Diego Randazzo - Canovaccio con fuga

04
ημέρες
14
ώρες
15
λεπτά
14
δευτερόλεπτα
Τρέχουσα προσφορά
€ 87
Τιμή επιφύλαξης δεν επιτεύχθηκε
Giulia Resti
Ειδικός
Εκτίμηση γκαλερί  € 2,000 - € 2,400
IT
87 €
IT
74 €
IT
71 €

Προστασία Αγοραστή Catawiki

Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών

Trustpilot 4.4 | 145662 κριτικών

Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.

Το υπογεγραμμένο πρωτότυπο του Diego Randazzo, *Canovaccio con fuga*, του 2026, είναι ελαιογραφία 60 × 60 εκ. πάνω σε χρησιμοποιημένο πανί, συνοδευόμενη από εικόνα Fuji Instax Square επεξεργασμένη με τεχνητή νοημοσύνη και κορνίζα από Alcantara.

Περίληψη με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Περιγραφή από τον πωλητή

Πανί με φυγή

ελαιογραφία σε χρησιμοποιημένο πανί,
Fuji instax square με επεξεργασία Ai και πλαίσιο από Alcantara
60X60x2 cm
2026

Ξεκινάμε από δύο παραθέματα που περιγράφουν και προσδιορίζουν το έργο:
«Μπορώ να συνεχίσω να ζω αυτή τη ζωή μου επειδή διαθέτω ένα χάρισμα που
κανείς άλλος δεν έχει. Είναι τόσο ακραίο μέσα μου, τόσο εξαιρετικό, αυτό το χάρισμα είναι
η μεγάλη μου πλαστότητα.»
Carmelo Bene, από την ταινία «Ο εκπαραθυρωμένος πρίγκιπας» του Carlo Rafele, 1976.

«[…] υπάρχει πάντα μια επιταγή όταν έχουμε να κάνουμε με τη ζωικότητα,
μια εντολή, μια καταδίκη: μείνε ακίνητος, μείνε ακίνητος, αλλιώς θα έρθω εκεί και θα σε
πιάσω.
Και αυτή τη φορά τον έπιασε.
Υπό αυτή την έννοια, το κυνήγι, περισσότερο από μια πρωταρχική διατροφική ορμή ή, στις
μέρες μας, μια αθλητική δραστηριότητα, είναι στην πραγματικότητα ο αληθινός πρόδρομος της φωτογραφίας, το ασυνείδητο και καμουφλαρισμένο
προηγούμενο της ακαταμάχητης ανθρώπινης επιθυμίας να
ακινητοποιήσει τα ζώα, να τα κρατήσει ακίνητα, να τα μετατρέψει, ακριβώς, σε αγάλματα
από σάρκα και αίμα. Να πυροβολείς ένα ζώο για να σταματήσεις τον χρόνο και, άρα, τον θάνατο,
για να το μετατρέψεις σε ένα άχρονο άγαλμα, σε μια εικόνα.»
από το βιβλίο «Α όπως Ζώο. Φωνές για ένα θηριοτροφείο των συναισθημάτων», Felice
Cimatti, Bompiani, 2015

Το έργο ξεκινά από ένα πανί. Ένα μέσο που συγκρατεί
διάφορες ύλες όπως υγρά, βρωμιά, υγρασία, λίπη, χρώμα. Και
ταυτόχρονα αποτελεί εργαλείο-μάρτυρα τελετουργιών και αναμνήσεων. Ένα
πανί που έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα για να καθαρίζει πινέλα εμποτισμένα με
ελαιοχρώματα και διάφορα διαλυτικά. Πρόκειται για στρώσεις που γίνονται έργο και
το ίδιο το υπόστρωμα του έργου. Τα έργα αυτά συχνά συνοδεύονται από
στιγμιότυπα (αληθινά ή ζωγραφισμένα), τα οποία συνομιλούν μέσω οπτικών και εννοιολογικών
συγγενειών.

