Sylvain BARBEROT - Skull #2

Παγίευσε ό,τι μένει να έρθει
Εδώ και σε αυτό το έργο, εάν ο χρόνος έχει παγώσει εξαιτίας της χρήσης του κρανίου ως διαχρονικής, αμετάβλητης και παγωμένης στήριξης, το δέρμα που το καλύπτει αντίθετα φαίνεται να ρέει χωρίς να σταματά. Οι χρονικότητες έρχονται αντιμέτωπες και η σκουριά της αντίληψης του θανάτου που έχουμε σκύβει κάτω από τη λάμψη αυτής της ύλης που προσεγγίζει την κεραμική. Το υλικό αυτό αντανακλά το φως όπως και αυτά τα φύλλα χρυσά με λεπτό χρυσό που μεταφέρουν το αντικείμενο πέρα από τον χρόνο.
Ένα έργο τέχνης είναι κατ’ ουσίαν μια ματαιότητα. Αντικατοπτρίζει την επιθυμία του καλλιτέχνη να αυτο-αντικειμενοποιηθεί προκειμένου να επιβιώσει από τον χρόνο και απαντά στη ματαιότητα της ιδέας ενός δημιουργού-δημιουργού. Η μνήμη δεν είναι παγωμένη· παραμένει να έρθει χωρίς ποτέ να εδραιωθεί σε ένα άπειρο. Η εξαφάνισή της είναι η μόνη της λύση.
Διεθνής καλλιτέχνης του οποίου το έργο στηρίζεται στην αντίθεση που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά. Η μνήμη θεωρώ ότι είναι το αναντικατάστατο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, καθώς ο πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με τη βελόνα, εγώ κοπιάζω να αναστείλω, να αποδομήσω, ακόμα και να διαγράψω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση αυτή της άσκησης της λησμονιάς…
Το σώμα δεν είναι παρά το στήριγμα αυτής της μνήμης στην οποία εξαρτάται, μάλιστα την χρειάζεται. Το σώμα τη χτίζει, τη μοντελοποιεί και τη μεταμορφώνει. Και αν η ανάμνηση μεταφράζεται από τα ελληνικά ως ανάβαση της ανάμνησης, για μένα την καταδιώκω για να μπορέσω να απομακρυνθώ καλύτερα από αυτήν.