Ένα ξύλινο γλυπτό - Dogon - Μάλι (χωρίς τιμή ασφαλείας)
05
ημέρες
06
ώρες
21
λεπτά
21
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 4
χωρίς τιμή ασφαλείας
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 230 - € 270
 | 4 € | |
|---|---|---|
 | 2 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145028 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Αυτό το αυθεντικό ξύλινο γλυπτό των Ντογκόν από το Μάλι είναι μια ανθρωπόμορφη χτένα με καθιστή μορφή και σύγχρονη βάση παρουσίασης.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Ανθρωπόμορφη χτένα που απεικονίζει καθιστή μορφή — Τέχνη των Ντόγκον
Πολιτισμός: Ντόγκον
Προέλευση: Περιοχή των Ντόγκον, περιφέρεια Μπαντιαγκάρα, Μάλι
Υλικό: Σκαλιστό ξύλο με σκούρα καστανή πατίνα, με βάση.
Τεχνική: Πιθανότατα γλυπτό από ένα ενιαίο κομμάτι ξύλου, άμεση λάξευση και εγχάρακτη διακόσμηση
Τύπος: Ανθρωπόμορφη χτένα με μακριά δόντια
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Λειτουργία: Αξεσουάρ για τα μαλλιά, με πιθανή καλλιτεχνική και συμβολική σημασία
Περιγραφή
Αυτή η ξύλινη χτένα έχει κατακόρυφη σύνθεση, που συνδυάζει μια σειρά από μακριά, μυτερά δόντια με μια ολόγλυφη ανθρώπινη μορφή. Το κάτω τμήμα της αποτελείται από περίπου δέκα στενά δόντια, τοποθετημένα παράλληλα και καταλήγοντας σε ελαφρώς ακανόνιστες αιχμές. Προβάλλουν κάτω από μια ορθογώνια ταινία, οι επιφάνειες της οποίας κοσμούνται με εγχάρακτα γεωμετρικά μοτίβα. Στην μπροστινή όψη, αρκετές διαγώνιες γραμμές συγκλίνουν προς το κέντρο, σχηματίζοντας μια τριγωνική σύνθεση. Στην πίσω όψη, ομάδες τεμνόμενων γραμμών σχηματίζουν μοτίβα σε σχήμα Χ, οριοθετημένα από οριζόντιες ταινίες. Στην κορυφή βρίσκεται μια καθιστή μορφή με λυγισμένα πόδια και πέλματα που κρέμονται μπροστά από το πλαίσιο. Το επίμηκες σώμα έχει έντονη κοιλιά, προεξοχή στην ηβική περιοχή και υψωμένα χέρια. Τα χέρια βρίσκονται εκατέρωθεν του κεφαλιού, σε μια χειρονομία που υποδηλώνει ακρόαση, περισυλλογή ή τελετουργική στάση. Το ελαφρώς επιμήκες πρόσωπο έχει προεξέχοντα μάτια, έντονα προεξέχουσα μύτη και ελαφρώς ανοιχτό στόμα με σαρκώδη χείλη. Το στρογγυλεμένο κεφάλι και οι μορφές του σώματος αποδίδονται με απλότητα. Η επιφάνεια έχει καστανομέλαινα πατίνα, με πιο ανοιχτόχρωμες ανταύγειες στα προεξέχοντα σημεία. Ίχνη φθοράς, μικρές εγκοπές και ανωμαλίες μαρτυρούν την υλική ιστορία του αντικειμένου. Η μεταλλική βάση που φαίνεται στις φωτογραφίες είναι σύγχρονη και χρησιμεύει ως βάση έκθεσης.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Η χτένα αυτή μπορεί να συνδεθεί με τις παραδόσεις ξυλογλυπτικής της περιοχής των Ντόγκον, όπου τα χρηστικά αντικείμενα ενίοτε εμπλουτίζονται με σημαντικές εικονιστικές λεπτομέρειες. Η σύνθεση του έργου βασίζεται στην αντίθεση ανάμεσα στην κανονικότητα των δοντιών και την εκφραστικότητα της μορφής στην κορυφή. Το κάτω μέρος τονίζει τον γραμμικό ρυθμό, ενώ η μορφή προσθέτει κίνηση και βάθος. Ο γλύπτης αξιοποιεί τις δυνατότητες του ξύλου για να συνδυάσει επίπεδα στοιχεία, ανάγλυφα και στρογγυλεμένες μορφές. Οι χαραγμένες γραμμές τονίζουν τη δομή της χτένας και συμβάλλουν στην οπτική συνοχή της. Αυτός ο συνδυασμός ενός λειτουργικού αντικειμένου με την ανθρώπινη απεικόνιση αποτελεί αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό πολλών έργων αφρικανικής τέχνης. Μας καλεί να δούμε τη χτένα ως αυτοτελές καλλιτεχνικό δημιούργημα και όχι απλώς ως οικιακό εργαλείο.
