκρη. Παραμένει ασαφές αν αυτό το στοιχείο χρησίμευε αρχικά ως συμβολικό κόσμημα, ως στήριγμα ή ως μέρος τελετουργικής εγκατάστασης. Ολόκληρο το γλυπτό καλύπτεται από σύνθετη χρωμάτωση με ακανόνιστη κατανομή. Ιδιαίτερη προσοχή αξίζουν οι πολυάριθμες μπλε και κοκκινωπές κηλίδες που απλώνονται στην κεφαλή, τον κορμό και το κάτω μέρος του σώματος. Ανάμεσά τους εμφανίζονται λευκωπές, γκρίζες και σκούρες καφέ περιοχές, δημιουργώντας μια πολυστρωματική, κατά τόπους έντονα φθαρμένη επιφάνεια. Οι λεπτές ρωγμές, οι μικρές απώλειες υλικού και οι ακανόνιστες επικαθίσεις ενισχύουν την εντύπωση μιας μακράς υλικής ιστορίας. Η σύγχρονη μαύρη βάση προβολής δεν αποτελεί μέρος του αρχικού σχεδιασμού.

Ιστορικοκαλλιτεχνική ανάλυση

Οι Ewe συγκαταλέγονται στις σημαντικότερες εθνοτικές ομάδες του νότιου Τόγκο, της νοτιοανατολικής Γκάνας και των γειτονικών περιοχών του Μπενίν. Η περιοχή Τσεβιέ βρίσκεται μέσα σε μια πολιτισμική ζώνη της οποίας οι θρησκευτικές και καλλιτεχνικές παραδόσεις χαρακτηρίζονται από στενές σχέσεις μεταξύ των Ewe, των Adja και άλλων γειτονικών κοινοτήτων. Στις κοινωνίες αυτές αναπτύχθηκαν ποικίλες μορφές εικονιστικής και μη εικονιστικής ξυλογλυπτικής, οι οποίες μπορούσαν να χρησιμοποιούνται σε οικογενειακά, κοινοτικά και θρησκευτικά πλαίσια. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι τα αντικείμενα των οποίων το νόημα δεν απορρέει αποκλειστικά από μια νατουραλιστική απεικόνιση, αλλά καθορίζεται σε σημαντικό βαθμό από τη σύσταση των υλικών τους, τη θέση τους και την τελετουργική μεταχείρισή τους. Λόγω της επιμήκους μορφής του και του έντονα απλοποιημένου ανθρωπόμορφου σχεδιασμού του, το παρόν γλυπτό στύλου μπορεί να ενταχθεί στο ευρύτερο πλαίσιο τέτοιων περιφερειακών εικαστικών παραδόσεων. Ο όρος Adan χρησιμοποιείται στην αγορά έργων τέχνης για ορισμένες ανθρωπόμορφες ξύλινες μορφές από το νότιο Τόγκο και τις γειτονικές περιοχές. Ωστόσο, το ακριβές εθνογραφικό εύρος του όρου και η απόδοση μεμονωμένων αντικειμένων σε συγκεκριμένες τοπικές παραδόσεις δεν τεκμηριώνονται πάντοτε με σαφήνεια. Επομένως, για το παρόν γλυπτό, η ονομασία Ewe/Adan θα πρέπει να νοείται ως παραδοσιακή πολιτισμική απόδοση. Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η συστηματική αναγωγή του ανθρώπινου σώματος σε μια σχεδόν κιονοειδή μορφή. Η κεφαλή εμφανίζεται ως σαφώς οριοθετημένος κυλινδρικός όγκος, ενώ ο κορμός στερείται σε μεγάλο βαθμό ανατομικής διαφοροποίησης. Αυτός ο σχεδιασμός ακολουθεί μια γλυπτική προσέγγιση στην οποία η ανθρώπινη μορφή δεν παρουσιάζεται νατουραλιστικά, αλλά ως μια συμπυκνωμένη, ενδεχομένως συμβολικά φορτισμένη παρουσία. Τα χρωματιστά στρώματα της επιφάνειας προσδίδουν στο αντικείμενο μια πρόσθετη υλική διάσταση και θα μπορούσαν να υποδηλώνουν συγκεκριμένη χρήση.

Σημείωση: Δεν είναι δυνατή η οριστική υφολογική ταξινόμηση σε συγκεκριμένο τοπικό εργαστήριο ή η ακριβής χρονολόγηση, χωρίς τεκμηριωμένα συγκριτικά αντικείμενα και περαιτέρω έρευνα.

