Brassaï - Brassai - 1968

Καλώς ήρθατε στο 1ο δημοπρατήριο «Masters of French Photobooks» που συνδιοργανώνουν ο Anatole Desachy (Γαλλία) και ο Ecki Heuser (Γερμανία, στη δυσαναλογία της 57ης έκδοσης των «Rencontres d’Arles» φωτοφεστιβάλ). Από τη λεπτοφυή περίοδο avant-garde του Man Ray & Brassaï μέχρι τον Lucien Clergue & Antoine D’Agata, οι οποίοι συνδέονται αμφότεροι με αυτήν την καταπληκτική πόλη, απολαύστε την εντυπωσιακή μας επιλογή φωτοβιβλίων, συμπεριλαμβανομένων deluxe αντιτύπων, υπογεγραμμένων και συνδεδεμένων εκδόσεων από σπουδαίους φωτογράφους!

ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ από την εμβληματική έκθεση Brassai στο MoMA το 1968.
Από την Brassaï (1899-1984), τον θρυλικό φωτογράφο και avant‑garde καλλιτέχνη.

Ο Brassaï ονομάστηκε «Το Μάτι του Παρισιού» (1899-1984), γνωστός για το «Paris de Nuit» (1933).

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ, ΠΟΛΥ ΦΡΕΣΚΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Αυτή είναι μια δημοπρασία από το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολώνια, Γερμανία).
Η 5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλεια και συνδυασμένα πακέτα αποστολής σε όλο τον κόσμο.

Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Νέα Υόρκη. 1968. Πρώτη έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

Χειρόγραφο. 200 x 220 mm. 80 σελίδες. Πρόλογος και ευχαριστίες από τον John Szarkowski, Διευθυντή, Τμήμα Φωτογραφίας. Με εισαγωγικό δοκίμιο του Lawrence Durrell. Κείμενο στα αγγλικά.

Κατάσταση:
内σοτερικά εξαιρετική, φρέσκια και αψεγάδιαστη· καθαρή χωρίς υπογραμμίσεις και χωρίς φθοριά. Εξωτερικά πολύ φρέσκια· ελαφρύ ίχνος χρήσης. Συνολικά πολύ ωραία κατάσταση.

Μεγάλη δημοσίευση Brassai από το 1968 (!) - σε θαυμάσια φρέσκια κατάσταση.

"Gyula (Julius) Halász, Brassaï (ψευδώνυμο) γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1899 στη Brassó, Κράινο της Ουγγαρίας (σήμερα Brașov, Ρουμανία) από μητέρα Αρμένικη και πατέρα Ούγγρανο- Ούγγαρία. Μεγάλωσε μιλώντας ουγγρικά και ρουμανικά. Όταν ήταν τριών ετών, η οικογένειά του έζησε στο Παρίσι για ένα χρόνο, ενώ ο πατέρας του, καθηγητής γαλλικής λογοτεχνίας, δίδαξε στη Σορβόνη.
Ως νέος, ο Halász σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ουγγρική Ακαδημία Καλών Τεχνών (Magyar Képzőművészeti Egyetem) στη Βουδαπέστη. Εντάχθηκε σε ένα ιππικό τάγμα του Αυστροουγγρικού στρατού, όπου υπηρέτησε μέχρι το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Αναφέρει τον Henri de Toulouse-Lautrec ως καλλιτεχνική επιρροή.
Μετά τον Α' ΠΠ, η γενέτειρα Brassó και τα υπόλοιπα της Τρανσυλβανίας μεταφέρθηκαν από το Βασίλειο της Ουγγαρίας στη Ρουμανία με τη Συνθήκη του Τριανόν. Ο Halász έφυγε για το Βερολίνο το 1920 όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος στα ουγγρικά έντυπα Keleti και Napkelet. Ξεκίνησε σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου‑Χολτσχόνεμπουργκ (Hochschule für Bildende Künste), τώρα Universität der Künste Berlin. Εκεί έγινε φίλος με αρκετούς ηλικιωμένους Ούγγρους καλλιτέχνες και συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων των ζωγράφων Lajos Tihanyi και Bertalan Pór, καθώς και του συγγραφέα György Bölöni, οι οποίοι αργότερα μετακόμισαν στο Παρίσι και έγιναν μέρος του Ούγγρκ κύκλου.
To 1924 ο Halász μετοίκησε στο Παρίσι για μόνιμη διαμονή. Άρχισε να διδάσκει γαλλικά διαβάζοντας τα έργα του Marcel Proust. Διαμένοντας ανάμεσα σε μια ομάδα νέων καλλιτεχνών στο Montparnasse, πήρε εργασία ως δημοσιογράφος. Σύντομα έγιναν φίλοι με τον Αμερικανό συγγραφέα Henry Miller και τους Γάλλους συγγραφείς Léon-Paul Fargue και Jacques Prévert. Τη δεκαετία του 1920 ζούσε στο ίδιο ξενοδοχείο με τον Tihanyi.
Ο Miller αργότερα υποβάθμωσε τις ισχυριζόμενες φιλικές σχέσεις του Brassai. Το 1976 έγραψε για τον Brassai: «Ο Fred [Perles] κι εγώ απομακρινόμασταν από αυτόν – μας είχε βαρεθεί.» Ο Miller πρόσθεσε ότι η βιογραφία που είχε γράψει ο Brassai γι' αυτόν ήταν συνήθως «γεμάτη ψευδείς γεγονότα, εικασίες, φήμες, ντοκουμέντα που τον κλεύασε και που είναι κυρίως ψευδή ή δίνουν ψευδές εντύπωμα.»
Η εργασία του Halász και η αγάπη του για την πόλη, των δρόμων της οποίας περιπλανιόταν αργά τη νύχτα, οδήγησαν στη φωτογραφία. Αρχικά τη χρησιμοποίησε για να συμπληρώσει κάποια άρθρα του για περισσότερα χρήματα, αλλά γρήγορα εξερεύνησε την πόλη μέσω αυτού του μέσου, στο οποίο τον δίδαξε ο συνάδελφος Ούγγρος André Kertész. Αργότερα έγραψε ότι χρησιμοποίησε τη φωτογραφία «για να αιχμαλωτίσει την ομορφιά των δρόμων και των κήπων στη βροχή και την ομίχλη, και για να απεικονίσει το Παρίσι τη νύχτα.» Χρησιμοποιώντας το όνομα του τόπου γέννησής του, ο Halász ακολουθούσε το ψευδώνυμο «Brassaï», που σημαίνει «από το Brasso.»

