Ύστερη Ρωμαϊκή / Πρώιμη Βυζαντινή Μπρούντζος RARE θυμιαστή με ελληνική επιγραφή

ITEM: Αρωματιστήριο (incense burner) με ελληνικό επιγραφή
MATERIAL: Χαλκός
CULTURE: Αργαιορωμαϊκή / Βυζαντινή ύστερη
PERIOD: 4ος – 6ος Α.live C
DIMENSIONS: 295 mm x 87 mm διάμετρος
CONDITION: Καλή κατάσταση
PROVENANCE: Από Γερμανική ιδιωτική συλλογή, απόκτηση μεταξύ 1970 - 1980

Αποκτά με Πιστοποιητικό Γνησιότητας και άδεια εξαγωγής.

Αν έχετε προσφορά εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης και κερδίσετε το αντικείμενο, θα πρέπει να αιτηθούμε άδεια εξαγωγής για τη χώρα σας και η αποστολή θα διαρκέσει 3 έως 5 εβδομάδες.

Κατά τη μετάβαση από τη Ρωμαϊκή Υστερη προς την Πρωτοβυζαντινή περίοδο, οι θυμιατήρες ή θύμιαραι εξελίχθηκαν από απλά λειτουργικά αντικείμενα σε εξελιγμένα σύμβολα τόσο της οικιακής πολυτέλειας όσο και της θρησκευτικής αφοσίωσης. Συνήθως χυτοί σε χάλκιχους ή χαλκούς κράματα, αυτοί οι αγγελιοφόροι συχνά διέθεταν τρίποδη βάση και καπάκι με οπή, σχεδιασμένο να επιτρέπει στο ευωδιαστό καπνό της λίβας ή της myrrh να διαφεύγει. Ενώ οι παλαιότεροι ρωμαϊκοί σχεδιασμοί προτιμούσαν κλασικά θέματα όπως δάφνες ή γάτες ποδιών, η μεταγενέστερη βυζαντινή επιρροή εισήγαγε πιο αρχιτεκτονικά σχήματα, με ορισμένους θυμιατήρες να θυμίζουν μονόπτερες εκκλησίες ή μικρά παλάτια, αντικατοπτρίζοντας την πρεσβευτική περίοδο με ιερές επιφάνειες.

Η χρήση αυτών των αντικειμένων ξεπερνούσε τη σωματική ευωδία και αποτελούσε κρίσιμο στοιχείο στη λατρεία της πρώτης χριστιανικής εκκλησίας. Σε εκκλησιαστικά περιβάλλοντα, ο αναδυόμενος καπνός συμβόλιζε τις προσευχές των πιστών που υψώνονταν προς τον ουρανό, και ο ρυθμικός ταλαντωμός των κρεμαστών θυμιατήρων ή τουρμένα, έγινε αισθητικό σήμα της Θείας Λειτουργίας. Αυτές οι κρεμαστές εκδόσεις συχνά διακοσμούνταν με αποτυπωμένες σκηνές από τη ζωή του Χριστού ή των Αποστόλων, μετατρέποντας ένα λειτουργικό αντικείμενο σε «οπτικό κήρυγμα» που μπορούσε να εκτιμηθεί τόσο από το κληρικό προσωπικό όσο και από τη λειτουργία.

Η τεχνολογική και καλλιτεχνική κυριαρχία των τεσσάρων μέχρι τον 7ο αιώνα επέτρεψε περίπλοκα σχέδια ανοικτής εργασίας που παίζουν με το φως και τη σκιά. Οι τεχνίτες αξιοποίησαν τη μέθοδο της απώλειας κηρικού χύτεύσεως για να δημιουργήσουν ευαίσθητα γεωμετρικά μοτίβα και βίνες που συχνά φύλαξαν επίχρυσα ή επίχρυσα με ασήμι για να αιχμαλωτίσουν το φλας του κεριού μιας βασιλικής ή μιας πλούσιας βίλας. Καθώς η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μετακινούταν προς Ανατολή Βυζαντινή, αυτοί οι θυμιατήρες έγιναν περιζήτητα εξαγόμενα αντικείμενα, μεταφέροντας την αισθητική και πνευματική ταυτότητα της Κωνσταντινούπολης σε όλη τη Μεσόγειο και πέραν αυτής.