Συμβολισμός και σημασία των υλικών

Η εξαιρετικά επιμήκης μορφή του γλυπτού θα μπορούσε να ερμηνευθεί σε συνάρτηση με έννοιες όπως η σύνδεση, η ορθότητα και η διαμεσολάβηση στον χώρο. Σε διάφορες θρησκευτικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής, οι στύλοι, οι πάσσαλοι και άλλα όρθια ξύλινα αντικείμενα έχουν ιδιαίτερη σημασία ως υλικά σημεία αναφοράς ανάμεσα στην ανθρώπινη κοινότητα και τις πνευματικές δυνάμεις. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποδειχθεί ότι η συγκεκριμένη μορφή ενσωματώνει ανάλογη αντίληψη. Η εξαιρετικά απλοποιημένη ανθρώπινη κεφαλή αποτελεί το κεντρικό ανθρωπόμορφο στοιχείο της σύνθεσης. Το κυλινδρικό σχήμα της και τα μόλις υποδηλωμένα χαρακτηριστικά του προσώπου της τής προσδίδουν έναν χαρακτήρα που υπερβαίνει το ατομικό και ίσως δεν αποσκοπεί τόσο στην αναπαράσταση συγκεκριμένου προσώπου όσο στην ενσάρκωση μιας γενικής ανθρώπινης ή πνευματικής παρουσίας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μεταλλική προεξοχή στην επιφάνεια του κρανίου. Μεταλλικά στοιχεία απαντούν σε διάφορες τελετουργικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής ως στερεώσεις, σύμβολα ιδιαίτερης ισχύος ή συστατικά σύνθετων υλικών διατάξεων. Η συγκεκριμένη σημασία αυτού του χαρακτηριστικού παραμένει άγνωστη. Ιδιαίτερη προσοχή αξίζει επίσης η έντονη χρωμάτωση. Οι μπλε και κόκκινες κηλίδες δεν σχηματίζουν ενιαίο διακοσμητικό σχέδιο, αλλά είναι κατανεμημένες ακανόνιστα σε όλη την επιφάνεια. Αυτό θα μπορούσε να υποδηλώνει επαναλαμβανόμενη βαφή ή διαφορετικές φάσεις διακόσμησης. Ωστόσο, η ερμηνεία αυτή δεν είναι οριστική, καθώς οι χρωστικές μπορεί να εφαρμόστηκαν και κατά τη διάρκεια μίας μόνο δημιουργικής διαδικασίας. Η ακριβής σύσταση των χρωστικών είναι άγνωστη. Ιδίως οι μπλε περιοχές θα μπορούσαν να αποτελούνται από διάφορες φυσικές ή συνθετικές χρωστικές. Η ταυτοποίησή τους θα απαιτούσε ανάλυση υλικών. Ο συνδυασμός ξύλου, χρωστικών και μετάλλου προσδίδει στο γλυπτό σύνθετη υλική δομή, το νόημα της οποίας ενδέχεται να υπερβαίνει την αμιγώς γλυπτική λειτουργία του.

Πιθανή τελετουργική λειτουργία

Στις θρησκευτικές παραδόσεις των Ewe και των γειτονικών κοινοτήτων του νότιου Τόγκο, ανθρωπόμορφες μορφές, ξύλινοι στύλοι και άλλα υλικά αντικείμενα μπορούν να διαδραματίζουν ρόλο σε διάφορες πρακτικές προστασίας, θυσίας και διαμεσολάβησης. Ιδίως στο πλαίσιο των τοπικών παραδόσεων Vodun, ορισμένα αντικείμενα θεωρείται ότι διαθέτουν πνευματικές ιδιότητες, οι οποίες ενεργοποιούνται μέσω της κατασκευής τους, της τελετουργικής μεταχείρισής τους και της ένταξής τους στην κοινωνική ζωή. Λόγω της ασυνήθιστης μορφής και της πολυσχιδούς σχεδίασης της επιφάνειάς του, το παρόν γλυπτό ενδέχεται να είχε αρχικά χρησιμοποιηθεί σε ένα τέτοιο πλαίσιο. Το επίμηκες σχήμα του παραπέμπει σε όρθιο προστατευτικό στύλο ή σε ανθρωπόμορφη μορφή δύναμης. Ωστόσο, δεν είναι δυνατή η συγκεκριμένη απόδοσή του σε ένα συγκεκριμένο Vodun, τοπική προστατευτική δύναμη ή τελετουργική κοινότητα. Παραμένει άγνωστη και η αρχική θέση του. Θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί σε οικιακό βωμό, σε κοινοτικό χώρο λατρείας ή σε άλλο περιβάλλον θρησκευτικής σημασίας. Τα ακανόνιστα υπολείμματα χρωστικών ενδέχεται να υποδηλώνουν μακρά ιστορία χρήσης, αλλά δεν μπορούν εύκολα να ερμηνευθούν ως απόδειξη επαναλαμβανόμενων θυσιών. Παρομοίως, το μεταλλικό εξάρτημα θα μπορούσε να είχε πρακτική ή συμβολική λειτουργία. Η φωτογραφία δεν επιτρέπει να διαπιστωθεί αν το γλυπτό στεκόταν αρχικά ελεύθερο, ήταν στερεωμένο στο έδαφος ή προσαρτημένο σε άλλη κατασκευή. Η σημερινή παρουσίασή του πάνω σε σύγχρονο βάθρο αναδεικνύει την κατακόρυφη εντύπωση του αντικειμένου, αλλά δεν επιτρέπει αξιόπιστη ανασύνθεση της αρχικής χρήσης του.

