Μια ξύλινη μάσκα - Εμείς - Ακτή Ελεφαντοστού
02
ημέρες
12
ώρες
45
λεπτά
38
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 340
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Ειδικός
Επιλεγμένο από Dimitri André
Κατέχει μεταπτυχιακό στην Αφρικανική Μελέτη και 15 χρόνια εμπειρίας στην αφρικανική τέχνη.
Εκτιμήστε € 900 - € 1,100
 | 340 € | |
|---|---|---|
| 320 € | |
| 300 € | |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145217 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Η αυθεντική ξύλινη μάσκα με τίτλο «A wooden mask» ανήκει στον πολιτισμό We (Guéré) της Côte d’Ivoire, συλλέχθηκε στην περιοχή Toulepleu και πωλείται με βάση.
Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης
Περιγραφή από τον πωλητή
Μάσκα We (Guéré), δυτικά της Ακτής Ελεφαντοδόντου, συλλεγμένη στην περιοχή Toulepleu, με βάση.
Ξύλο, χρωστική ουσία, ίνα, κοχλιάρια από κοχύλια και μεταλλικά κουδούνια από σίδερο
Αυτή η εντυπωσιακή μάσκα We ενσαρκώνει την σκαλιστική εφευρετικότητα και την εκφραστική οπτική γλώσσα για την οποία οι μάσκες στις δυτικές περιοχές της Côte d'Ivoire φημίζονται. Αντί να επιδιώκει ρεalisme, ο γλύπτης συνδυάζει υπερβολικά αφαιρετικά ανθρώπινα και ζωικά χαρακτηριστικά σε ένα ισχυρό τελετουργικό εικόνισμα, whose δραματική εμφάνιση προορίζεται να εμπνέει σεβασμό και δέος κατά τη διάρκεια των masquerade εμφανίσεων.
Η σύνθεση κυριαρχείται από έναν τεράστιο προεξέχοντα μύτη, χαραγμένη με ένα μεγάλο ορθογώνιο στόμα, του οποίου το βαθιά ανασηκωμένο άνοιγμα αποκαλύπτει μια σειρά αιχμηρά δοντά. Αυτή η εξτρεμιστική αρχιτεκτονική προκαλεί αμέσως τις επικίνδυνες ποιότητες που συνδέονται με αρπακτικά ζώα, ενώ ταυτόχρονα μεταμορφώνει το ανθρώπινο πρόσωπο σε μεταφυσικό όν που βρίσκεται πέρα από τις συνήθεις κατηγορίες ανθρώπου και θηρίου. Πάνω από τη μύτη, η πλατιά τρίγωνη μύτη ανεβαίνει προς μια υψηλή, σχεδόν κυλινδρική panne, που κοσμείται από τρεις εμφανείς ημισφαιρικές προβολές. Αυτά τα στρογγυλεμένα στοιχεία δημιουργούν μια ρυθμική γλυπτή ισορροπία, ενισχύοντας ταυτόχρονα την μακροστοιχειώδη απλότητα της συνολικής σύνθεσης.
Τα ματιλά αμυγδαλωτά έχουν μειωθεί σε στενές οριζόντιες σχισμές, προσδίδοντας στη μάσκα μια συμπυκνωμένη, εσωτερική έκφραση. Η περιορισμένη τους επεξεργασία contrasts δραματικά με το εκτεταμένο στόμα, προσανατολίζοντας το βλέμμα του θεατή προς τον φωνητικό και εκτελεστικό χαρακτήρα της μάσκας. Κατά τις τελετές, το ανοιχτό στόμα θα είχε ενισχύσει τη φωνή αυτών που φορούν τη μάσκα, ενώ οπτικά υπαινίσσεται τη φοβερή δύναμη του πνεύματος που ενσαρκώνεται από τη μάσκα.