Η πλησιέστερη εικονιστική αναφορά είναι το αφηγηματικό τέχνασμα της
Mise en abyme. Δηλαδή, όπως σε ένα παιχνίδι καθρεφτών, το κύριο θέμα αντανακλά τον εαυτό του,
σαν η τέχνη να κοιτάζει τον εαυτό της σε μια οικεία και αυτοαναφορική σχέση. Ο μεταγλωσσικός
χαρακτήρας της έρευνας δηλώνεται έτσι απερίφραστα και ρητά, όμως η μιντιακή
απάτη παραμονεύει και παίρνει μορφή μέσα από εκλεπτυσμένα τεχνάσματα που
θυμίζουν εξαρχής την εκλεπτυσμένη τεχνική της trompe l’œil: το στρίφωμα του
πανιού, με τη θηλιά του, και η οπή της σφαίρας είναι και τα δύο
ζωγραφισμένα. Το άλλο στοιχείο που αναδύεται είναι το κυνήγι ως τελετουργία,
όπως τελετουργία είναι και το καθάρισμα των εργαλείων της δουλειάς (των
πινέλων).

Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
ιστότοπος: www.diegorandazzo.com

βιογραφικό καλλιτέχνη:
Ο Diego Randazzo (Μιλάνο, 1984) ζει μεταξύ Μιλάνου και Belluno. Αποφοιτά από το Καλλιτεχνικό Λύκειο της Brera και παίρνει πτυχίο στις Επιστήμες της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, με διατριβή στο μάθημα «Θεσμοί σκηνοθεσίας», από το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Το έργο του, που εκτείνεται σε διαφορετικά μέσα, επικεντρώνεται σε ορισμένα από τα κύρια θέματα της οπτικής κουλτούρας: την εμπειρία της εικόνας, με όλες τις συναισθηματικές, υποβλητικές, ανθρωπολογικές και κοινωνικές συνιστώσες της· τους μηχανισμούς της θέασης, που συχνά γίνονται με τη σειρά τους αντικείμενο/υποκείμενο του έργου· την αρχαιολογία των μέσων, νοούμενη ως διερεύνηση των τεχνολογικών απαρχών της σύγχρονης και της σημερινής ματιάς, της ματιάς της μηχανής, επικαιροποιημένης με βάση τις πιο πρόσφατες καινοτομίες (από τον αλγόριθμο έως τις λειτουργικές εικόνες)· τη διάσταση της αφήγησης· τη βύθιση ή —αντίθετα— την αποξένωση που προκαλεί η σχέση με το μέσο. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Έχοντας διακριθεί ως φιναλίστ σε διάφορα βραβεία σύγχρονης τέχνης (The Gifer Festival, Premio Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup), το 2023 κερδίζει το πρώτο βραβείο του Yicca art prize και λαμβάνει Εύφημο Μνεία της Κριτικής Επιτροπής στο Talent Prize του Insideart Magazine. Το 2024 η εγκατάστασή του #KIDS, αφιερωμένη στην τραγωδία των Piccoli Martiri di Gorla και μόνιμο έργο της Casa della Memoria του Μιλάνου, εντάσσεται στο πρόγραμμα χαρτογράφησης της Δημόσιας Τέχνης που υλοποιεί το Mudec του Μιλάνου. Αρχίζει να εργάζεται πάνω στα ζητήματα των αλγορίθμων ήδη από το 2020, με το έργο «Immagini Simili» —στη Galleria ADD-art, με επιμέλεια της Bianca Trevisan— και συνεχίζει έως σήμερα, μέσα από τη μελέτη της Ai ως εργαλείου οπτικής έρευνας και κοινωνικής διερεύνησης.

