Paolo Fedeli - Firenze

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Uczęszczał do instytutu sztuki w Sienie, uzyskując dyplom mistrza sztuki. Wystawił liczne indywidualne ekspozycje we Włoszech i za granicą. Między innymi w Ukrainie, Francji, Rosji, Hiszpanii, Rzymie i wielu innych miejscach. Jest obecny na różnych stałych wystawach. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była recenzowana w czasopismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych krajowych przeglądach sztuki, zdobywając ważne cytaty i uznania krytyków. Od 1979 roku do dziś zdobył aż 176 pierwszych nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest tajemniczym śpiewakiem natury.

O nim mówią.

Paolo Fedeli jest malarzem o absolutnej elegancji. Opowiadaczem nieprawdopodobnych i niepoznawalnych wydarzeń, pytań bez odpowiedzi.
II wędrówka po Toskanii i anonimowej metropolii współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne przypominają się w absurdzie globalizacji, może wydawać się zaskakująca. Podobnie jak zmiana jej języka. A jednak dostrzegamy subtelną więź między chutorami, wzgórzami, czystymi niebiosami, nocnymi światłami, lśniącymi od wilgoci ulicami, atmosferami pełnymi smogu: nigdy nie ma tam istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, unikali wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć z swojej poetyki wszelkie odniesienia do społecznego lub, mówiąc bardziej precyzyjnie, do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgadzał się z nim, zachowując odpowiedni dystans między słowami a kolorami.
Potem musisz też nie wybierać.
Czy twoje słowa są bez błędów?
Nic nie jest droższe od szarej piosenki.
w której niepewność łączy się z precyzją.
Idź tak daleko, jak to możliwe, od zabójczej arguzji.
z okrutnym duchem i nieczystym śmiechem;
Co sprawia, że oczy błękitnego nieba płaczą!
Przestań się wymądrzać i skręć mu kark!
Oto więc klucz do interpretacji dla Paolo Fedeli: autoreferencjalność i to zaskakujące, zastąpił niepewnością. Retorykę codzienności i hałas rozbieżnych głosów zastąpił zawieszonym milczeniem nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zamienił na sublimację wizualnej poezji.

Paolo Levi