In de serie: The Framed Gaze onderzoekt Francien Krieg hoe vrouwenlichamen en -gezichten door de tijd heen zijn bekeken, vastgezet en gecategoriseerd. Fragmenten van oude lijsten — dragers van kunstgeschiedenis, status en decoratie — worden gecombineerd met hedendaagse materialen en technologie. Het resultaat is een collage-achtig trompe-l’œil waarin het beeld geen vlak meer is, maar een object wordt. De gezichten lijken ingekaderd, soms bijna opgesloten. Toch zijn ze niet passief. De lijst beschermt evenzeer als dat zij begrenst. Wat traditioneel bedoeld was om te verheffen of te controleren, verandert hier in een huid, een pantser, een tijdelijke schuilplaats. De blik speelt een centrale rol. Wie kijkt er? Wie wordt bekeken? En wanneer keert die blik zich om? Deze vrouwen zijn niet alleen object van observatie — ze houden stand, ze kijken terug. Hun aanwezigheid is stil maar onontkoombaar. The Framed Gaze balanceert tussen kwetsbaarheid en kracht, tussen geschiedenis en het nu. Het werk stelt geen antwoorden voor, maar vertraagt het kijken. Alsof het beeld zegt: blijf nog even. Kijk beter. En vraag je af wat een lijst werkelijk doet.