Εικονογραφία
Στην εικονογραφία κυριαρχεί μια καθιστή μορφή, η ταυτότητα της οποίας παραμένει αβέβαιη. Η προεξοχή στην ηβική περιοχή θα μπορούσε να υποδηλώνει ανδρική μορφή, χωρίς όμως να επιτρέπει ασφαλή ταυτοποίηση. Τα υψωμένα χέρια αποτελούν το κύριο εκφραστικό στοιχείο. Τα χέρια που πλαισιώνουν το κεφάλι θα μπορούσαν να υποδηλώνουν προσοχή, ακρόαση ή μια ιδιαίτερη στάση που συνδέεται με κοινωνικές πρακτικές. Στις καλλιτεχνικές παραδόσεις των Ντόγκον, οι ανθρώπινες απεικονίσεις ενδέχεται να παραπέμπουν σε προγόνους, μέλη μιας γενεαλογικής γραμμής ή μορφές με πνευματική σημασία. Ωστόσο, δεν υπάρχουν αρκετά διακριτά γνωρίσματα που να συνδέουν το γλυπτό με κάποιον κατονομαζόμενο πρόγονο, συγκεκριμένη θεότητα ή ιδιαίτερο μυθολογικό επεισόδιο. Τα τριγωνικά και διαπλεκόμενα μοτίβα μπορούν να ερμηνευτούν ως στοιχεία γεωμετρικής οργάνωσης. Οποιαδήποτε θρησκευτική σημασία ενδέχεται να έχουν θα απαιτούσε ειδική τεκμηρίωση.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Οι Ντόγκον ζουν κυρίως στο κεντρικό Μάλι, ιδιαίτερα στις περιοχές των βράχων, του οροπεδίου και της πεδιάδας της Μπαντιαγκάρα. Η καλλιτεχνική τους κληρονομιά περιλαμβάνει ανθρωπόμορφα γλυπτά, μάσκες, πόρτες, κλειδαριές και διάφορα οικιακά αντικείμενα. Τα χτενίσματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο σε πολλές κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής. Μπορούν να εκφράζουν την προσωπική ταυτότητα, την κοινωνική θέση και τα διαφορετικά στάδια της ζωής. Οι σκαλιστές χτένες αποτελούν μέρος αυτής της κουλτούρας της εξωτερικής εμφάνισης. Η κατασκευή τους απαιτεί γνώση των ιδιοτήτων του ξύλου, καθώς και δεξιοτεχνία στη λάξευση και τη διακόσμηση. Είναι, ωστόσο, σημαντικό να διακρίνουμε τις ιδιαίτερες παραδόσεις των διαφορετικών ομάδων και εργαστηρίων των Ντόγκον, καθώς δεν έχουν κατ’ ανάγκην ενιαία εικονογραφία.
Τελετουργική χρήση
Το οδοντωτό σχήμα υποδηλώνει χρήση σχετική με το ξεμπέρδεμα, τη φροντίδα ή την προετοιμασία των μαλλιών. Η χτένα μπορεί επίσης να φυλασσόταν ως προσωπικό αντικείμενο ή αντικείμενο κύρους. Σε πολλές αφρικανικές κοινωνίες, ορισμένες διακοσμημένες χτένες έχουν συμβολική αξία που υπερβαίνει την πρακτική τους λειτουργία. Μπορεί να συνδέονται με την κοινωνική θέση, την ταυτότητα ή τις πεποιθήσεις του ιδιοκτήτη τους. Για το συγκεκριμένο παράδειγμα, ωστόσο, δεν υπάρχουν φωτογραφικά τεκμήρια που να υποδηλώνουν τελετουργική χρήση. Η μορφή στην κορυφή ενδέχεται να ενίσχυε τη συμβολική του αξία, αλλά η ύπαρξη προστατευτικού, μαντικού ή προγονικού ρόλου παραμένει υπόθεση. Για να αποσαφηνιστεί η χρήση του, θα ήταν απαραίτητη η διερεύνηση της προέλευσής του και του πλαισίου εύρεσής του.