Η επιφάνεια φέρει μια όμορφα παλαιωμένη πατίνα αποτέλεσμα της μακροχρόνιας τελετουργικής χρήσης. Λιγότερες άκρες, περιοχές λείανσης και λεπτές μεταβολές ανάμεσα σε γκρίζους, καφέδες και μαύρους τόνους μαρτυρούν επαναλαμβανόμενες εμφανίσεις και μακροχρόνια έκθεση σε ελαστρωμένες ουσίες, θρησκευτικά υλικά και περιβαλλοντικές συνθήκες. Αυτή η φυσικά εξελισσόμενη φθορά συνεισφέρει σημαντικά στην γλυπτική παρουσία του αντικειμένου και αντικατοπτρίζει την ενεργή τελετουργική του ιστορία.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η πυκνή συσσώρευση τελετουργικού υλικού που καλύπτει την άνω μύτη. Ένας συμπαγής χουνέτος από μαύρα οργανικά κατάλοιπα, διακεκομμένος με ζωντανά κόκκινα χρώματα, διατηρεί απτά αποδεικτικά στοιχεία τελετουργικών προσφορών που πραγματοποιήθηκαν σε μακρύ χρονικό διάστημα. Αντί να αποτελεί διακοσμητικό, αυτά τα επίχρισματα συνιστούν αναπόσπαστο στοιχείο της πνευματικής αποτελεσματικότητας της μάσκας, καταγράφοντας διαδοχικές τελετές αγιασμού που ανανέωσαν τη δύναμη του πνεύματος που ενσαρκώνεται από το αντικείμενο.
Κρεμασμένες κάτω από το πηγούνι, βρίσκονται εντυπωσιακά συντρίμμια από σφυρηλατισμένα μπρούντζινά κουδούνια συνδεδεμένα με στριμμένα ίνα κορδόνια adorned με κοχύλια. Κατά την εκτέλεση, αυτά τα κουδούνια θα είχαν παράγει έναν συνεχή μεταλλικό ήχο που συνόδευε τις κινήσεις του χορευτή, μετατρέποντας την οπτική παρουσία της μάσκας σε μια πολυαισθητηριακή εμπειρία. Ο ήχος ανακοίνωνε την άφιξη του πνεύματος ενώ ταυτόχρονα ενίσχυε τη μεταφυσική του εξουσία. Τα κοχύλια, συνδεδεμένα εδώ και καιρό με την ευημερία, τη φήμη και την πνευματική προστασία στη Δυτική Αφρική, ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο την τελετουργική ισχύ του συνόλου.
Οι οπίσθιες και πλευρικές οπές μαρτυρούν την πρόσδεση ενός ουσιαστικού ενδύματος ινών που πλήρως σκιάζει τον περιπατητή. Όπως και με πολλές σημαντικές μάσκες We, το χαραγμένο ξύλινο πρόσωπο αποτελεί μόνο το ορατό κεντροκεντρικό σημείο ενός πολύ μεγαλύτερου masquerade συνόλου, στο οποίο ενδυμασία, κίνηση, ρυθμός και ήχος λειτουργούσαν ως αδιαίρετα συστατικά της παράστασης.
Μάσκες αυτού του τύπου χρησιμοποιούνταν από εξουσιαστικές ενώσεις ανδρών που είναι υπεύθυνες για κοινωνικό έλεγχο, μύηση, δικαστική εξουσία και την προστασία της κοινότητας. Παρουσιάζονται μόνο σε σημαντικές τελετουργικές περιπτώσεις και αντιπροσώπευαν πνεύματα του δάσους με εξουσία που υπερέβαλλε αυτήν των μελών της κοινωνίας. Οι εμφανίσεις τους συνδύαζαν θεατρικό θέαμα με θρησκευτική αποτελεσματικότητα, επαναφέροντας την κοινωνική τάξη ενώ διατήρησαν την επικοινωνία ανάμεσα στον ανθρώπινο κόσμο και το βασίλειο των ισχυρών μεταφυσικών όντων.
