Na de oorlog ontwikkelde Jan Sierhuis zich tot een expressionistisch schilder, beïnvloed door onder meer Van Gogh, Matisse en Picasso. Samen met Appel, Corneille en Lucebert bevond hij zich in het hart van de naoorlogse ontwikkelingen in de kunst. In 1945 werd Sierhuis toegelaten tot de avondopleiding van de Rijksakademie van Beeldende Kunsten. In 1947 was hij betrokken bij de groep van de Experimentelen en in 1948 bij de CoBrA-groep, al was hij te jong om officieel lid te worden. Later was hij in 1962 medeoprichter van de Amsterdamse kunstenaarsgroep Groep Scorpio. In de jaren vijftig en zestig werkte Sierhuis voornamelijk abstract. Daarna keerde hij terug naar de menselijke figuur en verschoof zijn aandacht naar figuratieve thema’s zoals dansende figuren, portretten en landschappen. Hij bracht veel zomers door in Spanje, waar zijn passie voor flamenco een grote invloed had op zijn werk. Deze dans belichaamt alles wat zijn schilderkunst kenmerkt: kleur, emotie, beweging en ritme. Sierhuis is altijd zijn eigen weg gegaan. Vrijheid en expressiviteit vormen de rode draad in zijn oeuvre.