SIGNED; Arno Fischer - Photographien (FIRST BOOK, FIRST MONOGRAPH) - 1997

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ το πρώτο δημοπρασία φωτοβιβλίων στο CATAWIKI - αφιερωμένη εξ ολοκλήρου στον κόσμο της πρώην "DDR"/"GDR" («ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ή «Ανατολική Γερμανία»), η οποία υπήρξε από το 1949 έως το 1990.

Ακόμα σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητο και αδημοσίευτο, αυτό το πεδίο προσφέρει πλούτο συναρπαστικών ανακαλύψεων για τους συλλέκτες.
Το 5Uhr30.com παρουσιάζει εξαιρετικά έργα διακεκριμένων και ανερχόμενων καλλιτεχνών, ερευνητικά έργα, συναρπαστικές μονογραφίες, καθώς και εξαιρετικά σπάνια μικρά vintage καταλόγους, vintage παιδικά βιβλία και vintage φωτοβιβλία εργοστασίων· υπογεγραμμένες εκδόσεις, αφίσες και πολλά άλλα.

Εξαιρετική σπάνια ευκαιρία να αγοράσετε αυτό το πολύ όμορφο πρώτο βιβλίο και μονογραφία από
Ο Άρνο Φίσερ (1927-2011), μία από τις μεγαλύτερες και πιο επιδραστικές μορφές στη φωτογραφία της Ανατολικής Γερμανίας -
Υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη

Βιβλία με υπογραφή του Arno Fischer είναι σπάνια.
Εγγυώμαι την αυθεντικότητα της υπογραφής.

Όπως πάντα, εγγυόμαστε λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία μεταφοράς, 100% ασφάλιση μεταφοράς και φυσικά, συνδυασμένη αποστολή - παγκοσμίως.

Μην χάσετε αυτήν τη μοναδική ευκαιρία!
Αποκλειστικά από το 5Uhr30.com, Κολωνία, Γερμανία.

Connewitzer Verlagsbuchhandlung, Leipzig. 1997. Πρώτη έκδοση, πρώτη τυπωμένη.

Μαλακό εξώφυλλο με πτερύγια. 250 x 290 mm. 158 σελίδες. Φωτογραφίες: Arno Fischer. Επιμέλεια: T.O. Immisch, Klaus E. Göltz. Κείμενο: Jutta Voigt, Andreas Krase. Κείμενο στα γερμανικά.

Κατάσταση:
Βιβλίο εσωτερικά καθαρό, χωρίς σημάδια, χωρίς λεκέδες και χωρίς αξιοσημείωτα ελαττώματα ή σφάλματα. Εξωτερικά με καλά διατηρημένες καλύψεις· η ράχη κιτρινισμένη. Συνολικά σε άριστη κατάσταση.

Εξαιρετική μονογραφία από τον Arno Fischer - σπάνια ευκαιρία να αποκτήσετε αυτόν τον τίτλο υπογεγραμμένο.