Ιστορία πωλητή

Από πάντα περιπετειώδης και παθιασμένος με τις εικόνες και τις εικόνες κίνησης, η προσέγγισσή μου με τα χρόνια έχει διαμορφωθεί σε μια άποψη που δεν μπορεί να ετικετοποιηθεί, διότι είναι ακριβώς το να βρίσκεται κανείς στα όρια των κατηγοριών (πεδία/γλώσσες) η ποιότητα με την οποία διακρίνεται. Αλλά σε έναν κόσμο γεμάτο ονομασίες, ταξινομήσεις και είδη, μπορώ να προσπαθήσω να ορίσω τα ενδιαφέροντά μου στα εξής πεδία: – Οι γλώσσες (κινηματογράφος, ζωγραφική, φωτογραφία) και η υπέρβαση/υπονόμευση τους, συχνά αποκαλύπτοντας την απροσδιοριστία, τη φθορά και τη διαπερατότητά τους. Θέτω πάντοτε τον εαυτό μου σε μια θεωρητική και τεχνική μελέτη για το καθεστώς τους. – Η μυθοπλασία, το ψέμα, το αίνιγμα, το υπαινόμενο και το μη‑λεκτικό σε μια εξεζητημένη αναζήτηση μη γραμμικής αφήγησης, που αποτελείται από λεπτομέρειες και σινενδεχείς τίτλους. – Η σύγκριση και οι ομοιότητες ανάμεσα σε εικόνες διαφορετικής φύσης (κινηματογραφικές, ζωγραφικές και φωτογραφικές), συχνά συνδυασμένες ώστε να σχηματίσουν ομάδες και πλήθη. – Η διερεύνηση της μνήμης, νοημένη τόσο ως συλλογική μνήμη (διηγημένη μέσω μαρτυριών όπως στο έργο #KIDS στο Casa della Memoria του Μιλάνου) όσο και ως αρχείο οικείων και προσωπικών αναμνήσεων. – Το παιχνίδι: εννοείται ως παιχνίδι μεταξύ γλωσσών, μεταξύ εικόνας και λέξης (η χρήση φράσεων και παραθέσεων δημιουργημένων με την AI) και μεταξύ εικόνων που συντάσσονται ώστε να αφήνουν να διαφανούν ένα ειρωνικό και παιχνιδιάρικο πλέγμα. – Η τεχνολογία και ολόκληρος ο τεχνολογικός μηχανισμός πάντα συνδεδεμένος με μια ανάπτυξη και μια αντίληψη αναλογική. – Ο χρόνος: που υφίσταται μέσα από βαθύ προβληματισμό για την εικόνα σε κίνηση, στην ιδέα της ακολουθίας και των συνενώσεων γεγονότων και διαφορετικών υποκειμένων. Διέγο Randazzo
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Πανί με φυγή

ελαιογραφία σε χρησιμοποιημένο πανί,
Fuji instax square με επεξεργασία Ai και πλαίσιο από Alcantara
60X60x2 cm
2026

Ξεκινάμε από δύο παραθέματα που περιγράφουν και προσδιορίζουν το έργο:
«Μπορώ να συνεχίσω να ζω αυτή τη ζωή μου επειδή διαθέτω ένα χάρισμα που
κανείς άλλος δεν έχει. Είναι τόσο ακραίο μέσα μου, τόσο εξαιρετικό, αυτό το χάρισμα είναι
η μεγάλη μου πλαστότητα.»
Carmelo Bene, από την ταινία «Ο εκπαραθυρωμένος πρίγκιπας» του Carlo Rafele, 1976.

«[…] υπάρχει πάντα μια επιταγή όταν έχουμε να κάνουμε με τη ζωικότητα,
μια εντολή, μια καταδίκη: μείνε ακίνητος, μείνε ακίνητος, αλλιώς θα έρθω εκεί και θα σε
πιάσω.
Και αυτή τη φορά τον έπιασε.
Υπό αυτή την έννοια, το κυνήγι, περισσότερο από μια πρωταρχική διατροφική ορμή ή, στις
μέρες μας, μια αθλητική δραστηριότητα, είναι στην πραγματικότητα ο αληθινός πρόδρομος της φωτογραφίας, το ασυνείδητο και καμουφλαρισμένο
προηγούμενο της ακαταμάχητης ανθρώπινης επιθυμίας να
ακινητοποιήσει τα ζώα, να τα κρατήσει ακίνητα, να τα μετατρέψει, ακριβώς, σε αγάλματα
από σάρκα και αίμα. Να πυροβολείς ένα ζώο για να σταματήσεις τον χρόνο και, άρα, τον θάνατο,
για να το μετατρέψεις σε ένα άχρονο άγαλμα, σε μια εικόνα.»
από το βιβλίο «Α όπως Ζώο. Φωνές για ένα θηριοτροφείο των συναισθημάτων», Felice
Cimatti, Bompiani, 2015

