Diego Randazzo - Canovaccio con fuga





87 € | ||
|---|---|---|
74 € | ||
71 € | ||
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145662 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το υπογεγραμμένο πρωτότυπο του Diego Randazzo, *Canovaccio con fuga*, του 2026, είναι ελαιογραφία 60 × 60 εκ. πάνω σε χρησιμοποιημένο πανί, συνοδευόμενη από εικόνα Fuji Instax Square επεξεργασμένη με τεχνητή νοημοσύνη και κορνίζα από Alcantara.
Περιγραφή από τον πωλητή
Πανί με φυγή
ελαιογραφία σε χρησιμοποιημένο πανί,
Fuji instax square με επεξεργασία Ai και πλαίσιο από Alcantara
60X60x2 cm
2026
Ξεκινάμε από δύο παραθέματα που περιγράφουν και προσδιορίζουν το έργο:
«Μπορώ να συνεχίσω να ζω αυτή τη ζωή μου επειδή διαθέτω ένα χάρισμα που
κανείς άλλος δεν έχει. Είναι τόσο ακραίο μέσα μου, τόσο εξαιρετικό, αυτό το χάρισμα είναι
η μεγάλη μου πλαστότητα.»
Carmelo Bene, από την ταινία «Ο εκπαραθυρωμένος πρίγκιπας» του Carlo Rafele, 1976.
«[…] υπάρχει πάντα μια επιταγή όταν έχουμε να κάνουμε με τη ζωικότητα,
μια εντολή, μια καταδίκη: μείνε ακίνητος, μείνε ακίνητος, αλλιώς θα έρθω εκεί και θα σε
πιάσω.
Και αυτή τη φορά τον έπιασε.
Υπό αυτή την έννοια, το κυνήγι, περισσότερο από μια πρωταρχική διατροφική ορμή ή, στις
μέρες μας, μια αθλητική δραστηριότητα, είναι στην πραγματικότητα ο αληθινός πρόδρομος της φωτογραφίας, το ασυνείδητο και καμουφλαρισμένο
προηγούμενο της ακαταμάχητης ανθρώπινης επιθυμίας να
ακινητοποιήσει τα ζώα, να τα κρατήσει ακίνητα, να τα μετατρέψει, ακριβώς, σε αγάλματα
από σάρκα και αίμα. Να πυροβολείς ένα ζώο για να σταματήσεις τον χρόνο και, άρα, τον θάνατο,
για να το μετατρέψεις σε ένα άχρονο άγαλμα, σε μια εικόνα.»
από το βιβλίο «Α όπως Ζώο. Φωνές για ένα θηριοτροφείο των συναισθημάτων», Felice
Cimatti, Bompiani, 2015
Το έργο ξεκινά από ένα πανί. Ένα μέσο που συγκρατεί
διάφορες ύλες όπως υγρά, βρωμιά, υγρασία, λίπη, χρώμα. Και
ταυτόχρονα αποτελεί εργαλείο-μάρτυρα τελετουργιών και αναμνήσεων. Ένα
πανί που έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα για να καθαρίζει πινέλα εμποτισμένα με
ελαιοχρώματα και διάφορα διαλυτικά. Πρόκειται για στρώσεις που γίνονται έργο και
το ίδιο το υπόστρωμα του έργου. Τα έργα αυτά συχνά συνοδεύονται από
στιγμιότυπα (αληθινά ή ζωγραφισμένα), τα οποία συνομιλούν μέσω οπτικών και εννοιολογικών
συγγενειών.
Η πλησιέστερη εικονιστική αναφορά είναι το αφηγηματικό τέχνασμα της
Mise en abyme. Δηλαδή, όπως σε ένα παιχνίδι καθρεφτών, το κύριο θέμα αντανακλά τον εαυτό του,
σαν η τέχνη να κοιτάζει τον εαυτό της σε μια οικεία και αυτοαναφορική σχέση. Ο μεταγλωσσικός
χαρακτήρας της έρευνας δηλώνεται έτσι απερίφραστα και ρητά, όμως η μιντιακή
απάτη παραμονεύει και παίρνει μορφή μέσα από εκλεπτυσμένα τεχνάσματα που
θυμίζουν εξαρχής την εκλεπτυσμένη τεχνική της trompe l’œil: το στρίφωμα του
πανιού, με τη θηλιά του, και η οπή της σφαίρας είναι και τα δύο
ζωγραφισμένα. Το άλλο στοιχείο που αναδύεται είναι το κυνήγι ως τελετουργία,
όπως τελετουργία είναι και το καθάρισμα των εργαλείων της δουλειάς (των
πινέλων).
Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
ιστότοπος: www.diegorandazzo.com
βιογραφικό καλλιτέχνη:
Ο Diego Randazzo (Μιλάνο, 1984) ζει μεταξύ Μιλάνου και Belluno. Αποφοιτά από το Καλλιτεχνικό Λύκειο της Brera και παίρνει πτυχίο στις Επιστήμες της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, με διατριβή στο μάθημα «Θεσμοί σκηνοθεσίας», από το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Το έργο του, που εκτείνεται σε διαφορετικά μέσα, επικεντρώνεται σε ορισμένα από τα κύρια θέματα της οπτικής κουλτούρας: την εμπειρία της εικόνας, με όλες τις συναισθηματικές, υποβλητικές, ανθρωπολογικές και κοινωνικές συνιστώσες της· τους μηχανισμούς της θέασης, που συχνά γίνονται με τη σειρά τους αντικείμενο/υποκείμενο του έργου· την αρχαιολογία των μέσων, νοούμενη ως διερεύνηση των τεχνολογικών απαρχών της σύγχρονης και της σημερινής ματιάς, της ματιάς της μηχανής, επικαιροποιημένης με βάση τις πιο πρόσφατες καινοτομίες (από τον αλγόριθμο έως τις λειτουργικές εικόνες)· τη διάσταση της αφήγησης· τη βύθιση ή —αντίθετα— την αποξένωση που προκαλεί η σχέση με το μέσο. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Έχοντας διακριθεί ως φιναλίστ σε διάφορα βραβεία σύγχρονης τέχνης (The Gifer Festival, Premio Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup), το 2023 κερδίζει το πρώτο βραβείο του Yicca art prize και λαμβάνει Εύφημο Μνεία της Κριτικής Επιτροπής στο Talent Prize του Insideart Magazine. Το 2024 η εγκατάστασή του #KIDS, αφιερωμένη στην τραγωδία των Piccoli Martiri di Gorla και μόνιμο έργο της Casa della Memoria του Μιλάνου, εντάσσεται στο πρόγραμμα χαρτογράφησης της Δημόσιας Τέχνης που υλοποιεί το Mudec του Μιλάνου. Αρχίζει να εργάζεται πάνω στα ζητήματα των αλγορίθμων ήδη από το 2020, με το έργο «Immagini Simili» —στη Galleria ADD-art, με επιμέλεια της Bianca Trevisan— και συνεχίζει έως σήμερα, μέσα από τη μελέτη της Ai ως εργαλείου οπτικής έρευνας και κοινωνικής διερεύνησης.
Ιστορία πωλητή
Πανί με φυγή
ελαιογραφία σε χρησιμοποιημένο πανί,
Fuji instax square με επεξεργασία Ai και πλαίσιο από Alcantara
60X60x2 cm
2026
Ξεκινάμε από δύο παραθέματα που περιγράφουν και προσδιορίζουν το έργο:
«Μπορώ να συνεχίσω να ζω αυτή τη ζωή μου επειδή διαθέτω ένα χάρισμα που
κανείς άλλος δεν έχει. Είναι τόσο ακραίο μέσα μου, τόσο εξαιρετικό, αυτό το χάρισμα είναι
η μεγάλη μου πλαστότητα.»
Carmelo Bene, από την ταινία «Ο εκπαραθυρωμένος πρίγκιπας» του Carlo Rafele, 1976.
«[…] υπάρχει πάντα μια επιταγή όταν έχουμε να κάνουμε με τη ζωικότητα,
μια εντολή, μια καταδίκη: μείνε ακίνητος, μείνε ακίνητος, αλλιώς θα έρθω εκεί και θα σε
πιάσω.
Και αυτή τη φορά τον έπιασε.
Υπό αυτή την έννοια, το κυνήγι, περισσότερο από μια πρωταρχική διατροφική ορμή ή, στις
μέρες μας, μια αθλητική δραστηριότητα, είναι στην πραγματικότητα ο αληθινός πρόδρομος της φωτογραφίας, το ασυνείδητο και καμουφλαρισμένο
προηγούμενο της ακαταμάχητης ανθρώπινης επιθυμίας να
ακινητοποιήσει τα ζώα, να τα κρατήσει ακίνητα, να τα μετατρέψει, ακριβώς, σε αγάλματα
από σάρκα και αίμα. Να πυροβολείς ένα ζώο για να σταματήσεις τον χρόνο και, άρα, τον θάνατο,
για να το μετατρέψεις σε ένα άχρονο άγαλμα, σε μια εικόνα.»