Η εξαιρετικά αφηρημένη γεωμετρία, οι δραματικοί γλυπτικοί όγκοι και η θαυμαστή διατήρηση τελετουργικών επικαταστάσεων τοποθετούν αυτό το δείγμα ανάμεσα στις πιο συγκλονιστικές εκφράσεις της γλυπτικής We. Συνομολογούμενες μάσκες έχουν δημοσιευτεί στα We Masks, 5 Continents Editions, όπου αντίστοιχα μνημειακά παραδείγματα απεικονίζουν την αξιοσημείωτη ποικιλία και καλλιτεχνική ωριμότητα των παραδόσεων μάσκας We. Η παρούσα μάσκα μοιράζεται με αυτά τα τεκμηριωμένα έργα την δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ αφαιρετικότητας και εκφραστικής δύναμης που έχει καθιερώσει τη γλυπτική We ανάμεσα στις πιο χαρακτηριστικές επιτεύξεις της Δυτικής Αφρικής τέχνης.
Alain-Michel Boyer
We
5 Continents Editions, Μιλάνο, 2019
ISBN 978-88-7439-868-3
Μια ιδιαίτερα συνιστώμενη σύγχρονη επισκόπηση της τέχνης We και των παραδόσεων μάσκας. Ο Boyer παρουσιάζει τους We ως μια από τις μεγάλες κουλτούρες με κεντρικές μάσκες της Δυτικής Αφρικής, εξετάζοντας διαφορετικούς τύπους μασκών, τους κοινωνικούς και τελετουργικούς τους ρόλους, την ανάπτυξη του στυλ και τη φυσιογνωμία της γλυπτικής We. Η δημοσίευση είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τη μελέτη και ταξινόμηση μα monumental masks characterized by aggressive, hybrid and animal-like features, όπως μάσκες ισχυρών δασών με υπερβολικές φυσιογνωμίες, δόντια και επιβλητικούς γλυπτικούς όγκους.
Eberhard Fischer
Hans Himmelheber
Οι Τέχνες των Dan στην Δυτική Αφρική
Μουσείο Ριέτμπεργκ, Ζυρίχη, 1984
Αν και εστιάζει κυρίως στην τέχνη των Dan, αυτή η ορόσημος έκδοση είναι αναντικατάστατη για τη μελέτη των μάσκων We/Guéré λόγω των στενών ιστορικών, γεωγραφικών και πολιτιστικών συνδέσεων ανάμεσα σε αυτές τις γειτονικές παραδόσεις. Οι συγγραφείς παρέχουν σημαντικές αναλύσεις τύπων μάσκας, τελετουργικών λειτουργιών, επιφανειακής επεξεργασίας, συσσώρευσης πατίνας, ιχνών χρήσης και της πολύπλοκης σχέσης μεταξύ μάσκας, ερμηνευτή και κοινότητας. Το βιβλίο παραμένει μια από τις σημαντικότερες αναφορές για την κατανόηση των ευρύτερων παραδόσεων του φάρους του δάσους της δυτικής Côte d’Ivoire και των καλλιτεχνικών αλληλεπιδράσεών τους.
Πληροφοριοδότης Bakari Bouaflé
Inv. No. MAZ18810
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΜάσκα We (Guéré), δυτικά της Ακτής Ελεφαντοδόντου, συλλεγμένη στην περιοχή Toulepleu, με βάση.
Ξύλο, χρωστική ουσία, ίνα, κοχλιάρια από κοχύλια και μεταλλικά κουδούνια από σίδερο
Αυτή η εντυπωσιακή μάσκα We ενσαρκώνει την σκαλιστική εφευρετικότητα και την εκφραστική οπτική γλώσσα για την οποία οι μάσκες στις δυτικές περιοχές της Côte d'Ivoire φημίζονται. Αντί να επιδιώκει ρεalisme, ο γλύπτης συνδυάζει υπερβολικά αφαιρετικά ανθρώπινα και ζωικά χαρακτηριστικά σε ένα ισχυρό τελετουργικό εικόνισμα, whose δραματική εμφάνιση προορίζεται να εμπνέει σεβασμό και δέος κατά τη διάρκεια των masquerade εμφανίσεων.