Το έργο ξεκινά από ένα πανί. Ένα μέσο που συγκρατεί
διάφορες ύλες όπως υγρά, βρωμιά, υγρασία, λίπη, χρώμα. Και
ταυτόχρονα αποτελεί εργαλείο-μάρτυρα τελετουργιών και αναμνήσεων. Ένα
πανί που έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα για να καθαρίζει πινέλα εμποτισμένα με
ελαιοχρώματα και διάφορα διαλυτικά. Πρόκειται για στρώσεις που γίνονται έργο και
το ίδιο το υπόστρωμα του έργου. Τα έργα αυτά συχνά συνοδεύονται από
στιγμιότυπα (αληθινά ή ζωγραφισμένα), τα οποία συνομιλούν μέσω οπτικών και εννοιολογικών
συγγενειών.

Η πλησιέστερη εικονιστική αναφορά είναι το αφηγηματικό τέχνασμα της
Mise en abyme. Δηλαδή, όπως σε ένα παιχνίδι καθρεφτών, το κύριο θέμα αντανακλά τον εαυτό του,
σαν η τέχνη να κοιτάζει τον εαυτό της σε μια οικεία και αυτοαναφορική σχέση. Ο μεταγλωσσικός
χαρακτήρας της έρευνας δηλώνεται έτσι απερίφραστα και ρητά, όμως η μιντιακή
απάτη παραμονεύει και παίρνει μορφή μέσα από εκλεπτυσμένα τεχνάσματα που
θυμίζουν εξαρχής την εκλεπτυσμένη τεχνική της trompe l’œil: το στρίφωμα του
πανιού, με τη θηλιά του, και η οπή της σφαίρας είναι και τα δύο
ζωγραφισμένα. Το άλλο στοιχείο που αναδύεται είναι το κυνήγι ως τελετουργία,
όπως τελετουργία είναι και το καθάρισμα των εργαλείων της δουλειάς (των
πινέλων).

Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
ιστότοπος: www.diegorandazzo.com

βιογραφικό καλλιτέχνη:
Ο Diego Randazzo (Μιλάνο, 1984) ζει μεταξύ Μιλάνου και Belluno. Αποφοιτά από το Καλλιτεχνικό Λύκειο της Brera και παίρνει πτυχίο στις Επιστήμες της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, με διατριβή στο μάθημα «Θεσμοί σκηνοθεσίας», από το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Το έργο του, που εκτείνεται σε διαφορετικά μέσα, επικεντρώνεται σε ορισμένα από τα κύρια θέματα της οπτικής κουλτούρας: την εμπειρία της εικόνας, με όλες τις συναισθηματικές, υποβλητικές, ανθρωπολογικές και κοινωνικές συνιστώσες της· τους μηχανισμούς της θέασης, που συχνά γίνονται με τη σειρά τους αντικείμενο/υποκείμενο του έργου· την αρχαιολογία των μέσων, νοούμενη ως διερεύνηση των τεχνολογικών απαρχών της σύγχρονης και της σημερινής ματιάς, της ματιάς της μηχανής, επικαιροποιημένης με βάση τις πιο πρόσφατες καινοτομίες (από τον αλγόριθμο έως τις λειτουργικές εικόνες)· τη διάσταση της αφήγησης· τη βύθιση ή —αντίθετα— την αποξένωση που προκαλεί η σχέση με το μέσο. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Έχοντας διακριθεί ως φιναλίστ σε διάφορα βραβεία σύγχρονης τέχνης (The Gifer Festival, Premio Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup), το 2023 κερδίζει το πρώτο βραβείο του Yicca art prize και λαμβάνει Εύφημο Μνεία της Κριτικής Επιτροπής στο Talent Prize του Insideart Magazine. Το 2024 η εγκατάστασή του #KIDS, αφιερωμένη στην τραγωδία των Piccoli Martiri di Gorla και μόνιμο έργο της Casa della Memoria του Μιλάνου, εντάσσεται στο πρόγραμμα χαρτογράφησης της Δημόσιας Τέχνης που υλοποιεί το Mudec του Μιλάνου. Αρχίζει να εργάζεται πάνω στα ζητήματα των αλγορίθμων ήδη από το 2020, με το έργο «Immagini Simili» —στη Galleria ADD-art, με επιμέλεια της Bianca Trevisan— και συνεχίζει έως σήμερα, μέσα από τη μελέτη της Ai ως εργαλείου οπτικής έρευνας και κοινωνικής διερεύνησης.

