Luigi Voltolina (1942) - Cavalli

autor

Luigi Voltolina (1942) – włoski malarz. Urodził się w Valonie, a w wieku zaledwie dwóch lat przeprowadził się do Wenecji, gdzie ukształtował swoją tożsamość artystyczną na żyznym terenie weneckim, ucząc się w Istituto d'Arte dei Carmini pod kierunkiem Mario Dinona. Jego twórcza droga od początku wyróżniała się intensywną działalnością wystawienniczą, która pozwoliła mu skonfrontować się z nurtami kulturowymi wielkich stolic, takich jak Rzym, gdzie w latach 70. brał udział w prestiżowej X Quadriennale d’Arte, oraz Madryt, gdzie spotkanie z iberyjskim folklorem zainspirowało powstanie nowych i sugestywnych cykli malarskich. Ta międzynarodowa otwartość zaowocowała głębokim związkiem z Nowym Jorkiem, miastem, które od lat 80. stało się kluczowym źródłem inspiracji dla jego poszukiwań nowoczesności i percepcji czasu.

Symbol stylu Voltoliny definiuje się poprzez język figuratywny neoespressionistyczny o dużym oddziaływaniu, charakteryzujący się niepokojącym poszukiwaniem, które stawia w centrum postać ludzką uchwyconą w momentach silnego napięcia dynamicznego i anatomicznego. Pod wpływem egzystencjalistycznych sugestii Francisa Bacona, jego malarstwo przenosi na płótno złożone stany ducha. Równocześnie z twórczością malarską, artysta z powodzeniem eksplorował rzeźbę w szkle, współpracując z mistrzami z Murano, udanie przenosząc siłę wyrazu swojego znaku na formy esencjonalne i materialne.

OPIS

„Cavalli”, olej na płótnie, 103×83 cm z ramą, 80×60 cm sama płótno, podpisane w prawym dolnym rogu, 1970. Na odwrocie podpis i tytuł.

Na obrazie odgrywa się potężna alegoria siły pierwotnej, ukazana przez twarze dwóch koni, które wyłaniają się zdecydowanie z tła intensywnego i płaskiego koloru niebieskiego kobaltu. Kompozycja opiera się na pionowym nałożeniu głów, z których ta górna, brązowa i ponura, dominuje scenę, z szeroko otwartymi oczami i częściowo rozchylonymi szczękami, podczas gdy ta dolna, zdefiniowana chłodnymi tonami bieli i szarości, wydaje się być w pośpiesznym biegu. Decydujący, poziomy pasek żółci na podstawie obrazu pełni funkcję kontrapunktu kolorystycznego i strukturalnego, zakotwiczając masy plastyczne zwierząt i podkreślając dynamiczne napięcie przenikające całą płaszczyznę. Pociągnięcia pędzla są pełne materii i niemal gwałtownego gestu, gdzie kolor nie ogranicza się do opisu formy, lecz staje się istotą samej emocji.

Obraz wpisuje się w okres wielkiego fermentu dla Voltoliny, który pokrywa się z czasem, gdy artysta zaczął zyskiwać rozpoznawalność na najważniejszych krajowych wystawach, takich jak Quadriennale di Roma. Obraz jest symbolicznym przykładem jego języka figuratywnego neoespressionizmu, który czerpie z egzystencjalistycznych sugestii Francisa Bacona. Poszukiwania nad napięciem anatomicznym i oddaniem siły zwierzęcej stanowią filary dzieła. Obraz świadczy o zdolności artysty do przenoszenia na powierzchnię malarską skomplikowanych stanów ducha, przemieniając podmiot jeździecki w symbol witalności i pierwotnego ruchu. Dzieło o angażującej kompozycji i dużym wpływie estetycznym.

Raport stanu

Doskonały stan ogólny, całość odmalowana w sposób integralny, z żywymi i dobrze czytelnymi pociągnięciami pędzla i kolorami. Ramka jest traktowana jako w prezencie.

Przesyłka śledzona i ubezpieczona, z odpowiednim opakowaniem.