Starożytny Rzym Kolekcja około 100 rzymskich, wielokolorowych szklanych koralików. (Bez ceny minimalnej )

Uwaga: ze względu na przepisy celne możemy wysyłać tylko w obrębie Unii Europejskiej. Prosimy o upewnienie się, że posiadasz ważny adres wysyłkowy w UE przed złożeniem oferty.

Kolekcja około 100 autentycznych rzymskich koralików ze szkła, w szerokiej gamie kolorów, obejmująca głęboki kobaltowy niebieski, turkus, jasną zieleń, oliwkowy, żółty, bursztynowy i odcienie ziemi. Grupa ta wykazuje znaczne zróżnicowanie pod względem rozmiaru, kształtu i metody produkcji. Wiele koralików zachowało swoje pierwotne nieregularne formy, odzwierciedlając ręczną produkcję i codzienne użytkowanie w starożytności. Różnorodność kolorów i tekstur tworzy wizualnie bogaty zbiór, będący reprezentacją produkcji rzymskich koralików ze szkła.

Rozmiary wahają się od bardzo małych koralików do osobistych ozdób, po większe elementy wyraziste, ilustrując szeroki zakres stylów stosowanych w starożytnych kulturach. Razem tworzą atrakcyjną kolekcję do badań, odpowiednią do rekonstrukcji biżuterii, ekspozycji lub celów edukacyjnych.

Średnica: ± 2,4 - 10,1 mm
Dobry stan, widoczne ślady użytkowania zgodne z wiekiem i używaniem. Zobacz zdjęcia, aby wyrobić własne wrażenie.
Certyfikat autentyczności: dostępny na życzenie (w formacie pdf) przy cenie sprzedaży 100 € lub więcej.

Każdy starożytny koralik wykazuje subtelne wariacje i ślady starości, odzwierciedlając jego historię i dodając unikalnego uroku starożytnemu szklanemu koralikowi.

STAROŻYTNE SZKŁO
Szkło od zawsze występowało w naturze, ale ludzie stworzyli je po raz pierwszy około 4000 lat temu, kiedy starożytni rzemieślnicy w Mezopotamii odkryli sztukę mieszania piasku, sody i wapna w celu wytwarzania szkła.
Przez stulecia szkło było dobrem luksusowym, zarezerwowanym dla wyższych klas.

Ośrodki szklarskie w basenie Morza Śródziemnego eksperymentowały z nowymi technikami (odlewanie, formowanie rdzenia, szkło mozaikowe) i z kolorami poprzez dodawanie do mieszanki tlenków metali (kobaltu, miedzi itp.).

Rzymianie opanowali rzemiosło szklarskie po podboju Egiptu w I wieku p.n.e. W I wieku n.e. technika dmuchania szkła zrewolucjonizowała produkcję i umożliwiła produkcję na większą skalę. Dzięki dodaniu dwutlenku manganu rzymscy szklarze po raz pierwszy z powodzeniem wyprodukowali szkło bezbarwne, czyli „aqua”.

Szkło rzymskie stało się bardzo popularnym materiałem, używanym do wyrobu koralików, szklanych okien, płytek mozaikowych, elementów zastawy stołowej itp. Szkło rzymskie było przedmiotem handlu w całym Cesarstwie Rzymskim i daleko poza jego granicami, do Afryki Środkowej, Skandynawii i poprzez Jedwabny Szlak do Chin.


STAROŻYTNE SZKŁO
Szkło od zawsze występowało w naturze, ale ludzie stworzyli je po raz pierwszy około 4000 lat temu, kiedy starożytni rzemieślnicy w Mezopotamii odkryli sztukę mieszania piasku, sody i wapna w celu wytwarzania szkła.
Przez stulecia szkło było dobrem luksusowym, zarezerwowanym dla wyższych klas.

Ośrodki szklarskie w basenie Morza Śródziemnego eksperymentowały z nowymi technikami (odlewanie, formowanie rdzenia, szkło mozaikowe) i z kolorami poprzez dodawanie do mieszanki tlenków metali (kobaltu, miedzi itp.).

Rzymianie opanowali rzemiosło szklarskie po podboju Egiptu w I wieku p.n.e. W I wieku n.e. technika dmuchania szkła zrewolucjonizowała produkcję i umożliwiła produkcję na większą skalę. Dzięki dodaniu dwutlenku manganu rzymscy szklarze po raz pierwszy z powodzeniem wyprodukowali szkło bezbarwne, czyli „aqua”.

Szkło rzymskie stało się bardzo popularnym materiałem, używanym do wyrobu koralików, szklanych okien, płytek mozaikowych, elementów zastawy stołowej itp. Szkło rzymskie było przedmiotem handlu w całym Cesarstwie Rzymskim i daleko poza jego granicami, do Afryki Środkowej, Skandynawii i poprzez Jedwabny Szlak do Chin.