Ένα ξύλινο γλυπτό - Losso - Τόγκο (χωρίς τιμή ασφαλείας)
06
ημέρες
09
ώρες
56
λεπτά
57
δευτερόλεπτα
Εναρκτήρια προσφορά
€ 1
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
Δεν υποβλήθηκαν προσφορές
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 144916 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ένα ζεύγος ξυλόγλυπτων γυναικείων αγαλματιδίων Losso (Nawdéba) από το Siou του Τόγκο, με καφέ-γκρίζα πατίνα και ύψος 33 εκ. το καθένα.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ζεύγος ειδωλίων Losso (Nawdéba)
Πολιτισμική απόδοση: Losso (Nawdéba)
Προέλευση: Χωριό Siou, Νομός Doufelgou, Περιφέρεια Kara, Τόγκο
Υλικά: Σκαλιστό ξύλο, φυτικές ίνες, καστανογκρίζα πατίνα
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Περιγραφή
Το ζεύγος αυτό ανθρωπόμορφων ειδωλίων απεικονίζει δύο όρθιες γυναικείες μορφές, σκαλισμένες σε ξύλο με καστανογκρίζα πατίνα. Οι δύο μορφές παρουσιάζουν αξιοσημείωτη μορφολογική ομοιότητα, με ογκώδη κεφάλια, κυλινδρικά σώματα και κοντά, στιβαρά πόδια. Τα ωοειδή πρόσωπα, που στενεύουν ελαφρώς προς τα πάνω, έχουν βαθιά εγκοίλωτα ορθογώνια μάτια, μακριά, ίσια μύτη, δύο μικρά διάτρητα ρουθούνια και οριζόντιο στόμα με χαραγμένα χείλη. Διασταυρούμενες λοξές γραμμές στα μάγουλα σχηματίζουν συμμετρικά γεωμετρικά σχέδια. Οι σαφώς σμιλεμένοι μαστοί υποδηλώνουν γυναικεία απεικόνιση. Τα κοντά χέρια κρέμονται εκατέρωθεν του κορμού. Κάθετες και διαγώνιες εγχαράξεις κοσμούν την κοιλιά, ενώ αρκετές οριζόντιες γραμμές τονίζουν τη μέση. Μια ανάγλυφη δακτυλιοειδής ταινία χωρίζει τον κορμό από τα δύο χοντρά, ελαφρώς ανοιγμένα προς τα κάτω πόδια. Σώζονται κορδόνια γύρω από τον λαιμό και τη μέση. Οι επιφάνειες παρουσιάζουν εκδορές, επιμήκεις ρωγμές και ίχνη φθοράς.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Τα γλυπτά αυτά ανήκουν στο καλλιτεχνικό λεξιλόγιο που αποδίδεται στους λαούς Losso του βόρειου Τόγκο, το οποίο χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλία ανθρωπόμορφων απεικονίσεων. Η κατασκευή τους δίνει έμφαση στη γεωμετρική αφαίρεση του ανθρώπινου σώματος. Το κεφάλι, με έντονα εξατομικευμένα χαρακτηριστικά, δεσπόζει πάνω από έναν κορμό σχεδόν αρχιτεκτονικής μορφής. Τα χέρια περιορίζονται σε πλευρικούς όγκους, ενώ τα πόδια προσφέρουν οπτική σταθερότητα. Οι εγχαράξεις αποτελούν μια δεύτερη μορφοπλαστική γλώσσα: διακόπτουν τις επιφάνειες και οργανώνουν τους όγκους κατά μήκος κάθετων, λοξών και οριζόντιων αξόνων. Οι συγκρίσεις με γλυπτά των γειτονικών Lamba είναι εύλογες, αλλά δεν επιτρέπουν την ταυτοποίηση συγκεκριμένου εργαστηρίου. Η έρευνα των Pierre Amrouche και Thomas Keller επισημαίνει ειδικότερα τη δυσκολία διάκρισης ορισμένων έργων Lamba και Losso με βάση αποκλειστικά το ύφος τους.