Η σύνθεση κυριαρχείται από έναν τεράστιο προεξέχοντα μύτη, χαραγμένη με ένα μεγάλο ορθογώνιο στόμα, του οποίου το βαθιά ανασηκωμένο άνοιγμα αποκαλύπτει μια σειρά αιχμηρά δοντά. Αυτή η εξτρεμιστική αρχιτεκτονική προκαλεί αμέσως τις επικίνδυνες ποιότητες που συνδέονται με αρπακτικά ζώα, ενώ ταυτόχρονα μεταμορφώνει το ανθρώπινο πρόσωπο σε μεταφυσικό όν που βρίσκεται πέρα από τις συνήθεις κατηγορίες ανθρώπου και θηρίου. Πάνω από τη μύτη, η πλατιά τρίγωνη μύτη ανεβαίνει προς μια υψηλή, σχεδόν κυλινδρική panne, που κοσμείται από τρεις εμφανείς ημισφαιρικές προβολές. Αυτά τα στρογγυλεμένα στοιχεία δημιουργούν μια ρυθμική γλυπτή ισορροπία, ενισχύοντας ταυτόχρονα την μακροστοιχειώδη απλότητα της συνολικής σύνθεσης.
Τα ματιλά αμυγδαλωτά έχουν μειωθεί σε στενές οριζόντιες σχισμές, προσδίδοντας στη μάσκα μια συμπυκνωμένη, εσωτερική έκφραση. Η περιορισμένη τους επεξεργασία contrasts δραματικά με το εκτεταμένο στόμα, προσανατολίζοντας το βλέμμα του θεατή προς τον φωνητικό και εκτελεστικό χαρακτήρα της μάσκας. Κατά τις τελετές, το ανοιχτό στόμα θα είχε ενισχύσει τη φωνή αυτών που φορούν τη μάσκα, ενώ οπτικά υπαινίσσεται τη φοβερή δύναμη του πνεύματος που ενσαρκώνεται από τη μάσκα.
Η επιφάνεια φέρει μια όμορφα παλαιωμένη πατίνα αποτέλεσμα της μακροχρόνιας τελετουργικής χρήσης. Λιγότερες άκρες, περιοχές λείανσης και λεπτές μεταβολές ανάμεσα σε γκρίζους, καφέδες και μαύρους τόνους μαρτυρούν επαναλαμβανόμενες εμφανίσεις και μακροχρόνια έκθεση σε ελαστρωμένες ουσίες, θρησκευτικά υλικά και περιβαλλοντικές συνθήκες. Αυτή η φυσικά εξελισσόμενη φθορά συνεισφέρει σημαντικά στην γλυπτική παρουσία του αντικειμένου και αντικατοπτρίζει την ενεργή τελετουργική του ιστορία.
Ιδιαίτερα αξιοσημείωτη είναι η πυκνή συσσώρευση τελετουργικού υλικού που καλύπτει την άνω μύτη. Ένας συμπαγής χουνέτος από μαύρα οργανικά κατάλοιπα, διακεκομμένος με ζωντανά κόκκινα χρώματα, διατηρεί απτά αποδεικτικά στοιχεία τελετουργικών προσφορών που πραγματοποιήθηκαν σε μακρύ χρονικό διάστημα. Αντί να αποτελεί διακοσμητικό, αυτά τα επίχρισματα συνιστούν αναπόσπαστο στοιχείο της πνευματικής αποτελεσματικότητας της μάσκας, καταγράφοντας διαδοχικές τελετές αγιασμού που ανανέωσαν τη δύναμη του πνεύματος που ενσαρκώνεται από το αντικείμενο.
Κρεμασμένες κάτω από το πηγούνι, βρίσκονται εντυπωσιακά συντρίμμια από σφυρηλατισμένα μπρούντζινά κουδούνια συνδεδεμένα με στριμμένα ίνα κορδόνια adorned με κοχύλια. Κατά την εκτέλεση, αυτά τα κουδούνια θα είχαν παράγει έναν συνεχή μεταλλικό ήχο που συνόδευε τις κινήσεις του χορευτή, μετατρέποντας την οπτική παρουσία της μάσκας σε μια πολυαισθητηριακή εμπειρία. Ο ήχος ανακοίνωνε την άφιξη του πνεύματος ενώ ταυτόχρονα ενίσχυε τη μεταφυσική του εξουσία. Τα κοχύλια, συνδεδεμένα εδώ και καιρό με την ευημερία, τη φήμη και την πνευματική προστασία στη Δυτική Αφρική, ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο την τελετουργική ισχύ του συνόλου.
