Pieter Hugo - PH & HBA (SPECIAL EDITION, SIGNED C-PRINT, VERY FRESH CONDITION) - 2016

Αυτή είναι η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΛΥΤΕΡΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΛΕΥΚΩΜΑΤΩΝ από το 5Uhr30.com, Κολωνία, Γερμανία.
Από φέτος.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ
από τον διάσημο νοτιοαφρικανό φωτογράφο Pieter Hugo («Ο Υάινας & Άλλοι Άνθρωποι», Martin Parr, Gerry Badger, The Photobook A History).

Με υπογεγραμμένο και αριθμημένο C-PRINT.

ΑΠΟΛΥΤΩΣ περιορισμένο σε μόλις 50 αντίτυπα.

Δημοσίευση και εκτύπωση: Νέο, αφαιρούμενο, αδιάβαστο.
Θαλάσσιο εξώφυλλο: Πολύ καινούργιο, ελαφριά ίχνη χρήσης.
Αντίγραφο Συλλέκτη

Τον αρχές του 2016, ο Pieter Hugo φωτογράφισε μια σειρά πορτρέτων ενός καστ δρόμου που φορούσε σημαντικά κομμάτια από το αρχείο HBA. Το καστ περιελάμβανε άνδρες πορνοστάρ και Gully Queens, μια κατακριτέα gay κοινότητα στο Kingston που ζει σε ένα ρυάκι (ή αποχέτευση) κάτω από την πόλη. Το βιβλίο περιλαμβάνει ένα δοκίμιο σε διάλογο μεταξύ του Hugo και του Carlos Nazario, συνεργάτη στο έργο και μακροχρόνιο συνεργάτη και φίλο του ιδρυτή του Hood by Air, Shayne Oliver.

Το 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία μεταφοράς, 100% ασφάλιση μεταφοράς και φυσικά συνδυασμένη αποστολή - παγκοσμίως.

Βλέπε W, Λονδίνο. Σε συνεργασία με τη μόδα label Hood by Air. 2016. Πρώτη έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

Μαλακό εξώφυλλο με εξώφυλλο (όπως διατίθεται) και ψηφιακή εκτύπωση C σε κουτί. Εκτύπωση: 250 x 330 mm. Βιβλίο: 290 x 375 mm. 56 σελίδες. Φωτογραφίες: Pieter Hugo. Σχεδιάστηκε από τον Joseph Burrin. Κείμενο στα Αγγλικά.

Δεν παρέχεται κείμενο προς μετάφραση.
Έκδοση και νέα εκτύπωση, καινούργιο, αδιάβαστο. Το κουτί είναι πολύ φρέσκο, με λίγα ίχνη χρήσης. Γενικά σε πολύ καλή κατάσταση.

Εξαιρετικά σπάνια ειδική έκδοση από τον Pieter Hugo με C-Print, υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη - σε εξαιρετική κατάσταση.