Εικονογραφία
Η εικονογραφία βασίζεται στην απεικόνιση δύο γυναικείων μορφών με παρόμοια ανατομικά και διακοσμητικά χαρακτηριστικά. Τα σταυρωτά σημάδια στα μάγουλα ενδέχεται να παραπέμπουν σε σωματικές ουλές τελετουργικής χάραξης, ενώ οι γραμμές στην κοιλιά υποδηλώνουν ένα σύστημα σημείων που σχετίζεται με την ταυτότητα ή την παρουσίαση του σώματος. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποδοθεί ακριβής σημασία στα μοτίβα αυτά χωρίς εθνογραφικά τεκμήρια. Η παρουσίαση σε ζεύγος προσφέρεται επίσης για διερεύνηση θεμάτων όπως η συμπληρωματικότητα, η συγγένεια ή η διδυμία. Δεν υποδηλώνει, ωστόσο, συγκεκριμένη οικογενειακή σχέση ούτε απεικόνιση διδύμων.
Ιστορική και καλλιτεχνική αποτίμηση
Η αισθητική γοητεία αυτού του συνόλου έγκειται στην ισορροπία ανάμεσα στην επανάληψη και την παραλλαγή. Οι δύο μορφές μοιράζονται την ίδια ανατομική δομή, αλλά διαφέρουν στη διαμόρφωση των προσώπων, στη διάταξη των εγχαράξεων και στις σωματικές αναλογίες. Η μνημειακότητα των κεφαλιών έρχεται σε αντίθεση με την απλότητα των άκρων. Τα ορθογώνια μάτια και οι πιθανές ουλές τελετουργικής χάραξης προσδίδουν στα πρόσωπα ιδιαίτερα έντονη έκφραση. Η ανομοιόμορφη πατίνα, τα σημάδια από τα κορδόνια και τα ίχνη της λάξευσης εμπλουτίζουν τη φυσική τους παρουσία. Αυτή η μορφολογική συνοχή υποδηλώνει κοινή καλλιτεχνική παράδοση, χωρίς όμως να αποδεικνύει ότι τα έργα φιλοτεχνήθηκαν από τον ίδιο γλύπτη.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Το χωριό Siou ανήκει στην ιστορική περιοχή των Nawdéba, γνωστών και ως Losso, στην περιοχή Niamtougou και Doufelgou. Η ιστορική έρευνα διακρίνει τους Nawdéba από τους γειτονικούς Lamba, παρότι η αποικιακή διοίκηση ενίοτε κατέτασσε αυτούς τους πληθυσμούς συλλήβδην με τον γενικό όρο «Losso». Οι κοινωνίες τους αναπτύχθηκαν σε περιβάλλον αγροτικών κοινοτήτων, με μακρόχρονες σχέσεις ανάμεσα σε γειτονικές ομάδες, παραδόσεις που βασίζονται στις γενεαλογικές γραμμές και σημαντική γλωσσική ποικιλομορφία. Η ανθρωπόμορφη γλυπτική αποτελεί μέρος αυτού του πολιτισμικού περιβάλλοντος, αλλά η σημασία της εξαρτάται από τις ιδιαίτερες παραδόσεις κάθε κοινότητας και από το πλαίσιο στο οποίο χρησιμοποιούνταν το αντικείμενο.
Τελετουργική χρήση
Στις γλυπτικές παραδόσεις των Lamba και των Losso, ορισμένες ανθρωπόμορφες μορφές συνδέονται με προγόνους, πνεύματα ή πρακτικές προστασίας. Ειδικότερα, γλυπτά γνωστά ως alua έχουν ερμηνευτεί ως συμβολικές κατοικίες που προορίζονταν για ορισμένες πνευματικές παρουσίες. Άλλες απεικονίσεις ενδέχεται να συνδέονται με τη μνήμη αποβιωσάντων διδύμων ή με συγκεκριμένες οικογενειακές πρακτικές. Για τα δύο ειδώλια που εξετάζονται εδώ, αξίζουν την προσοχή αρκετά στοιχεία: η παρουσία τους ως ζεύγους, τα σημάδια στα σώματά τους και τα κορδόνια που σώζονται γύρω από τον λαιμό και τη μέση τους. Τα χαρακτηριστικά αυτά ενδέχεται να συνάδουν με τελετουργική χρήση. Ωστόσο, δεν επαρκούν για να επιβεβαιώσουν συγκεκριμένη λειτουργία, όπως τελετή γονιμότητας ή χρήση σε θυσιαστική πρακτική.