Οι οπίσθιες και πλευρικές οπές μαρτυρούν την πρόσδεση ενός ουσιαστικού ενδύματος ινών που πλήρως σκιάζει τον περιπατητή. Όπως και με πολλές σημαντικές μάσκες We, το χαραγμένο ξύλινο πρόσωπο αποτελεί μόνο το ορατό κεντροκεντρικό σημείο ενός πολύ μεγαλύτερου masquerade συνόλου, στο οποίο ενδυμασία, κίνηση, ρυθμός και ήχος λειτουργούσαν ως αδιαίρετα συστατικά της παράστασης.
Μάσκες αυτού του τύπου χρησιμοποιούνταν από εξουσιαστικές ενώσεις ανδρών που είναι υπεύθυνες για κοινωνικό έλεγχο, μύηση, δικαστική εξουσία και την προστασία της κοινότητας. Παρουσιάζονται μόνο σε σημαντικές τελετουργικές περιπτώσεις και αντιπροσώπευαν πνεύματα του δάσους με εξουσία που υπερέβαλλε αυτήν των μελών της κοινωνίας. Οι εμφανίσεις τους συνδύαζαν θεατρικό θέαμα με θρησκευτική αποτελεσματικότητα, επαναφέροντας την κοινωνική τάξη ενώ διατήρησαν την επικοινωνία ανάμεσα στον ανθρώπινο κόσμο και το βασίλειο των ισχυρών μεταφυσικών όντων.
Η εξαιρετικά αφηρημένη γεωμετρία, οι δραματικοί γλυπτικοί όγκοι και η θαυμαστή διατήρηση τελετουργικών επικαταστάσεων τοποθετούν αυτό το δείγμα ανάμεσα στις πιο συγκλονιστικές εκφράσεις της γλυπτικής We. Συνομολογούμενες μάσκες έχουν δημοσιευτεί στα We Masks, 5 Continents Editions, όπου αντίστοιχα μνημειακά παραδείγματα απεικονίζουν την αξιοσημείωτη ποικιλία και καλλιτεχνική ωριμότητα των παραδόσεων μάσκας We. Η παρούσα μάσκα μοιράζεται με αυτά τα τεκμηριωμένα έργα την δυναμική αλληλεπίδραση μεταξύ αφαιρετικότητας και εκφραστικής δύναμης που έχει καθιερώσει τη γλυπτική We ανάμεσα στις πιο χαρακτηριστικές επιτεύξεις της Δυτικής Αφρικής τέχνης.
Alain-Michel Boyer
We
5 Continents Editions, Μιλάνο, 2019
ISBN 978-88-7439-868-3
Μια ιδιαίτερα συνιστώμενη σύγχρονη επισκόπηση της τέχνης We και των παραδόσεων μάσκας. Ο Boyer παρουσιάζει τους We ως μια από τις μεγάλες κουλτούρες με κεντρικές μάσκες της Δυτικής Αφρικής, εξετάζοντας διαφορετικούς τύπους μασκών, τους κοινωνικούς και τελετουργικούς τους ρόλους, την ανάπτυξη του στυλ και τη φυσιογνωμία της γλυπτικής We. Η δημοσίευση είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για τη μελέτη και ταξινόμηση μα monumental masks characterized by aggressive, hybrid and animal-like features, όπως μάσκες ισχυρών δασών με υπερβολικές φυσιογνωμίες, δόντια και επιβλητικούς γλυπτικούς όγκους.