Ο Brassaï κατέγραψε την ουσία της πόλης στις φωτογραφίες του, οι οποίες δημοσιεύτηκαν ως η πρώτη του συλλογή στο βιβλίο του 1933 με τον τίτλο Paris de nuit (Παρίσι τη νύχτα). Το βιβλίο του σημείωσε μεγάλη επιτυχία, με αποτέλεσμα να αποκληθεί «το μάτι του Παρισιού» σε ένα δοκίμιο του Henry Miller. Εκτός από φωτογραφίες της πιο ατημέλητης πλευράς του Παρισιού, ο Brassai απεικόνισε σκηνές από τη ζωή της αριστοκρατίας της πόλης, τους διανοούμενους, τον μπαλέτο της και τις μεγάλες όπερες. Είχε γίνει φίλος με μια γαλλική οικογένεια που του παρείχε πρόσβαση στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Ο Brassai φωτογράφισε πολλούς από τους φίλους του καλλιτέχνες, συμπεριλαμβανομένων των Salvador Dalí, Pablo Picasso, Henri Matisse, Alberto Giacometti, και αρκετούς εξέχοντες συγγραφείς της εποχής του, όπως οι Jean Genet και Henri Michaux.

Νέοι Ούγγροι καλλιτέχνες συνέχιζαν να φτάνουν στο Παρίσι έως τη δεκαετία του 1930 και ο κύκλος των Ούγγρων αφομοίωνε τους περισσότερους από αυτούς. Ο Kertész μετανάστευσε στη Νέα Υόρκη το 1936. Ο Brassai φιλέσθηκε με πολλούς από τους νέους άφιξάμενους, συμπεριλαμβανομένου του Ervin Marton, ανιψιού του Tihanyi, με τον οποίο ήταν φίλοι από το 1920. Ο Marton ανέπτυξε τη φήμη του στη φωτογραφία του δρόμου τη δεκαετία του 1940 και 1950. Ο Brassaï συνέχισε να βγάζει προς πώληση εμπορικές φωτογραφίες, καθώς φωτογράφιζε και για το αμερικανικό περιοδικό Harper's Bazaar.

Ήταν ιδρυτικό μέλος του πρακτορείου Rapho, που δημιουργήθηκε στο Παρίσι από τον Charles Rado το 1933.

Οι φωτογραφίες του Brassai τον έφεραν σε διεθνή φήμη. Το 1948 έκανε μια ατομική έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (MoMA) στη Νέα Υόρκη, η οποία ταξίδεψε στο George Eastman House στο Ρότσεστερ, Νέα Υόρκη· και στο Art Institute of Chicago, Ιλινόις. Το MoMA παρουσίασε περισσότερα έργα του Brassai το 1953, 1956 και 1968. Παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ Rencontres d'Arles στη Γαλλία το 1970 (προβολή στο Théâtre Antique, Brassaï από τον Jean‑Marie Drot), το 1972 (προβολή Brassaï si, Vominino από René Burri) και το 1974 (ως προσκεκλημένος).

Το 1979 ο Brassaï εντάχθηκε στο Διεθνές Hall of Fame της Φωτογραφίας και στο Μουσείο.

(Wikipedia)