José Gómez Abad (1904-1993) - Tranquilidad victoriana

Podpisane przez artystę na dole i datowane na rok 1946.

Z tyłu ponownie jest podpisane.

Wymiary dzieła: 81 x 65 cm.

Wymiary dzieła: 95 x 80 cm.

Obraz jest oprawiony w ramę (rama ma pęknięcie w lewym górnym rogu i kilka innych rozproszonych po całej pracy).

Praca jest w dobrym stanie.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Biografia Josego Gómez Abada (Pechina, 1904 – Almería, 1993)

Malarz. Znany jako malarz winogron i jego udanych martwych natur, stał się prorokiem we własnej ojczyźnie i jest uważany za jednego z najbardziej rozpoznawalnych figuratywistów XX wieku w Almerii. W młodości uczęszczał do akademii sztuki przy ulicy Real, ale szybko porzucił zajęcia, by podjąć pracę; brak formalnego wykształcenia zawsze przypisywano mu jako cechę autodidakty. Praca nie satysfakcjonowała go do końca i już w 1931 roku wyjechał do Madrytu, gdzie zaczął malować. Po powrocie zdecydował się wystawić w sklepie w Almerii, a w 1936 roku, korzystając z podróży do Barcelony, po raz pierwszy zaprezentował swoje prace w Galerii Layetana. Wybuchła wojna domowa i musiał wszystko porzucić, by przenieść się do Walencji, a stamtąd do Almerii. Po wojnie wrócił do pracy i wyjechał do Barcelony (1941) z sześcioma obrazami, które szybko sprzedał w Galerii Layetana. Po powrocie do Almerii postanowił porzucić pracę i całkowicie poświęcić się malarstwu, a w 1942 roku powrócił do Barcelony, ciesząc się dużym uznaniem publiczności i krytyki. W latach 40. nadal wystawiał swoje dzieła głównie w Barcelonie, w Sala Augusta i Galerii Layetana. Jedną z jego pierwszych wystaw w Almerii była ta w 1942 roku, w sali Delegacji Prowincjonalnej Vicesecretaría de Educación Popular. Już na tych wczesnych pracach ugruntował swój ostateczny styl: martwe natury z owocami lub polowaniami, w których umieszcza elementy morskie. Profil jego rysunku z czasem się umacniał, nabierając wirtuozerii, która go charakteryzowała. Jesús Perceval, na początku ruchu Indaliano, włączył go do pierwszych wystaw zbiorowych, które organizowali, a nawet wystawił w wystawie Indaliana w Museo Nacional de Arte Moderno (Madryt, 1947). Jednak estetyczne postulaty indaliano były dalekie od „martwych natur” Gómez Abada, od braku impregnacji światłem śródziemnomorskim; oraz od ich odmienności ideologicznej, a nawet chronologicznej, ponieważ był od nich znacznie starszy. Być może dlatego przestał się tak nazywać i pozostał wierny swojej linii bodegoniarskiej, gdzie jest coś więcej niż dokładne kopiowanie, rozkoszując się chropowatościami, zapachami i teksturami. Wieloma obiektami czerpał inspirację: koszami, obrusami, owocami morza, meblami, polowaniami, kwiatami... ale najbardziej wyróżniały się jego owoce, a zwłaszcza winogrona, które z niezaprzeczalną mistrzowską precyzją przedstawiał pełne kolorytu, przezroczystości i prostoty, gdzie staranność i dokładność przekraczały samą rzeczywistość kiści.

W 1952 roku odbył wystawę w Bibliotece Villaespesa w Almerii, gdzie głównie używał tłuszczowych tuszy, rysując na metalowej płycie o gładkiej powierzchni tuszem drukarskim, a następnie odbijając ją na papierze. To unikalne dzieło nazywano 'monotypem'. Między latami 50. a 70. wystawiał w wielu miastach: Grenadzie, Vitorii, Barcelonie, Saragossie, Bilbao (1969)... oraz, oczywiście, w Almerii, w Casino Cultural, Círculo Mercantil... zawsze wierny swoim estetycznym zasadom jako szczegółowy malarz, tworząc prawdziwe miniatury w dużym formacie. W 1962 roku zdobył Brązową Palmę na pierwszym konkursie malarskim Południowego Wschodu Hiszpanii w Elche.

W Almerii wystawy cieszą się dużym powodzeniem wśród publiczności i krytyków, a większość z nich odbywa się w sierpniu, co sprawia, że jej obrazy z roku na rok nabierają wyraźnego charakteru kosmopolitycznego. W 1979 roku zorganizowano retrospektywę jego dzieł, która została uznana za jego 'złote gody' w malarstwie, przemianowane na hołd dla jego osoby i twórczości, otrzymując pochlebne artykuły od najważniejszych krytyków tamtej epoki. Z tej okazji wydano monograficzny Album Sztuki z 140 stronami tekstów i fotografii, prezentujący cały jego dorobek artystyczny, wraz z komentarzami i krytykami ówczesnych komentatorów sztuki. Jego malarstwo zdaje się nie wychodzić z mody, a jego obrazy, z niewielkimi wariacjami, nadal przyciągają dużą publiczność w Almerii. Sala Harvy w Almerii gościła kilka wystaw w latach siedemdziesiątych, z czego szczególnie nietypowa była ta z 1976 roku, na której dominowały pejzaże z kurortami i wioskami górskimi.