Αρχαία Ρωμαϊκή Λεγεωνάριος με κυρτή λεπίδα ξυραφιού

Προσοχή: λόγω τελωνειακών κανονισμών, μπορούμε να αποστέλλουμε προϊόντα μόνο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βεβαιωθείτε ότι διαθέτετε έγκυρη διεύθυνση αποστολής εντός ΕΕ πριν υποβάλετε προσφορά.

Αρχαίο ρωμαϊκό σιδερένιο ξυράφι με επιμήθη, ελαφρώς κυρτή λεπίδα, που στενεύει προς μια στενή, αιχμηρή άκρη.

Η λεπίδα έχει φαρδιά, ελαφρώς κυρτή ράχη και μακριά κόψη, με χαρακτηριστικό ασύμμετρο περίγραμμα. Στο αντίθετο άκρο, η λεπίδα στενεύει σε έναν κοντό λαιμό με έντονη ημικυκλική εγκοπή και καταλήγει σε μια διευρυμένη, στρογγυλεμένη προεξοχή, η οποία ενδέχεται να χρησίμευε ως απλή λαβή ή σημείο πρόσδεσης.

Το μικρό του μέγεθος και η σχετικά φαρδιά λεπίδα υποδηλώνουν ότι μπορεί να χρησίμευε ως ξυράφι ή ως μαχαίρι περιποίησης ή καλλωπισμού, παρά ως όπλο.

-> Στην αρχαία Ρώμη, το ξύρισμα ήταν κάτι περισσότερο από περιποίηση ή προσωπική υγιεινή — αποτελούσε πολιτισμικό και κοινωνικό τελετουργικό που αντανακλούσε την κοινωνική θέση κάποιου. Οι Ρωμαίοι άνδρες έδιναν μεγάλη προσοχή στην εμφάνισή τους, και το ξύρισμα κατείχε ξεχωριστή θέση στη ζωή τους. Μικρά ξυράφια και μαχαίρια καλλωπισμού μπορούσαν επίσης να αποτελούν μέρος ενός προσωπικού σετ περιποίησης.

Μήκος: ± 154,2 mm

Σε καλή και στιβαρή κατάσταση. Η σιδερένια επιφάνεια παρουσιάζει εκτεταμένη οξείδωση, με διάστικτη κοκκινοκάστανη και σκούρα γκρίζα πατίνα, καθώς και ενδείξεις φθοράς που συνάδουν με την ηλικία και τη χρήση.

Κατόπιν αιτήματος διατίθεται Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (PDF) για όλα τα αντικείμενα με τιμή κατακύρωσης 100 € ή υψηλότερη.


-> Το πρώτο ξύρισμα ενός νεαρού Ρωμαίου σηματοδοτούσε τη μετάβασή του στην ενηλικίωση και συχνά γιορταζόταν με τελετή. Συνήθως γινόταν όταν ο νεαρός άνδρας λάμβανε την toga virilis (ανδρική τήβεννο).

Για τους εύπορους, η κατοχή προσωπικού κουρέα και η διατήρηση λείου δέρματος αποτελούσαν σύμβολο κοινωνικής θέσης. Οι συγκλητικοί και οι πατρίκιοι φρόντιζαν ιδιαίτερα τη σωματική τους εμφάνιση, και ένας πλούσιος Ρωμαίος που δεν ήταν περιποιημένος γινόταν αντικείμενο επικρίσεων και χλευασμού.

Τα κουρεία, που ονομάζονταν tonsoria, ήταν δημοφιλή μέρη τόσο για περιποίηση όσο και για κοινωνικές συναναστροφές. Οι άνδρες ξυρίζονταν, συζητούσαν και μάθαιναν τα νέα. Η διαδικασία του ξυρίσματος περιλάμβανε συνήθως τη χρήση ελαφρόπετρας για την απομάκρυνση των τριχών που είχαν αρχίσει να φυτρώνουν και στη συνέχεια τη χρήση novacila για βαθύτερο ξύρισμα. Μετά το ξύρισμα, άπλωναν αρώματα και έλαια για να καταπραΰνουν το δέρμα.

Οι κουρείς στην αρχαία Ρώμη, γνωστοί ως tonsores, δεν περιορίζονταν στο κούρεμα. Ήταν απαραίτητοι για την προσωπική φροντίδα, προσφέροντας υπηρεσίες όπως το κόψιμο των νυχιών, την αποτρίχωση του σώματος, ακόμη και την εξαγωγή δοντιών. Τα κουρεία αυτά ήταν ζωντανά κέντρα κοινωνικών συναναστροφών, όπως ακριβώς λειτουργούσαν τα κουρεία και σε μεταγενέστερες εποχές.

Τα εργαλεία των κουρέων περιλάμβαναν μαχαίρια για το κούρεμα και τσιμπιδάκια για την αφαίρεση των μεμονωμένων τριχών. Αυτό το ευρύ φάσμα υπηρεσιών καθιστούσε τον κουρέα σημαντικό πρόσωπο στη ρωμαϊκή κοινωνία, υπεύθυνο τόσο για την περιποίηση όσο και για τις κοινωνικές συναναστροφές.