Ιστορική σημασία στην τέχνη
Η χτένα αυτή μαρτυρεί τη σημασία των εφαρμοσμένων τεχνών στη γλυπτική κληρονομιά του Μάλι. Η σημασία της έγκειται στον συνδυασμό μιας καθημερινής λειτουργίας με μια περίτεχνη καλλιτεχνική γλώσσα. Η ανθρώπινη μορφή, οι γεωμετρικές εγχαράξεις και τα επιμήκη δόντια συνθέτουν ένα συνεκτικό σύνολο, στο οποίο κάθε μέρος συμβάλλει στη συνολική ισορροπία. Ιστορικά, τέτοια αντικείμενα αμφισβητούν τη διάκριση ανάμεσα στη χρηστική και τη θρησκευτική τέχνη. Μας υπενθυμίζουν ότι η καλλιτεχνική δημιουργικότητα μπορεί να εκφραστεί ακόμη και στα πιο συνηθισμένα αντικείμενα. Το έργο προσφέρει έτσι μια ενδιαφέρουσα εικόνα της σχέσης ανάμεσα στη χειροτεχνία, την αισθητική του σώματος και τη συμβολική έκφραση στη Δυτική Αφρική.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Ezra, Kate.
Leloup, Hélène. Γλυπτική των Ντόγκον. Στρασβούργο: Éditions Amez, 1994.
Leloup, Hélène (επιμ.). Ντόγκον. Παρίσι: Musée du quai Branly / Somogy Éditions d'Art, 2011.
Calame-Griaule, Geneviève. Εθνολογία και γλώσσα: Ο λόγος στους Ντόγκον. Παρίσι: Gallimard, 1965.
Laude, Jean. Αρχαίες τέχνες της περιοχής των Ντόγκον. Τουλούζη: Éditions Toguna, 2006.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.
Πληροφοριοδότης Ouro
Αρ. ευρετηρίου MAZ35052
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΑνθρωπόμορφη χτένα που απεικονίζει καθιστή μορφή — Τέχνη των Ντόγκον
Πολιτισμός: Ντόγκον
Προέλευση: Περιοχή των Ντόγκον, περιφέρεια Μπαντιαγκάρα, Μάλι
Υλικό: Σκαλιστό ξύλο με σκούρα καστανή πατίνα, με βάση.
Τεχνική: Πιθανότατα γλυπτό από ένα ενιαίο κομμάτι ξύλου, άμεση λάξευση και εγχάρακτη διακόσμηση
Τύπος: Ανθρωπόμορφη χτένα με μακριά δόντια
Χρονολόγηση: Απροσδιόριστη
Λειτουργία: Αξεσουάρ για τα μαλλιά, με πιθανή καλλιτεχνική και συμβολική σημασία
Περιγραφή
Αυτή η ξύλινη χτένα έχει κατακόρυφη σύνθεση, που συνδυάζει μια σειρά από μακριά, μυτερά δόντια με μια ολόγλυφη ανθρώπινη μορφή. Το κάτω τμήμα της αποτελείται από περίπου δέκα στενά δόντια, τοποθετημένα παράλληλα και καταλήγοντας σε ελαφρώς ακανόνιστες αιχμές. Προβάλλουν κάτω από μια ορθογώνια ταινία, οι επιφάνειες της οποίας κοσμούνται με εγχάρακτα γεωμετρικά μοτίβα. Στην μπροστινή όψη, αρκετές διαγώνιες γραμμές συγκλίνουν προς το κέντρο, σχηματίζοντας μια τριγωνική σύνθεση. Στην πίσω όψη, ομάδες τεμνόμενων γραμμών σχηματίζουν μοτίβα σε σχήμα Χ, οριοθετημένα από οριζόντιες ταινίες. Στην κορυφή βρίσκεται μια καθιστή μορφή με λυγισμένα πόδια και πέλματα που κρέμονται μπροστά από το πλαίσιο. Το επίμηκες σώμα έχει έντονη κοιλιά, προεξοχή στην ηβική περιοχή και υψωμένα χέρια. Τα χέρια βρίσκονται εκατέρωθεν του κεφαλιού, σε μια χειρονομία που υποδηλώνει ακρόαση, περισυλλογή ή τελετουργική στάση. Το ελαφρώς επιμήκες πρόσωπο έχει προεξέχοντα μάτια, έντονα προεξέχουσα μύτη και ελαφρώς ανοιχτό στόμα με σαρκώδη χείλη. Το στρογγυλεμένο κεφάλι και οι μορφές του σώματος αποδίδονται με απλότητα. Η επιφάνεια έχει καστανομέλαινα πατίνα, με πιο ανοιχτόχρωμες ανταύγειες στα προεξέχοντα σημεία. Ίχνη φθοράς, μικρές εγκοπές και ανωμαλίες μαρτυρούν την υλική ιστορία του αντικειμένου. Η μεταλλική βάση που φαίνεται στις φωτογραφίες είναι σύγχρονη και χρησιμεύει ως βάση έκθεσης.