Eberhard Fischer
Hans Himmelheber
Οι Τέχνες των Dan στην Δυτική Αφρική
Μουσείο Ριέτμπεργκ, Ζυρίχη, 1984
Αν και εστιάζει κυρίως στην τέχνη των Dan, αυτή η ορόσημος έκδοση είναι αναντικατάστατη για τη μελέτη των μάσκων We/Guéré λόγω των στενών ιστορικών, γεωγραφικών και πολιτιστικών συνδέσεων ανάμεσα σε αυτές τις γειτονικές παραδόσεις. Οι συγγραφείς παρέχουν σημαντικές αναλύσεις τύπων μάσκας, τελετουργικών λειτουργιών, επιφανειακής επεξεργασίας, συσσώρευσης πατίνας, ιχνών χρήσης και της πολύπλοκης σχέσης μεταξύ μάσκας, ερμηνευτή και κοινότητας. Το βιβλίο παραμένει μια από τις σημαντικότερες αναφορές για την κατανόηση των ευρύτερων παραδόσεων του φάρους του δάσους της δυτικής Côte d’Ivoire και των καλλιτεχνικών αλληλεπιδράσεών τους.
Πληροφοριοδότης Bakari Bouaflé
Inv. No. MAZ18810
Ιστορία πωλητή
Η ενασχόληση του Βολφγκανγκ Γιανίκκη με την αφρικανική τέχνη ξεκίνησε όχι στον χώρο εργασίας ή στην αγορά, αλλά σε ένα πιο ήσυχο, εσωτερικό πεδίο—ανάμεσα σε χαρτιά, βιβλία και αντικείμενα που ανήκαν στον πατέρα του. Το αρχείο για τις πρώην αποικίες της Γερμανίας δεν είχε δομηθεί για να αφηγηθεί μια ενιαία ιστορία· πρότεινε πολλές. Προκαλούσε κριτική σκέψη αντί σεβασμού και δίδαξε από νωρίς στον Γιανίκκη ότι τα αντικείμενα ποτέ δεν είναι μουγκά. Με μεταφέρουν μέσα στον χρόνο—θραύση και συνέχεια συνυπάρχουν με τον ίδιο τον τρόπο—και ζητούν να διαβαστούν όσο το δυνατόν προσεκτικότερα, όπως τα κείμενα.
Για περισσότερο από ένα τέταρτο του αιώνα, ο Γιανίκκη εργάζεται ως συλλέκτης, έμπορος και διαμεσολαβητής, αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν αποτυπώνει πλήρως το σχήμα της πρακτικής του. Εκείνα που παλιότερα ομαδοποιούνταν, με υπερβολική χαλαρότητα, under τον τίτλο “Τ Tribal Art” ποτέ δεν φαινόταν γι’ αυτόν ως σφραγισμένη ή ιστορική κατηγορία. Είναι, αντίθετα, ένα σετ ζωντανών παραδόσεων, συνεχώς διαπραγματευόμενο με το παρόν. Η ακαδημαϊκή του εκπαίδευση—στην εθνολογία, στην Ιστορία της Τέχνης και στο Συγκριτικό Δίκαιο—παρείχε μια γραμματική. Η γλώσσα την ίδια την έμαθε αλλού. Στο Μάλι, την Καμερούν, την Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιαρί-Μαφά, το Τόγκο και την Γκάνα, η γνώση αναδύθηκε αργά, μέσα από επαναλαμβανόμενες συναντήσεις που σφυρηλάτησαν σχέσεις και μέσα από την αμοιβαία εμπιστοσύνη που χτίστηκε όχι απότομα αλλά διαμέσου χρόνου.
Το Μάλι έγινε ο βαρυτικός κεντρικός άξονας αυτής της εμπειρίας. Μεταξύ 2002 και 2012, ο Γιανίκκη έζησε και εργάστηκε στο Μάμακο και στο Σεγού, όπου διεύθυνε το Tribalartforum, μια γκαλερί με θέα τον Νίγηρα. Ο χώρος αντέκρουε την εύκολη χρονολόγηση. Γλυπτά και κεραμικά μοιράζονταν το δωμάτιο με τη φωτογραφία, και έργα του Malick Sidibé—εικόνες της μαλιάνι νεολαίας στα μέσα της δεκαετίας του 1970, αυτοπεποίθησης και εκστατικής ενέργειας—κρεμόντουσαν δίπλα σε αρχαιότερες ιερές μορφές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν νοσταλγικό αλλά διαφωτιστικό: παρελθόν και παρόν δεν αλληλοδιαγράφονται· οξύνουν το ένα το άλλο.