Ιστορικοκαλλιτεχνική αξιολόγηση

Η ιδιαίτερη καλλιτεχνική ποιότητα αυτού του γλυπτού στύλου Ewe-Adan έγκειται στην αδιάλειπτη έμφαση στην κατακόρυφη γραμμή και στην εκτεταμένη εξάλειψη των ανατομικών λεπτομερειών υπέρ μιας συμπαγούς, κιονοειδούς συνολικής μορφής. Το επιμήκες σώμα αποπνέει αξιοσημείωτη τυπική γαλήνη, την οποία ζωντανεύουν διακριτικά οι ακανόνιστες γλυπτικές εξοχές και η έντονη υφή της επιφάνειας. Η κυλινδρική κεφαλή σχηματίζει ένα σαφές άνω πέρας, το οποίο τονίζεται ακόμη περισσότερο από τη στενή μεταλλική προέκταση. Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η σχέση ανάμεσα στην αυστηρή γεωμετρική βασική μορφή και την ακανόνιστα κατανεμημένη πολυχρωμία. Οι μπλε και κόκκινες κηλίδες προσδίδουν στο αντικείμενο ρυθμική ζωντάνια, ενώ η φθαρμένη ξύλινη επιφάνεια αναδεικνύει τον υλικό χαρακτήρα του. Το γλυπτό αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας καλλιτεχνικής προσέγγισης που ανάγει την ανθρώπινη μορφή στα πιο βασικά χαρακτηριστικά της, αναπτύσσοντας έτσι έντονη παρουσία. Στο πλαίσιο της ποικίλης ξυλογλυπτικής του νότιου Τόγκο, το έργο αποτελεί αξιοσημείωτο παράδειγμα της σύνδεσης ανθρωπόμορφης αφαίρεσης, υλικών χαρακτηριστικών και δυνητικής τελετουργικής σημασίας. Η ιστορικοκαλλιτεχνική του σημασία δεν έγκειται στη διακοσμητική πολυπλοκότητα, αλλά στην εξαιρετική εκφραστικότητα μιας μορφής που εστιάζει σχεδόν αποκλειστικά στην κατακόρυφη διάσταση.

Βιβλιογραφία

Blier, Suzanne Preston: African Vodun: Art, Psychology, and Power. Chicago: University of Chicago Press, 1995.
Herskovits, Melville J.: Dahomey: An Ancient West African Kingdom. 2 τόμοι. New York: J. J. Augustin, 1938.
Rush, Dana: Vodun in Coastal Benin: Unfinished, Open-Ended, Global. Nashville: Vanderbilt University Press, 2013.
Kerchache, Jacques / Paudrat, Jean-Louis / Stéphan, Lucien: L'art africain. Paris: Citadelles & Mazenod, 1988.

Οι δημοσιεύσεις που αναφέρονται παρέχουν θεμελιώδεις εθνογραφικές και ιστορικοκαλλιτεχνικές πληροφορίες για τις θρησκευτικές και υλικές παραδόσεις του νότιου Τόγκο και των γειτονικών περιοχών της Δυτικής Αφρικής. Τα έργα της Suzanne Preston Blier και της Dana Rush έχουν ιδιαίτερη σημασία για την κατανόηση των αντικειμένων τελετουργικής δύναμης και των διαδικασιών υλικού μετασχηματισμού. Ωστόσο, δεν εξετάζουν άμεσα το παρόν γλυπτό στύλου από το Τσεβιέ. Επομένως, η βιβλιογραφία χρησιμεύει για συγκριτική πολιτισμική ταξινόμηση και όχι ως απόδειξη συγκεκριμένης τελετουργικής λειτουργίας ή τοπικής απόδοσης.

Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση

Ορισμένες από τις πληροφορίες και τις φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.

Αρ. ευρετηρίου MAZ34123

Πληροφοριοδότης: Batoure

Ιστορία πωλητή

Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα. Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου. Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο. Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση. Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν. ------------ Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση. Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα. Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας. Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι. Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία. Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής. Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής. Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Ewe / Adan
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
75 cm
Βάρος
1.6 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
6993
Πουλημένα αντικείμενα
99.22%
protop

Rechtliche Informationen des Verkäufers

Unternehmen:
Jaenicke Njoya GmbH
Repräsentant:
Wolfgang Jaenicke
Adresse:
Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY
Telefonnummer:
+493033951033
Email:
w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
USt-IdNr.:
DE241193499

AGB

AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.

Widerrufsbelehrung

  • Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
  • Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
  • Vollständige Widerrufsbelehrung

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Αφρικανική και φυλετική τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​