Ο Άρνο Φίσερ ήταν Γερμανός φωτογράφος και πανεπιστημιακός δάσκαλος. Ο πατέρας του Άρνο εργαζόταν ως τυπογράφος. Ο Άρνο παρακολούθησε τοπικό σχολείο από το 1933 μέχρι το 1941, οπότε άρχισε την εκπαίδευση σε πτυχές της ξυλουργικής (ξυλογλυπτική/μοντελισμός, κατασκευή προτύπων). Όταν έφτασε τα 17, εντάχθηκε στον στρατό το 1944/45, ολοκληρώνοντας την στρατιωτική του καριέρα ως αιχμάλωτος πολέμου που κρατήθηκε από τους British, οι οποίοι τον απελευθέρωσαν το 1946.
Μπόρεσε να επαναλάβει τη ζωή του ως πολίτης το 1947, σπουδάζοντας στη σχολή τέχνης Käthe Kollwitz στο Βερολίνο, όπου αρχικά παρακολουθούσε μαθήματα ζωγραφικής προτού μεταβεί στη γλυπτική (ξύλου). Προχώρησε το 1948 στην Ακαδημία Τεχνών Weißensee στο Βερολίνο, όπου συνέχισε τις σπουδές του στη γλυπτική και παρέμεινε μέχρι το 1951. Μέχρι τότε, ο πολιτικός διαχωρισμός του Βερολίνου ανάμεσα στην ανατολική πλευρά, που διοικούνταν από τους Σοβιετικούς, και τις δυτικές περιοχές της πόλης, χωρισμένες σε τρεις τομείς ελεγχόμενους αντίστοιχα από τους Γάλλους, τους Βρετανούς και τους Αμερικανούς, φαινόταν πιο μόνιμος από ό,τι είχε ευρέως προβλεφθεί λίγα χρόνια νωρίτερα, και η μετακίνηση στη Weißensee σήμαινε μετακίνηση από το Δυτικό Βερολίνο στην Ανατολική. Μετακόμισε ξανά το 1951 και από τότε μέχρι το 1953 ήταν φοιτητής στην (πρόσφατα μετονομασμένη) Ακαδημία Τεχνών Weißensee στο Βερολίνο, που βρισκόταν πάλι στο Δυτικό Βερολίνο, σπουδάζοντας γλυπτική υπό τον Alexander Gonda.
Ο αργότερα ο Φίσερ θυμήθηκε ότι πήρε την πρώτη του φωτογραφία το 1944, όταν η Βερολίνο καίγονταν καθώς η ήττα της Γερμανίας στον πόλεμο πλησίαζε. Δεν είχε λάβει ποτέ επίσημη εκπαίδευση στη φωτογραφία· αλλά ούτε και, μετά το 1944, έχασε το ενδιαφέρον του γι' αυτήν, και καθώς προχωρούσαν οι σπουδές του, έγινε αντιληπτός ότι πιθανότατα δεν θα κέρδιζε πολλά χρήματα από τη γλυπτική. Η μετάβασή του στον κόσμο της φωτογραφίας ξεκίνησε το 1955/56 με έναν χρόνο ως βοηθός εργαστηρίου σε ένα εργαστήριο ακτίνων Χ. Το 1956 επέστρεψε στην Ακαδημία Τεχνών στο Weißensee με εντολή να δημιουργήσει ένα αρχείο, να εργαστεί ως γενικός βοηθός και «να τραβάει φωτογραφίες». Μέχρι το 1957, ακόμα χωρίς επίσημη εκπαίδευση στη φωτογραφία, είχε μια θέση στην Ακαδημία ως Ανώτερος Βοηθός του Καθηγητή Klaus Wittkugel, θέση που κράτησε μέχρι το 1971.
Επιπλέον, ανέλαβε φωτορεπορταζιακές αποστολές για το γυναικείο περιοδικό μόδας και τέχνης Sibylle και για άλλα περιοδικά. Ο αυξανόμενος όγκος φωτογραφιών μόδας και ταξιδιών του από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1950 καθιερώθηκε σταθερά στη νέα τάση της «Life photography». Ο Fischer είπε αργότερα ότι το επίκεντρο της φωτογραφικής του δουλειάς ήταν η κατάσταση της κοινωνίας, οι διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, η βασική κατάσταση του ατόμου και η ύπαρξή του. Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι εμφανή στο «Situation Berlin», ένα ακόμα έργο στο οποίο εργάστηκε μεταξύ 1953 και 1960. Μέχρι το 1960, εργαζόταν εντατικά στην προετοιμασία της έκδοσης από την «Edition Leipzig» της συλλογής αυτής, που αποτύπωνε τις διαθέσεις και τα τοπία της ταχύτατα μεταβαλλόμενης πόλης τη δεκαετία του 1950. Οι φωτογραφίες από το βιβλίο, το οποίο είχε πλέον ολοκληρωθεί και ετοιμαζόταν για κυκλοφορία, παρουσιάζονταν στο περίπτερο του εκδότη στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου του Λειψία το φθινόπωρο του 1961. Η έκθεση πραγματοποιήθηκε λίγο μετά την ξαφνική έναρξη των εργασιών κατασκευής του Τείχους του Βερολίνου από την κυβέρνηση, που για τις επόμενες (σχεδόν) τρεις δεκαετίες θα χώριζε το Ανατολικό Βερολίνο από τη Δύση. Μια ομάδα αξιωματούχων σταμάτησε στο περίπτερο του εκδότη για να δει μερικές από τις φωτογραφίες που εκτίθονταν υπό τη σημαία «Situation Berlin». Ένας είπε στους άλλους τα συγκλονιστικά λόγια, «Berlin ist kein Situation mehr» («Το Βερολίνο δεν είναι πια κατάσταση»). Η αναφορά ήταν στον τρόπο που η έξοδος των Ανατολικογερμανών προς τη Δύση μέσω του Βερολίνου είχε μπλοκαριστεί από το νέο τείχος, αλλά η σημασία για τον Arno Fischer και τους εκδότες του ήταν ότι το «Situation Berlin» δεν θα δημοσιευόταν μέσα στο ορατό μέλλον.
Ο Άρνο Φίσερ ρωτήθηκε κάποτε αν, μετά την εμπειρία του με το «Situation Berlin», είχε ποτέ πειρασμό να προσπαθήσει να δραπετεύσει από την Ανατολική Γερμανία, αλλά ενώ μερικές φορές βρήκε τους γραφειοκρατικούς περιορισμούς της χώρας περιοριστικούς, γενικά αποδεχόταν την κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Μια αλλαγή διευθυντή σύνταξης στο «Sibylle» του έδωσε ελευθερία να αναπτύξει, να εφαρμόσει και να προωθήσει τις δικές του ιδέες για τη φωτογραφία μόδας, ενώ το κύρος του ως διακεκριμένου φωτορεπόρτερ του έδωσε εξαιρετικά ταξιδιωτικά δικαιώματα: μερικές από τις πιο διάσημες φωτογραφίες μόδας/διάσημων, ιδιαίτερα ένα σετ που τραβήχτηκε με τη Μαργαρίτα Νταϊάνα το 1964, τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια αποστολής στη Μόσχα. Το 1965/66, αυτός και μια ομάδα ομοϊδεατών φωτογράφων από την Ανατολική Γερμανία ίδρυσαν μια Ομάδα Φωτογράφων, η οποία το 1969 έγινε γνωστή ως «Direkt». Η αμοιβαία αποδοχή από και προς το καθεστώς ήταν επίσης εμφανής στη διαλέξεις που διοργάνωσε ως επισκέπτης καθηγητής το 1972/74 στην Ανώτατη Ακαδημία Εικαστικών Τεχνών (HGB / Hochschule für Grafik und Buchkunst) στο Λειψία. Από το 1975 έως το 1982, μαζί με τον Πέτερ Βόιγκτ, ήταν υπεύθυνος για την επιλογή των φωτογραφιών που εμφανίζονταν στους Πυλώνες Εμφάνισης Εικόνας, που πλαισίωναν το Μαρξ-Ένγκελς Φόρουμ, το οποίο περιείχε το πολιτικά σημαντικό Μνημείο Μαρξ-Ένγκελς του Λούντβιχ Ένγκελχαρντ. Το 1981, ο Φίσερ συμμετείχε στη συνιδρυση της Ομάδας Εργασίας Φωτογράφων στον εθνικό Σύλλογο Εικαστικών Καλλιτεχνών (VBK), και το 1983 ανέλαβε ξανά διδασκαλία στο HGB, όπου μεταξύ 1985 και 1993 κατείχε θέση ως Καθηγητής Φωτογραφικών Τεχνών.
(Wikipedia)