Ιστορία πωλητή

Από πάντα περιπετειώδης και παθιασμένος με τις εικόνες και τις εικόνες κίνησης, η προσέγγισσή μου με τα χρόνια έχει διαμορφωθεί σε μια άποψη που δεν μπορεί να ετικετοποιηθεί, διότι είναι ακριβώς το να βρίσκεται κανείς στα όρια των κατηγοριών (πεδία/γλώσσες) η ποιότητα με την οποία διακρίνεται. Αλλά σε έναν κόσμο γεμάτο ονομασίες, ταξινομήσεις και είδη, μπορώ να προσπαθήσω να ορίσω τα ενδιαφέροντά μου στα εξής πεδία: – Οι γλώσσες (κινηματογράφος, ζωγραφική, φωτογραφία) και η υπέρβαση/υπονόμευση τους, συχνά αποκαλύπτοντας την απροσδιοριστία, τη φθορά και τη διαπερατότητά τους. Θέτω πάντοτε τον εαυτό μου σε μια θεωρητική και τεχνική μελέτη για το καθεστώς τους. – Η μυθοπλασία, το ψέμα, το αίνιγμα, το υπαινόμενο και το μη‑λεκτικό σε μια εξεζητημένη αναζήτηση μη γραμμικής αφήγησης, που αποτελείται από λεπτομέρειες και σινενδεχείς τίτλους. – Η σύγκριση και οι ομοιότητες ανάμεσα σε εικόνες διαφορετικής φύσης (κινηματογραφικές, ζωγραφικές και φωτογραφικές), συχνά συνδυασμένες ώστε να σχηματίσουν ομάδες και πλήθη. – Η διερεύνηση της μνήμης, νοημένη τόσο ως συλλογική μνήμη (διηγημένη μέσω μαρτυριών όπως στο έργο #KIDS στο Casa della Memoria του Μιλάνου) όσο και ως αρχείο οικείων και προσωπικών αναμνήσεων. – Το παιχνίδι: εννοείται ως παιχνίδι μεταξύ γλωσσών, μεταξύ εικόνας και λέξης (η χρήση φράσεων και παραθέσεων δημιουργημένων με την AI) και μεταξύ εικόνων που συντάσσονται ώστε να αφήνουν να διαφανούν ένα ειρωνικό και παιχνιδιάρικο πλέγμα. – Η τεχνολογία και ολόκληρος ο τεχνολογικός μηχανισμός πάντα συνδεδεμένος με μια ανάπτυξη και μια αντίληψη αναλογική. – Ο χρόνος: που υφίσταται μέσα από βαθύ προβληματισμό για την εικόνα σε κίνηση, στην ιδέα της ακολουθίας και των συνενώσεων γεγονότων και διαφορετικών υποκειμένων. Διέγο Randazzo
Μετάφραση από Google Μετάφραση

Λεπτομέρειες

Πωλήθηκε με κορνίζα
Όχι
Πωλείται από
Απευθείας από τον καλλιτέχνη
Έκδοση
Αυθεντικό
Καλλιτέχνης
Diego Randazzo
Τίτλος έργου τέχνης
Canovaccio con fuga
Τεχνική
Ελαιογραφία
Υπογραφή
Υπογεγραμμένη
Χώρα
Ιταλία
Έτος
2026
Χρώμα
Πολύχρωμο
Κατάσταση
Άριστη κατάσταση
Height
60 cm
Width
60 cm
Style
Σύγχρονη
Περίοδος
2020+
Πωλήθηκε από τον/-ην
ΙταλίαΕπαληθεύτηκε
5
Πουλημένα αντικείμενα
pro

Παρόμοια αντικείμενα

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Προτείνεται για εσάς στην

Μοντέρνα και σύγχρονη τέχνη

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​