Ιστορική σημασία στην τέχνη
Το ζεύγος αυτό αναδεικνύει μια γλυπτική παράδοση του βόρειου Τόγκο, η οποία για μεγάλο διάστημα έχει μελετηθεί λιγότερο από τις μεγάλες καλλιτεχνικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής. Η ιστορική του σημασία έγκειται στον μετασχηματισμό του ανθρώπινου σώματος σε σύνθεση απλών όγκων, εμπλουτισμένων με χαραγμένα σύμβολα. Τα ειδώλια αυτά μαρτυρούν επίσης την ποικιλομορφία των τοπικών καλλιτεχνικών παραδόσεων και τις δυσκολίες που συνεπάγεται η εθνοτική απόδοσή τους.
Αποτελούν, επομένως, αξιοσημείωτη μαρτυρία της οπτικής κληρονομιάς των Nawdéba, η ερμηνεία της οποίας απαιτεί σύνθεση της υφολογικής παρατήρησης, της περιφερειακής ιστορίας και των εθνογραφικών δεδομένων.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Amrouche, Pierre. Σώματα και διάκοσμοι: Αγάλματα Lamba και Losso από το Τόγκο. Παρίσι/Σεν-Μορ: Galerie Afrique και Amrouche Expertises & Services, 2008.
Keller, Thomas. Γλυπτική του βόρειου Τόγκο. Lully: Keller Arts Premiers, 2018.
Hahn, Hans Peter. Ο υλικός πολιτισμός των Konkomba, Kabyè και Lamba στο βόρειο Τόγκο: Μια περιφερειακή πολιτισμική σύγκριση. Κολωνία: Rüdiger Köppe Verlag, 1996.
Froelich, Jean-Claude· Alexandre, Pierre· Cornevin, Robert. Οι λαοί του βόρειου Τόγκο. Παρίσι: Presses universitaires de France, 1963.
Gayibor, Nicoué Lodjou (επιμ.). Ιστορία των Togolais, Τόμος I: Από τις απαρχές έως το 1884. Λομέ: Presses de l'Université du Bénin, 1997.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Επιφυλάσσονται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Πληροφορητής Ouro
Αρ. ευρετηρίου MAZ34795
Ύψος: 33 cm / 33 cm
Βάρος: 470 g / 490 g
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΖεύγος ειδωλίων Losso (Nawdéba)
Πολιτισμική απόδοση: Losso (Nawdéba)
Προέλευση: Χωριό Siou, Νομός Doufelgou, Περιφέρεια Kara, Τόγκο
Υλικά: Σκαλιστό ξύλο, φυτικές ίνες, καστανογκρίζα πατίνα
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Περιγραφή
Το ζεύγος αυτό ανθρωπόμορφων ειδωλίων απεικονίζει δύο όρθιες γυναικείες μορφές, σκαλισμένες σε ξύλο με καστανογκρίζα πατίνα. Οι δύο μορφές παρουσιάζουν αξιοσημείωτη μορφολογική ομοιότητα, με ογκώδη κεφάλια, κυλινδρικά σώματα και κοντά, στιβαρά πόδια. Τα ωοειδή πρόσωπα, που στενεύουν ελαφρώς προς τα πάνω, έχουν βαθιά εγκοίλωτα ορθογώνια μάτια, μακριά, ίσια μύτη, δύο μικρά διάτρητα ρουθούνια και οριζόντιο στόμα με χαραγμένα χείλη. Διασταυρούμενες λοξές γραμμές στα μάγουλα σχηματίζουν συμμετρικά γεωμετρικά σχέδια. Οι σαφώς σμιλεμένοι μαστοί υποδηλώνουν γυναικεία απεικόνιση. Τα κοντά χέρια κρέμονται εκατέρωθεν του κορμού. Κάθετες και διαγώνιες εγχαράξεις κοσμούν την κοιλιά, ενώ αρκετές οριζόντιες γραμμές τονίζουν τη μέση. Μια ανάγλυφη δακτυλιοειδής ταινία χωρίζει τον κορμό από τα δύο χοντρά, ελαφρώς ανοιγμένα προς τα κάτω πόδια. Σώζονται κορδόνια γύρω από τον λαιμό και τη μέση. Οι επιφάνειες παρουσιάζουν εκδορές, επιμήκεις ρωγμές και ίχνη φθοράς.