Ο Pieter Hugo (γεννημένος το 1976) είναι Νότιο Αφρικανός φωτογράφος που εργάζεται κυρίως στη φωτογραφία πορτρέτου. Ζει στο Κέιπ Τάουν.
Ο Hugo έχει δημοσιεύσει τέσσερα μονογραφικά έργα. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις στο Museu Coleção Berardo, Λισαβόνα (2018), Museum für Kunst und Kulturgeschichte, Ντόρτμουντ, Kunstmuseum Wolfsburg, Γερμανία, National Portrait Gallery, Λονδίνο, Ludwig Museum, Βουδαπέστη, Institute of Modern Art, Μπρίσμπειν, Multimedia Art Museum, Μόσχα και στη National Gallery της Νότιας Αφρικής, Cape Town. Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις στο National Museum of Modern and Contemporary Art, Σεούλ, Rijksmuseum, Ολλανδία, Tate Modern, Λονδίνο, DeVos Art Museum, Marquette, Μίσιγκαν, και Museo de Arte Contemporaneo de Santiago, Χιλή.
Ξεκίνησε την καριέρα του δουλεύοντας στη βιομηχανία του κινηματογράφου στο Κέιπ Τάουν, προτού πραγματοποιήσει μια διετή διαμονή στο ερευνητικό κέντρο Fabrica, Treviso, Ιταλία.
Ο Hugo έχει δημοσιεύσει τέσσερα μονογραφικά έργα: Pieter Hugo: The Hyena and Other Men (2008), Pieter Hugo: Selected Works (2009), This Must Be the Place (2012), και Pieter Hugo: Between the Devil and the Deep Blue Sea (2017).
Έχει δημιουργήσει φωτογραφικά αφιερώματα μόδας για τα Arena Homme Plus, Re-Edition Magazine, Document Journal, System Magazine και AnOther Man. Έχει επίσης συνεργαστεί σε εκδόσεις με τις Louis Vuitton και Hood By Air.
Ο Hugo έχει συμβάλει σε δημοσιεύσεις όπως το The New Yorker, το Zeit magazine, το Le Monde και το The New York Times Magazine. Τον Μάιο του 2015, προσκλήθηκε να επιμεληθεί ως επισκέπτης το συμπλήρωμα DeLuxe για την ολλανδική εφημερίδα NRC.nl.
Το 2011, ο Hugo συνεργάστηκε με τον Michael Cleary, συν-σκηνοθετώντας το μουσικό βίντεο για την διασκευή του Νοτιοαφρικανού μουσικού Spoek Mathambo στο «She's Lost Control» των Joy Division. Για το βίντεο, ο Hugo κέρδισε το βραβείο Νεαρού Σκηνοθέτη στο Διεθνές Φεστιβάλ Δημιουργικότητας Cannes Lions. Το 2015, σκηνοθέτησε το μουσικό βίντεο για το «Dirty», ένα τραγούδι από Νοτιοαφρικανούς μουσικούς καλλιτέχνες Dookoom.
Η δουλειά του Hugo διέπεται από μια αυτοδίδακτη προσέγγιση στη φωτογραφία. Είναι ένας από μια γενιά φωτογράφων μετά το Apartheid που επιδιώκει να αντιμετωπίσει την ιστορία της φωτογραφίας στην απεικόνιση περιθωριοποιημένων και αδύναμων ανθρώπων. Το έργο του στοχεύει να αμφισβητήσει τις προκαταλήψεις γύρω από την απεικόνιση ομάδων ανθρώπων που διαφέρουν από το δυτικοευρωπαϊκό πρότυπο.
Το πρώτο σημαντικό έργο του Hugo, Looking Aside (2006), απεικονίζει πορτρέτα ανθρώπων «του οποίου η εμφάνιση μας κάνει να κοιτάμε αλλού» – τυφλών, ανθρώπων με αλμπινισμό, ηλικιωμένων, της οικογένειάς του και του ίδιου. Κάθε ένα από αυτά τα πορτρέτα έχει το θέμα σε μια αποστειρωμένη σκηνή στούντιο, υπό καθαρό φως εναντίον ενός λευκού φόντου.
