Alexander Calder - "Fetes III" & "Arbre fruitier" - Lata 70.

Dwa oryginalne litografie autorstwa Alexandra Caldera.

1.
Litografia zatytułowana 'Fetes III'.

Litografia ta została wykonana w 1971 roku w Paryżu przez Maeght Editeur.

Litografia kolorowa na papierze welinowym

38 x 28 cm

1971

Pochodzenie
Dzieło to nabyto od spadkobierców z Nowego Jorku.


2.
Litografia zatytułowana „Arbre fruitier”.

Litografia ta została wykonana w 1971 roku w Paryżu przez Maeght Editeur.

Litografia na papierze z pergaminu.

38 x 28 cm

1971



Biografia
Alexander Calder urodził się 22 lipca 1898 roku w Lawnton w Pensylwanii w rodzinie artystów. W 1919 roku uzyskał tytuł inżyniera w Stevens Institute of Technology w Hoboken. Calder uczęszczał do Art Students League w Nowym Jorku od 1923 do 1926 roku, krótko studiując między innymi u Thomasa Harta Bentona i Johna Sloana. Jako niezależny artysta dla National Police Gazette w 1925 roku spędził dwa tygodnie szkicując w cyrku; jego fascynacja tym tematem sięga tego czasu. W 1925 roku stworzył również swoją pierwszą rzeźbę; w następnym roku stworzył kilka konstrukcji zwierząt i postaci z drutu i drewna. Pierwsza wystawa obrazów Caldera miała miejsce w 1926 roku w Artist's Gallery w Nowym Jorku. Później tego samego roku wyjechał do Paryża i uczęszczał do Académie de la Grande Chaumière. W Paryżu poznał Stanleya Williama Haytera, wystawiał się na Salonie Niezależnych w 1926 roku, a w 1927 roku zaczął dawać występy swojego miniaturowego cyrku. Pierwsza wystawa jego drucianych zwierząt i karykatur odbyła się w Galerii Weyhe w Nowym Jorku w 1928 roku. W tym samym roku poznał Joana Miró, który został jego przyjacielem na całe życie. Następnie Calder dzielił swój czas między Francję i Stany Zjednoczone. W 1929 roku Galerie Billiet zorganizowała mu pierwszą indywidualną wystawę w Paryżu. Poznał Fredericka Kieslera, Fernanda Légera i Theo van Doesburga, a w 1930 roku odwiedził pracownię Pieta Mondriana. W tym czasie Calder zaczął eksperymentować z rzeźbą abstrakcyjną i w latach 1931 i 1932 wprowadził do swojej twórczości ruchome elementy. Te ruchome rzeźby nazywano „mobilami”; konstrukcje stacjonarne miały później nosić nazwę „stabiles”. Wystawiał z grupą Abstraction-Création w Paryżu w 1933 roku. W 1943 roku Museum of Modern Art w Nowym Jorku zorganizowało mu wystawę indywidualną. W latach 50. Calder dużo podróżował i tworzył Towers (mobile ścienne) i Gongs (mobile dźwiękowe). Zdobył Grand Prix za rzeźbę na Biennale w Wenecji w 1952 roku. Pod koniec dekady artysta intensywnie pracował z gwaszem; od tego okresu wykonał wiele dużych zleceń publicznych. W latach 1964-65 Muzeum Solomona R. Guggenheima w Nowym Jorku zaprezentowało retrospektywę Caldera. Zaczął Totemy w 1966 roku, a Animobiles w 1971 roku; oba są wariantami stojącego mobilu. Wystawa Caldera odbyła się w Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku w 1976 roku. Calder zmarł 11 listopada 1976 roku w Nowym Jorku.