από το βιβλίο «Α όπως Ζώο. Φωνές για ένα θηριοτροφείο των συναισθημάτων», Felice
Cimatti, Bompiani, 2015
Το έργο ξεκινά από ένα πανί. Ένα μέσο που συγκρατεί
διάφορες ύλες όπως υγρά, βρωμιά, υγρασία, λίπη, χρώμα. Και
ταυτόχρονα αποτελεί εργαλείο-μάρτυρα τελετουργιών και αναμνήσεων. Ένα
πανί που έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα για να καθαρίζει πινέλα εμποτισμένα με
ελαιοχρώματα και διάφορα διαλυτικά. Πρόκειται για στρώσεις που γίνονται έργο και
το ίδιο το υπόστρωμα του έργου. Τα έργα αυτά συχνά συνοδεύονται από
στιγμιότυπα (αληθινά ή ζωγραφισμένα), τα οποία συνομιλούν μέσω οπτικών και εννοιολογικών
συγγενειών.
Η πλησιέστερη εικονιστική αναφορά είναι το αφηγηματικό τέχνασμα της
Mise en abyme. Δηλαδή, όπως σε ένα παιχνίδι καθρεφτών, το κύριο θέμα αντανακλά τον εαυτό του,
σαν η τέχνη να κοιτάζει τον εαυτό της σε μια οικεία και αυτοαναφορική σχέση. Ο μεταγλωσσικός
χαρακτήρας της έρευνας δηλώνεται έτσι απερίφραστα και ρητά, όμως η μιντιακή
απάτη παραμονεύει και παίρνει μορφή μέσα από εκλεπτυσμένα τεχνάσματα που
θυμίζουν εξαρχής την εκλεπτυσμένη τεχνική της trompe l’œil: το στρίφωμα του
πανιού, με τη θηλιά του, και η οπή της σφαίρας είναι και τα δύο
ζωγραφισμένα. Το άλλο στοιχείο που αναδύεται είναι το κυνήγι ως τελετουργία,
όπως τελετουργία είναι και το καθάρισμα των εργαλείων της δουλειάς (των
πινέλων).
Ig: https://www.instagram.com/diego__randazzo/
ιστότοπος: www.diegorandazzo.com
βιογραφικό καλλιτέχνη:
Ο Diego Randazzo (Μιλάνο, 1984) ζει μεταξύ Μιλάνου και Belluno. Αποφοιτά από το Καλλιτεχνικό Λύκειο της Brera και παίρνει πτυχίο στις Επιστήμες της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, με διατριβή στο μάθημα «Θεσμοί σκηνοθεσίας», από το Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. Το έργο του, που εκτείνεται σε διαφορετικά μέσα, επικεντρώνεται σε ορισμένα από τα κύρια θέματα της οπτικής κουλτούρας: την εμπειρία της εικόνας, με όλες τις συναισθηματικές, υποβλητικές, ανθρωπολογικές και κοινωνικές συνιστώσες της· τους μηχανισμούς της θέασης, που συχνά γίνονται με τη σειρά τους αντικείμενο/υποκείμενο του έργου· την αρχαιολογία των μέσων, νοούμενη ως διερεύνηση των τεχνολογικών απαρχών της σύγχρονης και της σημερινής ματιάς, της ματιάς της μηχανής, επικαιροποιημένης με βάση τις πιο πρόσφατες καινοτομίες (από τον αλγόριθμο έως τις λειτουργικές εικόνες)· τη διάσταση της αφήγησης· τη βύθιση ή —αντίθετα— την αποξένωση που προκαλεί η σχέση με το μέσο. Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Έχοντας διακριθεί ως φιναλίστ σε διάφορα βραβεία σύγχρονης τέχνης (The Gifer Festival, Premio Cramum, Arte Laguna, Combat Prize, Premio Ora, Arteam Cup), το 2023 κερδίζει το πρώτο βραβείο του Yicca art prize και λαμβάνει Εύφημο Μνεία της Κριτικής Επιτροπής στο Talent Prize του Insideart Magazine. Το 2024 η εγκατάστασή του #KIDS, αφιερωμένη στην τραγωδία των Piccoli Martiri di Gorla και μόνιμο έργο της Casa della Memoria του Μιλάνου, εντάσσεται στο πρόγραμμα χαρτογράφησης της Δημόσιας Τέχνης που υλοποιεί το Mudec του Μιλάνου. Αρχίζει να εργάζεται πάνω στα ζητήματα των αλγορίθμων ήδη από το 2020, με το έργο «Immagini Simili» —στη Galleria ADD-art, με επιμέλεια της Bianca Trevisan— και συνεχίζει έως σήμερα, μέσα από τη μελέτη της Ai ως εργαλείου οπτικής έρευνας και κοινωνικής διερεύνησης.