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Τα γλυπτά αυτά ανήκουν στο καλλιτεχνικό λεξιλόγιο που αποδίδεται στους λαούς Losso του βόρειου Τόγκο, το οποίο χαρακτηρίζεται από μεγάλη ποικιλία ανθρωπόμορφων απεικονίσεων. Η κατασκευή τους δίνει έμφαση στη γεωμετρική αφαίρεση του ανθρώπινου σώματος. Το κεφάλι, με έντονα εξατομικευμένα χαρακτηριστικά, δεσπόζει πάνω από έναν κορμό σχεδόν αρχιτεκτονικής μορφής. Τα χέρια περιορίζονται σε πλευρικούς όγκους, ενώ τα πόδια προσφέρουν οπτική σταθερότητα. Οι εγχαράξεις αποτελούν μια δεύτερη μορφοπλαστική γλώσσα: διακόπτουν τις επιφάνειες και οργανώνουν τους όγκους κατά μήκος κάθετων, λοξών και οριζόντιων αξόνων. Οι συγκρίσεις με γλυπτά των γειτονικών Lamba είναι εύλογες, αλλά δεν επιτρέπουν την ταυτοποίηση συγκεκριμένου εργαστηρίου. Η έρευνα των Pierre Amrouche και Thomas Keller επισημαίνει ειδικότερα τη δυσκολία διάκρισης ορισμένων έργων Lamba και Losso με βάση αποκλειστικά το ύφος τους.
Εικονογραφία
Η εικονογραφία βασίζεται στην απεικόνιση δύο γυναικείων μορφών με παρόμοια ανατομικά και διακοσμητικά χαρακτηριστικά. Τα σταυρωτά σημάδια στα μάγουλα ενδέχεται να παραπέμπουν σε σωματικές ουλές τελετουργικής χάραξης, ενώ οι γραμμές στην κοιλιά υποδηλώνουν ένα σύστημα σημείων που σχετίζεται με την ταυτότητα ή την παρουσίαση του σώματος. Ωστόσο, δεν μπορεί να αποδοθεί ακριβής σημασία στα μοτίβα αυτά χωρίς εθνογραφικά τεκμήρια. Η παρουσίαση σε ζεύγος προσφέρεται επίσης για διερεύνηση θεμάτων όπως η συμπληρωματικότητα, η συγγένεια ή η διδυμία. Δεν υποδηλώνει, ωστόσο, συγκεκριμένη οικογενειακή σχέση ούτε απεικόνιση διδύμων.
Ιστορική και καλλιτεχνική αποτίμηση
Η αισθητική γοητεία αυτού του συνόλου έγκειται στην ισορροπία ανάμεσα στην επανάληψη και την παραλλαγή. Οι δύο μορφές μοιράζονται την ίδια ανατομική δομή, αλλά διαφέρουν στη διαμόρφωση των προσώπων, στη διάταξη των εγχαράξεων και στις σωματικές αναλογίες. Η μνημειακότητα των κεφαλιών έρχεται σε αντίθεση με την απλότητα των άκρων. Τα ορθογώνια μάτια και οι πιθανές ουλές τελετουργικής χάραξης προσδίδουν στα πρόσωπα ιδιαίτερα έντονη έκφραση. Η ανομοιόμορφη πατίνα, τα σημάδια από τα κορδόνια και τα ίχνη της λάξευσης εμπλουτίζουν τη φυσική τους παρουσία. Αυτή η μορφολογική συνοχή υποδηλώνει κοινή καλλιτεχνική παράδοση, χωρίς όμως να αποδεικνύει ότι τα έργα φιλοτεχνήθηκαν από τον ίδιο γλύπτη.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Το χωριό Siou ανήκει στην ιστορική περιοχή των Nawdéba, γνωστών και ως Losso, στην περιοχή Niamtougou και Doufelgou. Η ιστορική έρευνα διακρίνει τους Nawdéba από τους γειτονικούς Lamba, παρότι η αποικιακή διοίκηση ενίοτε κατέτασσε αυτούς τους πληθυσμούς συλλήβδην με τον γενικό όρο «Losso». Οι κοινωνίες τους αναπτύχθηκαν σε περιβάλλον αγροτικών κοινοτήτων, με μακρόχρονες σχέσεις ανάμεσα σε γειτονικές ομάδες, παραδόσεις που βασίζονται στις γενεαλογικές γραμμές και σημαντική γλωσσική ποικιλομορφία. Η ανθρωπόμορφη γλυπτική αποτελεί μέρος αυτού του πολιτισμικού περιβάλλοντος, αλλά η σημασία της εξαρτάται από τις ιδιαίτερες παραδόσεις κάθε κοινότητας και από το πλαίσιο στο οποίο χρησιμοποιούνταν το αντικείμενο.