His Rwanda 2004: Vestiges of a Genocide (2011) περιγράφηκε από το Ινστιτούτο Γενοκτονίας του Ρουάντα ως μια «φωτογραφική άποψη ορισμένων από τα σημεία μαζικών εκτελέσεων και τάφων που αποτελούν διαρκή μνημεία για τις πολλές χιλιάδες ανθρώπων που σφαγιάστηκαν». Το πιο αναγνωρίσιμο έργο του Hugo είναι το The Hyena & Other Men (2007), το οποίο έχει λάβει μεγάλη προσοχή. Η σειρά του Messina/Mussina (2007) δημιουργήθηκε στην πόλη Musina, στα σύνορα μεταξύ Ζιμπάμπουε και Νότιας Αφρικής, μετά από πρόσκληση του περιοδικού Colors να εργαστεί πάνω σε ένα θέμα AIDS. Το Nollywood (2009) αποτελείται από φωτογραφίες της νιγηριανής κινηματογραφικής βιομηχανίας. Για το Permanent Error (2011), ο Hugo φωτογράφισε ανθρώπους και το τοπίο σε μια εκτεταμένη χωματερή με παρωχημένη τεχνολογία στη Γκάνα. There is a Place in Hell for Me and My Friends (2012) απεικονίζει την οικογένεια και τους φίλους του Hugo από τη Νότια Αφρική σε ψηφιακά επεξεργασμένες ασπρόμαυρες πορτρέτες που στοχεύουν στην εξερεύνηση των αντιφάσεων της φυλετικής ταξινόμησης βάσει του χρώματος του δέρματος. Το Kin (2014) δίνει ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στην οικογένεια και την κοινότητα του φωτογράφου, που ο Hugo περιγράφει ως «μια εμπλοκή με την αποτυχία του αποικιακού πειράματος της Νότιας Αφρικής και την αίσθηση ότι είμαι 'αποικιακός κορμός'».
Το Ταξίδι (2014) είναι μια σειρά υπέρυθρων εικόνων επιβατών που κοιμούνται, τραβηγμένες σε μια δεκαέξιωρη πτήση από το Γιοχάνεσμπουργκ στην Ατλάντα. Ο Hugo προλογίζει το έργο, το οποίο παρουσιάστηκε τόσο ως έκθεση (2014) όσο και σε μορφή εφημερίδας (2015), με έναν στοχαστικό μονόλογο σχετικά με το πώς οι υπέρυθρες εικόνες από την πρώτη εισβολή κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Ιράκ έχουν αλλάξει τις συσχετίσεις με το μέσο, από τη φωτογραφία άγριας ζωής σε ζώνες συγκρούσεων, και πώς η σύγχρονη επιτήρηση έχει ουσιαστικά αμφισβητήσει τις αντιλήψεις περί ιδιωτικότητας και ιδιοκτησίας της εικόνας ενός ατόμου. Την άνοιξη του 2014, ο Hugo ανέλαβε έργο από το Creative Court στη Ρουάντα για το πρόγραμμα «Ρουάντα 20 Χρόνια: Πορτρέτα Συμφιλίωσης». Το έργο παρουσιάστηκε στη Χάγη, στην Αίθουσα του Δημαρχείου, για τον εορτασμό των 20 ετών από τη γενοκτονία στη Ρουάντα το 1994. Μια επιλογή από τις φωτογραφίες παρουσιάστηκαν επίσης στη Νέα Υόρκη στην έκθεση «Post-Conflict», επιμελημένη από τον Bradley McCallum, καλλιτέχνη σε κατοικία για την Coalition for the International Criminal Court. Το έργο αποτέλεσε την αφορμή για τη φωτογραφική σειρά «1994» (2017), η οποία εξερευνά την μετα-επαναστατική εποχή τόσο στη Νότια Αφρική όσο και στη Ρουάντα μέσα από μια σειρά πορτρέτων παιδιών από τις δύο χώρες.
Το Flat Noodle Soup (2016) καταγράφει την εκτεταμένη ενασχόληση του Hugo με την πόλη του Πεκίνου, εξετάζοντας πώς οι ανησυχίες σχετικά με την έκφραση της προσωπικής ταυτότητας μέσα σε κοινωνικούς κανόνες και πιέσεις είναι καθολικές και διακρατικές. Το La Cucaracha είναι ένα έργο του 2019 που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια τεσσάρων ταξιδιών στο Μεξικό σε διάστημα δύο ετών. Η φωτογραφική σειρά εξερευνά την αντίληψη του Hugo για το εκκεντρικό και βίαιο περιβάλλον του Μεξικού, με εμφανείς αναφορές στην ιστορία της τέχνης και το οπτικό κανόνα της χώρας σχετικά με τις προκολομβιανές παραδόσεις και την επαναστατική ιδεολογία.
(Wikipedia)