Ο πόλεμος του 2012 τελείωσε αυτό το κεφάλαιο απότομα, όπως τείνουν να κάνουν οι πόλεμοι. Αλλά δεν διέλυσε τη δουλειά. Μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη επανασυστάθηκε στο Λομέ, κοντύτερα στα μέρη όπου προέρχονταν πολλά από τα αντικείμενα και στις διαδρομές που συνεχίζουν να διασχίζουν. Από το 2018, η Βερολίνο έχει γίνει ένα ακόμη σημείο σε αυτή τη χάρτη. Η Galerie Wolfgang Jaenicke λειτουργεί πλέον αντίθετα από το Παλάτι Charlottenburg, στηριζόμενη από μια μικρή ομάδα ειδικών. Εστιάζει, ιδιαιτέρως, σε μπρούνζες και τερακότες της Δυτικής Αφρικής—υλικά με τη γη και τη φωτιά, και σε μορφές μνήμης που αντιστέκονται σε εύκολη μετάφραση.
Αυτό που διακρίνει την πρακτική του Γιανίκκη δεν είναι μόνο η γεωγραφική της έκταση αλλά η εσωτερική της ένταση. Το πεδίο εργασίας συμπληρώνεται με έρευνα προελεύσεων· το εμπόριο αντιμετωπίζεται ως αναπόσπαστο από την ευθύνη. Σε συνεργασία με μουσεία και ακαδημαϊκές πρωτοβουλίες, η κυκλοφορία δεν θεωρείται εξαγωγή αλλά ηθική διαδικασία που παραμένει ανολοκλήρωτη. Στόχος δεν είναι να απομακρύνει αντικείμενα από τον κόσμο και να τα σφραγίσει, αλλά να τα καθιστά αναγνώσιμα εντός αυτού—να τα επιτρέψει να συνεχίσουν να μιλούν, ακόμη και όταν οι όροι της φωνής τους αλλάζουν.
------------
Galerie Wolfgang Jaenicke προς το παρόν είναι μια γκαλερί με έδρα το Βερολίνο, που εξειδικεύεται στην δυτική αφρικανική γλυπτική, τα μπρούνζ, τις τερακότες, τις μάσκες και την σύγχρονη αφρικανική τέχνη. Διευθύνεται από τον Βολφγκανγκ Γιανίκκη, του οποίου το έργο συνδυάζει τη συλλογή, την εμπορία, την έρευνα προελεύσεων, το πεδίο και την αρχειακή τεκμηρίωση.
Σύμφωνα με τον ίδιο τον λογαριασμό της γκαλερί, ο Γιανίκκη σπούδασε εθνολογία, ιστορία της τέχνης και συγκριτικό δίκαιο και εργάζεται στον χώρο της αφρικανικής τέχνης για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια. Οι δραστηριότητές του ανάπτυξαν μέσω μακροχρόνιας εμπλοκής σε χώρες όπως το Μάλι, το Καμερούν, η Ακτή Ελεφαντοστού, το Μπιρκί Σαφώ, η Γκάνα και το Τόγκο. Αντί να παρουσιάζει την αφρικανική τέχνη ως κλειστή ιστορική κατηγορία, τη χαρακτηρίζει ως συνεχιζόμενη πολιτιστική παράδοση που διαμορφώνεται από ζωντανές κοινότητες και μεταβαλλόμενα ιστορικά συμφραζόμενα.
Μια ιδιαίτερα σημαντική φάση της καριέρας του ήταν στο Μάλι, όπου έζησε και εργάστηκε περίπου από το 2002 έως το 2012 στο Μάλακο και το Σεγού. Εκεί λειτούργησε το Tribalartforum, μια γκαλερί που συνδύαζε αρχαία αφρικανική γλυπτική με σύγχρονη αφρικανική φωτογραφία, συμπεριλαμβανομένων έργων του Malick Sidibé. Η πολιτική και στρατιωτική κρίση στο Μάλι το 2012 οδήγησε στο κλείσιμο αυτής της φάσης της δραστηριότητας.
