Ηνωμένο Βασίλειο. Edward VII. Trade Dollar 1902.

Πωλείται, σε άριστη κατάσταση!
Βρετανικό εμπόριο δολάριο 1902 σε ασήμι.
Γνωστές αρχικά ως «βρετανικό δολάριο», αυτά τα νομίσματα κατασκευάστηκαν για πρώτη φορά το 1895 ως απάντηση στο αίτημα του Εμπορικού Επιμελητηρίου του Χονγκ Κονγκ (με την υποστήριξη των Εγκαταστάσεων του Στενού) για νομίσματα που θα αντικαθιστούσαν το ολοένα και πιο ελαφρύτερο μεξικανικό ασημένιο βάρος (γνωστό στα αγγλικά ως «μεξικανικό δολάριο»), το οποίο αποτελούσε τη βάση του νομίσματος σε αυτές τις αποικίες και σε άλλα μέρη της ανατολικής Ασίας. Τα νομίσματα κοπής, κυρίως στην Ινδία, είχαν ελαφρώς χαμηλότερο πρότυπο από το βάρος (416 γρανιά, .900 καθαρό, όπως αυτό που χρησιμοποιήθηκε για τα δολάρια του Χονγκ Κονγκ των δεκαετιών του 1860), αλλά επιτράπηκε η κυκλοφορία τους στο Χονγκ Κονγκ, στις Εγκαταστάσεις του Στενού και στη Λαμπουάν μαζί με το μεξικανικό βάρος. Από την αρχή, προβλεπόταν ότι αυτά τα νομίσματα θα κυκλοφορούσαν και εκτός αυτών των αποικιών, και σύντομα έγιναν γνωστά ως «Βρετανικό Εμπορικό Δολάριο». Για περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε την Έκθεση της Βασιλικής Μηχανής του 1894.
Το 1903 εισήχθη ένα νέο νόμισμα ενός δολαρίου στις Εγκαταστάσεις του Στενού. Αυτό το νόμισμα, που κόπηκε σύμφωνα με το ίδιο πρότυπο με το εμπορικό βρετανικό δολάριο, αντικατέστησε το προηγούμενο στη κυκλοφορία. Με την υιοθέτηση του δολαρίου των Στενών από το Labuan το 1905, το Χονγκ Κονγκ παρέμεινε η μόνη βρετανική αποικία που χρησιμοποιούσε αυτά τα νομίσματα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, η κύρια χρήση των βρετανικών εμπορικών δολαρίων στο Χονγκ Κονγκ ήταν ως εγγύηση για τα χαρτονομίσματα που εξέδιδαν οι τράπεζες του Χονγκ Κονγκ. Τον Δεκέμβριο του 1935, το Χονγκ Κονγκ εγκατέλειψε το πρότυπο του ασημιού και η κυβέρνηση εξέδωσε χαρτονομίσματα σε δολάρια με νόμιμη ισχύ, για να αντικαταστήσει τα νομίσματα. Η παραγωγή του βρετανικού εμπορικού δολαρίου σταμάτησε και σχεδόν όλα τα νομίσματα με ημερομηνία 1935 καταστράφηκαν.
Οι εμπορικοί δολάρια της Βρετανίας ποτέ δεν κυκλοφόρησαν στο Ηνωμένο Βασίλειο και ποτέ δεν είχαν σταθερή αξία σε στερλίνες. Η ονομαστική αξία που αναφέρεται εδώ, 2 σελίνια και 4 πένες, είναι η αξία στην οποία καθορίστηκε το δολάριο του Στενού το 1906, όταν η αποικία εγκατέλειψε το χρυσό πρότυπο. Επιλέχθηκε ως αντιπροσωπευτικό επιτόκιο συναλλάγματος, αλλά πρέπει να αναγνωριστεί ότι, με την τιμή του ασημιού σε μπάρες που κυμαινόταν μεταξύ 1 σελίνι και 7 σελίνια και μισή ανά ουγκιά Troy, η αξία σε στερλίνες του βρετανικού εμπορικού δολαρίου κυμαινόταν στην περίοδο παραγωγής μεταξύ 9,4 πένες (το 1931) και 5 σελίνια και 9,8 πένες (το 1920).
Το σχέδιο του πίσω μέρους ενσωμάτωνε την ονομαστική αξία σε κινέζικους χαρακτήρες και σε μαλαισιανή γραφή (συχνά εμφανιζόμενη με σημάδια κοπής που δεν μειώνουν την αξία της - δες παρακάτω).
Η Zecca di Bombay βρίσκεται στην άκρη του μεσαίου δακτυλίου του τρίαινας· απουσιάζει σε ορισμένες εκδόσεις του 1895, 1897 και 1898.