Sylvain BARBEROT - Skull#1

Μούγμα ενός ανθρώπινου κρανίου που έχει γλυφτεί από ρητίνη εποξυ και επαλείφεται με λευκο ελαστομερές εύκαμπτο στρώμα, τα μάτια γεμάτα με φύλλο φυσικού χρυσού 24 καρατιών. Το κρανίο είναι προσαρμοσμένο σε μεταλλικό εξάρτημα που το στερεώνει στον τοίχο.

Εδώ και σε αυτά τα έργα, αν ο χρόνος παγώνει λόγω της χρήσης του κρανίου ως διαχρονικής, αμετάβλητης και παγωμένης στήριξης, το δέρμα που το καλύπτει από την άλλη φαίνεται να λιώνει χωρίς να σταματά. Οι χρονικότητες συγκρούονται και το σκοτάδι της άποψης για τον θάνατο που έχουμε επάνω μας γέρνει υπό τη λάμψη αυτού του υλικού που προσεγγίζει την κεραμική. Αυτό το υλικό αντανακλά το φως όπως και αυτά τα φύλλα χρυσού λεπτοφυούς που μεταφέρουν το αντικείμενο πέρα από τον χρόνο.
Μία τέχνη εργασία είναι κατ' εξοχήν ματαιότητα. Αντικατοπτρίζει την επιθυμία του καλλιτέχνη να αντικειμενοποιηθεί για να επιβιώσει στον χρόνο και απαντά στη ματαιότητα της ιδέας του θεϊκού καλλιτέχνη. Η μνήμη δεν είναι παγιωμένη· παραμένει να έρθει χωρίς ποτέ να εδραιωθεί σε άπειρο. Η εξαφάνισή της είναι η μόνη της διέξοδος.

Διεθνής καλλιτέχνης με έργο που στηρίζεται στην αντίθεση ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά. Η μνήμη κατά τη γνώμη μου είναι το αναντικατάστατο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, ενώ ο πολιτισμός μας προσπαθεί να καταγράψει την Ιστορία με το σμίλεμα, εγώ κοπιάζω να καταστείλω, να αποδομήσω ή ακόμη και να σβήσω τη δική μου μνήμη. Μεγάλη επιχείρηση αυτή της λήθης…
Το σώμα είναι απλώς το υποστηριγμά της μνήμης στην οποία εξαρτάται, ή ακόμη και χρειάζεται. Το σώμα την οικοδομεί, το μοντελοποιεί και το μεταμορφώνει. Και εάν η αναμνησία μεταφέρεται από τα ελληνικά ως ανάμνηση-ανάκληση, για εμένα την καταδιώκω προκειμένου να μπορέσω να απομακρυνθώ από αυτήν.