Τελετουργική χρήση
Στις γλυπτικές παραδόσεις των Lamba και των Losso, ορισμένες ανθρωπόμορφες μορφές συνδέονται με προγόνους, πνεύματα ή πρακτικές προστασίας. Ειδικότερα, γλυπτά γνωστά ως alua έχουν ερμηνευτεί ως συμβολικές κατοικίες που προορίζονταν για ορισμένες πνευματικές παρουσίες. Άλλες απεικονίσεις ενδέχεται να συνδέονται με τη μνήμη αποβιωσάντων διδύμων ή με συγκεκριμένες οικογενειακές πρακτικές. Για τα δύο ειδώλια που εξετάζονται εδώ, αξίζουν την προσοχή αρκετά στοιχεία: η παρουσία τους ως ζεύγους, τα σημάδια στα σώματά τους και τα κορδόνια που σώζονται γύρω από τον λαιμό και τη μέση τους. Τα χαρακτηριστικά αυτά ενδέχεται να συνάδουν με τελετουργική χρήση. Ωστόσο, δεν επαρκούν για να επιβεβαιώσουν συγκεκριμένη λειτουργία, όπως τελετή γονιμότητας ή χρήση σε θυσιαστική πρακτική.
Ιστορική σημασία στην τέχνη
Το ζεύγος αυτό αναδεικνύει μια γλυπτική παράδοση του βόρειου Τόγκο, η οποία για μεγάλο διάστημα έχει μελετηθεί λιγότερο από τις μεγάλες καλλιτεχνικές παραδόσεις της Δυτικής Αφρικής. Η ιστορική του σημασία έγκειται στον μετασχηματισμό του ανθρώπινου σώματος σε σύνθεση απλών όγκων, εμπλουτισμένων με χαραγμένα σύμβολα. Τα ειδώλια αυτά μαρτυρούν επίσης την ποικιλομορφία των τοπικών καλλιτεχνικών παραδόσεων και τις δυσκολίες που συνεπάγεται η εθνοτική απόδοσή τους.
Αποτελούν, επομένως, αξιοσημείωτη μαρτυρία της οπτικής κληρονομιάς των Nawdéba, η ερμηνεία της οποίας απαιτεί σύνθεση της υφολογικής παρατήρησης, της περιφερειακής ιστορίας και των εθνογραφικών δεδομένων.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Amrouche, Pierre. Σώματα και διάκοσμοι: Αγάλματα Lamba και Losso από το Τόγκο. Παρίσι/Σεν-Μορ: Galerie Afrique και Amrouche Expertises & Services, 2008.
Keller, Thomas. Γλυπτική του βόρειου Τόγκο. Lully: Keller Arts Premiers, 2018.
Hahn, Hans Peter. Ο υλικός πολιτισμός των Konkomba, Kabyè και Lamba στο βόρειο Τόγκο: Μια περιφερειακή πολιτισμική σύγκριση. Κολωνία: Rüdiger Köppe Verlag, 1996.
Froelich, Jean-Claude· Alexandre, Pierre· Cornevin, Robert. Οι λαοί του βόρειου Τόγκο. Παρίσι: Presses universitaires de France, 1963.
Gayibor, Nicoué Lodjou (επιμ.). Ιστορία των Togolais, Τόμος I: Από τις απαρχές έως το 1884. Λομέ: Presses de l'Université du Bénin, 1997.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Επιφυλάσσονται όλα τα δικαιώματα των αντίστοιχων δικαιούχων.
Πληροφορητής Ouro
Αρ. ευρετηρίου MAZ34795
Ύψος: 33 cm / 33 cm
Βάρος: 470 g / 490 g
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Losso
Χώρα προέλευσης
Τόγκο
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Όχι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
33 cm
Βάρος
960 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
