Dimitri Plescan (1929-2010) - Ritratto Maschile

autor

Dimitri Plescan (1929–2010) włoski malarz. Urodził się w Mediolanie i kształcił na Akademii Brera pod kierunkiem Aldo Carpi, początkowo wpisując się w klimat Realizmu Egzystencjalnego, a następnie chłonąc wpływy neoespresjonistyczne. Jego ścieżka artystyczna wyróżniała się głęboko introspektywnym poszukiwaniem, które zaczynało się od obserwacji rzeczywistości społecznej, by dojść do wizjonerskiej i niemal teatralnej figuracji. Jego styl charakteryzuje się nerwowym i żywym gestem, zdolnym do penetrowania psychologii postaci i przekładania niepokoju na płótno poprzez gęste pociągnięcia pędzla i burzliwą paletę barw, typową dla jego pracy z lat sześćdziesiątych.

Chociaż był artystą o wielkiej dyscyplinie intelektualnej, Plescan wybrał drogę daleką od obiegów komercyjnych, z pasją poświęcając się nauczaniu i stając się postacią odniesienia dla pokoleń studentów w Mediolanie. Jego skryta natura i zamiłowanie do grafiki i rysunku uczyniły go autorem mniej eksponowanym medialnie, ale jego dzieło pozostaje kluczowym świadectwem sztuki rozumianej jako nieustanne ćwiczenie umysłowe i duchowe. Zmarł w 2010 roku w Mediolanie, pozostawiając dziedzictwo artystyczne oparte na zdolności przedstawiania złożoności współczesnego doświadczenia za pomocą charakterystycznego i materialnego śladu.

OPIS

„Ritratto Maschile”, olej na panel 40×30 cm, 1968, podpis i data u dołu po lewej stronie.

Dzieło przedstawia mężczyznę pochyloną w momencie intensywnej introspekcyjnej zawieszenia w zamkniętym pomieszczeniu, prawdopodobnie w pracowni artysty. Główny bohater, charakteryzujący się rozczochranymi włosami i wydatnymi rysami twarzy, nosi jaskrawożółty żakiet, który przyciąga uwagę obserwatora. Za nim, skromne okno otwiera się na zewnątrz, na miejski pejzaż, gdzie światło zdaje się walczyć z gęstymi cieniami wnętrza. Obecność pustego krzesła po lewej stronie podkreśla uczucie samotności i teatralny wymiar sceny, przemieniając przestrzeń fizyczną w projekcję psychologicznego stanu podmiotu.

Struktura kompozycyjna jest zdominowana przez nerwową dynamikę, która odrzuca statyczność tradycyjnego portretu. Pociągnięcia pędzla są gęste, materialne i burzliwe, typowe dla dojrzałości Plescana, gdzie kolor niemal modeluje się na płótnie, tworząc żywą i szorstką powierzchnię. Gra barw opiera się na jaskrawym kontraście między kwaśnymi i słonecznymi odcieniami ochry i żółci a cieniami rozwiązywanymi za pomocą głębokiej czerni i zieleni. Technika ta, która przeplata szybkie pociągnięcia pędzla z zadrapaniami drążącymi materię malarską, nadaje dziełu niepokojącą energię, gdzie światło nie oświetla, lecz wydaje się z trudem wyłaniać z chaosu graficznych znaków. Dzieło o wyrafinowanej kompozycji, o znaczącej wartości estetycznej i emocjonalnej.

Raport stanu

Doskonały stan ogólny. Obraz nienaruszony w każdym calu, z żywymi i dobrze czytelnymi kolorami oraz pociągnięciami pędzla.

Przesyłka śledzona i ubezpieczona, z odpowiednim opakowaniem.