Ιστορική και καλλιτεχνική ανάλυση
Η χτένα αυτή μπορεί να συνδεθεί με τις παραδόσεις ξυλογλυπτικής της περιοχής των Ντόγκον, όπου τα χρηστικά αντικείμενα ενίοτε εμπλουτίζονται με σημαντικές εικονιστικές λεπτομέρειες. Η σύνθεση του έργου βασίζεται στην αντίθεση ανάμεσα στην κανονικότητα των δοντιών και την εκφραστικότητα της μορφής στην κορυφή. Το κάτω μέρος τονίζει τον γραμμικό ρυθμό, ενώ η μορφή προσθέτει κίνηση και βάθος. Ο γλύπτης αξιοποιεί τις δυνατότητες του ξύλου για να συνδυάσει επίπεδα στοιχεία, ανάγλυφα και στρογγυλεμένες μορφές. Οι χαραγμένες γραμμές τονίζουν τη δομή της χτένας και συμβάλλουν στην οπτική συνοχή της. Αυτός ο συνδυασμός ενός λειτουργικού αντικειμένου με την ανθρώπινη απεικόνιση αποτελεί αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό πολλών έργων αφρικανικής τέχνης. Μας καλεί να δούμε τη χτένα ως αυτοτελές καλλιτεχνικό δημιούργημα και όχι απλώς ως οικιακό εργαλείο.
Εικονογραφία
Στην εικονογραφία κυριαρχεί μια καθιστή μορφή, η ταυτότητα της οποίας παραμένει αβέβαιη. Η προεξοχή στην ηβική περιοχή θα μπορούσε να υποδηλώνει ανδρική μορφή, χωρίς όμως να επιτρέπει ασφαλή ταυτοποίηση. Τα υψωμένα χέρια αποτελούν το κύριο εκφραστικό στοιχείο. Τα χέρια που πλαισιώνουν το κεφάλι θα μπορούσαν να υποδηλώνουν προσοχή, ακρόαση ή μια ιδιαίτερη στάση που συνδέεται με κοινωνικές πρακτικές. Στις καλλιτεχνικές παραδόσεις των Ντόγκον, οι ανθρώπινες απεικονίσεις ενδέχεται να παραπέμπουν σε προγόνους, μέλη μιας γενεαλογικής γραμμής ή μορφές με πνευματική σημασία. Ωστόσο, δεν υπάρχουν αρκετά διακριτά γνωρίσματα που να συνδέουν το γλυπτό με κάποιον κατονομαζόμενο πρόγονο, συγκεκριμένη θεότητα ή ιδιαίτερο μυθολογικό επεισόδιο. Τα τριγωνικά και διαπλεκόμενα μοτίβα μπορούν να ερμηνευτούν ως στοιχεία γεωμετρικής οργάνωσης. Οποιαδήποτε θρησκευτική σημασία ενδέχεται να έχουν θα απαιτούσε ειδική τεκμηρίωση.
Πολιτισμικό πλαίσιο
Οι Ντόγκον ζουν κυρίως στο κεντρικό Μάλι, ιδιαίτερα στις περιοχές των βράχων, του οροπεδίου και της πεδιάδας της Μπαντιαγκάρα. Η καλλιτεχνική τους κληρονομιά περιλαμβάνει ανθρωπόμορφα γλυπτά, μάσκες, πόρτες, κλειδαριές και διάφορα οικιακά αντικείμενα. Τα χτενίσματα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο σε πολλές κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής. Μπορούν να εκφράζουν την προσωπική ταυτότητα, την κοινωνική θέση και τα διαφορετικά στάδια της ζωής. Οι σκαλιστές χτένες αποτελούν μέρος αυτής της κουλτούρας της εξωτερικής εμφάνισης. Η κατασκευή τους απαιτεί γνώση των ιδιοτήτων του ξύλου, καθώς και δεξιοτεχνία στη λάξευση και τη διακόσμηση. Είναι, ωστόσο, σημαντικό να διακρίνουμε τις ιδιαίτερες παραδόσεις των διαφορετικών ομάδων και εργαστηρίων των Ντόγκον, καθώς δεν έχουν κατ’ ανάγκην ενιαία εικονογραφία.
