Dit uniek batikdoek uit de jaren 1960–1970 ademt een poëtische warmte en een tijdloze sereniteit. In een landschap dat gloeit in diepe okers en amberkleuren ontvouwen zich gestileerde menselijke figuren als fluisterende silhouetten, bijna dansend door een gedroomd decor. De scène balanceert subtiel tussen het figuratieve en het abstracte, waardoor het werk meer wordt dan een weergave van het dagelijks leven: het wordt een visuele melodie van ritme, beweging en verbondenheid. De kunstenaar, gesigneerd rechtsonder, sluit aan bij de batiktraditie zoals die in de tweede helft van de 20e eeuw in Oost-Afrika tot bloei kwam. In deze periode begon batikkunst zich te ontwikkelen van ambachtelijke stofdecoratie naar autonome beeldende kunst. De krachtige lijnen, organische patronen en warme chromatiek verwijzen naar deze moderniserende artistieke stroming, waarin kleurvelden en silhouetten werden ingezet om zowel spirituele als menselijke resonantie op te roepen. Het werk getuigt van een grote gevoeligheid voor compositie: de verticale palmen brengen een grafische structuur, terwijl de figuren als lichte echo’s door het beeld zweven. Hierdoor ontstaat een sfeer van zachte nostalgie, alsof het doek een herinnering bewaart aan een verloren tijd of een collectieve droomwereld. Een uniek en doorleefd textielkunstwerk dat zowel esthetisch als kunsthistorisch betekenisvol is, ideaal voor verzamelaars van Afrikaanse modernistische kunst en liefhebbers van warme, verhalende abstractie.