Αργότερα, μαζί με τον Aguibou Kamaté, ο Γιανίκκη συνέχισε να εργάζεται από το Λομέ, Τόγκο, πριν εγκαινιάσει τη γκαλερί στη Βερολίνο κοντά στο Παλάτι Charlottenburg. Η γκαλερί δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους μπρούνζες δυτικής Αφρικής, τις τερακότες, έργα που σχετίζονται με το Μπόινί και το Ίφε, τη γλυπτική Nok, την τέχνη των Ντόγκον, τη γλυπτική Baule, τα αντικείμενα Senufo και το υλικό των Γκουόμπι.
Ένα διακριτικό στοιχείο της δημόσιας θέσης του Γιανίκκη είναι η επαναλαμβανόμενη έμφαση στη διαφάνεια προελεύσεων και στις συζητήσεις αποκατάστασης. Σε αρκετές δημοσιευμένες καταγραφές αντικειμένων, η γκαλερί συζητά ρητά ζητήματα γύρω από τεκμηρίωση εξαγωγής, τις συμβάσεις της UNESCO, τις ιστορίες ιδιοκτησίας και τη συνεργασία με μελετητές και ερευνητές αποκατάστασης. Αυτές οι δηλώσεις αντικατοπτρίζουν ευρύτερες σύγχρονες συζητήσεις σχετικά με την κυκλοφορία της αφρικανικής πολιτισμικής κληρονομιάς, τη νομιμότητα, την ιστορία συλλογής και τις πρακτικές απόκτησης από μουσεία.
Η γκαλερί διατηρεί εκτενείς διαδικτυακές αρχεία και καταλόγους που τεκμηριώνουν εκατοντάδες αφρικανικά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων μπρούνζες του Μπόινι και Ίφε, τερακότες Nok, γλυπτικά Ντόγκον, φιγούρες Baule, αντικείμενα Fon, φιγούρες Moba και άλλ material δυτικής Αφρικής.
Για ερευνητές που ενδιαφέρονται για την ιστορία του εμπορίου αφρικανικής τέχνης, ο Γιανίκκη αντιπροσωπεύει μια μεταγενέστερη γενιά εμπόρων σε σχέση με φιγούρες όπως ο John J. Klejman. Ενώ ο Klejman ανήκε στην μεταπολεμική αγορά της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του 1950–1970, η δουλειά του Γιανίκκη διαμορφώθηκε από σύγχρονες ανησυχίες με την τεκμηρίωση πεδίου, την έρευνα προελεύσεων, τις συζητήσεις επιστροφής, ψηφιακά αρχεία και άμεση επαφή με δίκτυα και καλλιτέχνες της Δυτικής Αφρικής.
Αυτό το κείμενο βασίζεται σε AI Information
Μετάφραση από Google ΜετάφρασηΛεπτομέρειες
Ομάδα έθνικ/πολιτισμός
We
Χώρα προέλευσης
Ακτή Ελεφαντοστού
Υλικό
Ξύλο
Sold with stand
Ναι
Κατάσταση
Fair condition
Τίτλος έργου τέχνης
A wooden mask
Height
25 cm
Βάρος
2.6 kg
Γνησιότητα
Αυθεντικό/επίσημο
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΓερμανίαΕπαληθεύτηκε
protop
Rechtliche Informationen des Verkäufers
- Unternehmen:
- Jaenicke Njoya GmbH
- Repräsentant:
- Wolfgang Jaenicke
- Adresse:
- Jaenicke Njoya GmbH
Klausenerplatz 7
14059 Berlin
GERMANY - Telefonnummer:
- +493033951033
- Email:
- w.jaenicke@jaenicke-njoya.com
- USt-IdNr.:
- DE241193499
AGB
AGB des Verkäufers. Mit einem Gebot auf dieses Los akzeptieren Sie ebenfalls die AGB des Verkäufers.
Widerrufsbelehrung
- Frist: 14 Tage sowie gemäß den hier angegebenen Bedingungen
- Rücksendkosten: Käufer trägt die unmittelbaren Kosten der Rücksendung der Ware
- Vollständige Widerrufsbelehrung