Τελετουργική χρήση
Το οδοντωτό σχήμα υποδηλώνει χρήση σχετική με το ξεμπέρδεμα, τη φροντίδα ή την προετοιμασία των μαλλιών. Η χτένα μπορεί επίσης να φυλασσόταν ως προσωπικό αντικείμενο ή αντικείμενο κύρους. Σε πολλές αφρικανικές κοινωνίες, ορισμένες διακοσμημένες χτένες έχουν συμβολική αξία που υπερβαίνει την πρακτική τους λειτουργία. Μπορεί να συνδέονται με την κοινωνική θέση, την ταυτότητα ή τις πεποιθήσεις του ιδιοκτήτη τους. Για το συγκεκριμένο παράδειγμα, ωστόσο, δεν υπάρχουν φωτογραφικά τεκμήρια που να υποδηλώνουν τελετουργική χρήση. Η μορφή στην κορυφή ενδέχεται να ενίσχυε τη συμβολική του αξία, αλλά η ύπαρξη προστατευτικού, μαντικού ή προγονικού ρόλου παραμένει υπόθεση. Για να αποσαφηνιστεί η χρήση του, θα ήταν απαραίτητη η διερεύνηση της προέλευσής του και του πλαισίου εύρεσής του.
Ιστορική σημασία στην τέχνη
Η χτένα αυτή μαρτυρεί τη σημασία των εφαρμοσμένων τεχνών στη γλυπτική κληρονομιά του Μάλι. Η σημασία της έγκειται στον συνδυασμό μιας καθημερινής λειτουργίας με μια περίτεχνη καλλιτεχνική γλώσσα. Η ανθρώπινη μορφή, οι γεωμετρικές εγχαράξεις και τα επιμήκη δόντια συνθέτουν ένα συνεκτικό σύνολο, στο οποίο κάθε μέρος συμβάλλει στη συνολική ισορροπία. Ιστορικά, τέτοια αντικείμενα αμφισβητούν τη διάκριση ανάμεσα στη χρηστική και τη θρησκευτική τέχνη. Μας υπενθυμίζουν ότι η καλλιτεχνική δημιουργικότητα μπορεί να εκφραστεί ακόμη και στα πιο συνηθισμένα αντικείμενα. Το έργο προσφέρει έτσι μια ενδιαφέρουσα εικόνα της σχέσης ανάμεσα στη χειροτεχνία, την αισθητική του σώματος και τη συμβολική έκφραση στη Δυτική Αφρική.
Βιβλιογραφία — Αναφορές
Ezra, Kate.
Leloup, Hélène. Γλυπτική των Ντόγκον. Στρασβούργο: Éditions Amez, 1994.
Leloup, Hélène (επιμ.). Ντόγκον. Παρίσι: Musée du quai Branly / Somogy Éditions d'Art, 2011.
Calame-Griaule, Geneviève. Εθνολογία και γλώσσα: Ο λόγος στους Ντόγκον. Παρίσι: Gallimard, 1965.
Laude, Jean. Αρχαίες τέχνες της περιοχής των Ντόγκον. Τουλούζη: Éditions Toguna, 2006.
Πνευματικά δικαιώματα και επιστημονική τεκμηρίωση
Ορισμένες πληροφορίες και φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί με τη συνδρομή τεχνητής νοημοσύνης και βασίζονται σε δημοσιευμένες πηγές εθνογραφίας, αρχαιολογίας και ιστορίας της τέχνης. Τα πρωτότυπα κείμενα και οι φωτογραφίες ενδέχεται να προστατεύονται από πνευματικά δικαιώματα. Με την επιφύλαξη όλων των δικαιωμάτων των αντίστοιχων δικαιούχων.
Πληροφοριοδότης Ouro
Αρ. ευρετηρίου MAZ35052
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
Dogon
Χώρα προέλευσης
Μάλι
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden sculpture
Height
34 cm
Βάρος
920 g
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
