Tantō - Japonia

Kyodai Originals prezentuje ten wspaniały japoński cesarski tantō autorstwa Gotō Kanenari.
Pierwszy właściciel wręczony generałowi Kawabe Shōzō (1945)
Ten zachowany tantō, certyfikowany przez NBTHK jako Hozon Tōken, jest oficjalnym cesarskim tantō nadanym przez rząd japoński w 1945 roku porucznikowi generałowi Kawabe Shōzō (1891–1947). Takie prezentacyjne ostrza były ceremoniałami państwowymi, symbolizującymi rangę, władzę i uznanie, a nie pełniły praktycznej funkcji wojskowej. Ich produkcja oznaczała kontynuację tradycyjnej japońskiej kultury miecza, nawet w ostatnich miesiącach II wojny światowej.

Z długością ostrza 21,3 cm, szerokością hamachi 2,1 cm oraz kasane 5,5 mm, tantō odzwierciedla klasyczne proporcje zakorzenione w tradycji epoki Edo, mimo swojego nowoczesnego pochodzenia. Pojedyncza mekugi-ana potwierdza, że został on zamontowany zgodnie z ortodoksyjną japońską konstrukcją mieczy. Chociaż został wykuwany w 1945 roku, ostrze świadomie odzwierciedla wcześniejsze ideały estetyczne, ilustrując, jak ceremoniałowe miecze pozostawały związane z historycznymi formami, nawet gdy Japonia stawała w obliczu nieuchronnej klęski.

Kowal mieczy: Gotō Kanenari (後藤兼成)
Twórcą tego tantō, Gotō Kanenari, był artystycznym pseudonimem Gotō Ryōzō, urodzonym w 1926 roku w mieście Seki, w prefekturze Gifu, regionie na arenie międzynarodowej słynącym z produkcji mieczy od czasów okresu Kamakura. Uczył się u Watanabe Kanenagi, szanowanego kowala mieczy znanego z zachowania klasycznych metod kucia w okresie Showa.

Kanenari później został uznany za nosiciela Ważnego Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego Gifu, odzwierciedlając jego rolę w utrzymaniu tradycyjnych japońskich technik obróbki metalu i kucia mieczy. Chociaż w momencie, gdy ta miecz został wykuwany, był jeszcze młody, jego praca już wykazuje zdyscyplinowaną rzemieślniczą precyzję, zrównoważoną geometrię i silne zakorzenienie w klasycznej estetyce mieczy. Ten tantō stanowi wczesny, lecz historycznie istotny przykład jego twórczości, powstały w momencie, gdy tradycyjne rzemiosło stykało się z ceremonią państwową i hierarchią wojskową.

Kawabe Shōzō: Kariera wojskowa i rola historyczna
Kawabe Shōzō (河辺正三) urodził się w 1891 roku i rozpoczął karierę jako zawodowy oficer wojskowy w cesarskiej armii japońskiej. Stopniowo awansując w hierarchii, ostatecznie osiągnął stopień generała porucznika, pełniąc wysokie funkcje dowódcze podczas militarnej ekspansji Japonii w Azji Wschodniej.

Kawabe odegrał istotną rolę w wydarzeniach związanych z Incydentem na Moście Marco Polo 7 lipca 1937 roku, który zapoczątkował pełnoskalową wojnę między Japonią a Chinami. W tym czasie był bezpośrednio zaangażowany w operacje dowódcze na froncie północnych Chin, pełniąc funkcję kluczowego oficera w japońskiej 5. Dywizji.

Podczas początkowej fazy konfliktu Kawabe brał udział w planowaniu i realizacji głównych operacji wojskowych, w tym ataków na Lugouqiao (Most Marco Polo) i Wanping Fortress. Współpracował z wyższymi rangą osobami, takimi jak Sugiyama Hajime, Minami Jirō, Tashiro Kanichirō i Kazuki Kiyoshi, przyczyniając się do skoordynowanych działań mających na celu uzyskanie strategicznej kontroli nad północnym Chinami.

Pod jego dowództwem i wpływem japońskie siły brały udział w kilku głównych starciach, w tym w bitwie o Beiping (Pekin), bitwie o Tianjin oraz bitwie o Taiyuan. Kampanie te odegrały kluczową rolę w szybkim postępie militarnym Japonii, ale także doprowadziły do szeroko zakrojonych zniszczeń, cierpienia cywilów i długotrwałych konsekwencji dla chińskiej ludności. Rola Kawabego stawia go wśród wyższych rangą dowódców wojskowych odpowiedzialnych za realizację strategii wojennej Japonii w regionie.

Do 1945 roku, gdy wojna na Pacyfiku osiągnęła swój ostatni etap, Kawabe został awansowany i oficjalnie uznany przez Japanzstazze. To właśnie podczas tej okazji nadano mu to. Takie ceremonialne miecze były tradycyjnie przyznawane starszym oficerom jako namacalne symbole cesarskiego uznania, lojalności i służby dla państwa.

Akt prezentowania miecza, szczególnie tantō, niósł głębokie znaczenie kulturowe w Japonii. Nawet w erze nowoczesnej miecz pozostał potężnym symbolem władzy, dyscypliny i ciągłości z tradycją samurajów. Fakt, że taki przedmiot został zamówiony i wręczony w 1945 roku, podkreśla, jak praktyki symboliczne utrzymywały się mimo szybko pogarszającej się sytuacji militarnej Japonii.

Kontekst historyczny i etyczny
Po kapitulacji Japonii w sierpniu 1945 roku, kariera wojskowa Kawabe Shōzō dobiegła końca. Zmarł w 1947 roku, zaledwie dwa lata po otrzymaniu tego miecza prezentacyjnego. Jego dziedzictwo, podobnie jak wielu starszych oficerów Cesarskiej Armii Japońskiej, jest nierozłącznie związane z szerszą historią japońskiej agresji wojennej w Azji Wschodniej.

Dziś, ten tantō musi być rozumiany nie jako święto wojskowych osiągnięć, lecz jako historyczny artefakt – odzwierciedlający zarówno wyrafinowaną sztukę japońskiego kowalstwa, jak i złożoną, często niepokojącą historię epoki, w której został stworzony. Ostrze służy jako materialny dowód na to, jak tradycyjne rzemiosło było wykorzystywane w ramach systemów władzy politycznej i autorytetu militarnego.

Znaczenie
Ten cesarski tantō prezentacyjny jest rzadkim i historycznie naładowanym obiektem. łączy trzy odrębne narracje:

Ochrona tradycyjnego japońskiego rzemiosła mieczowego.

kultura ceremonialna nowoczesnego japońskiego państwa militarnego

Osobista historia wysokiego oficera zaangażowanego w kluczowe wydarzenia wojenne.

W związku z tym jest on najbardziej odpowiedni dla kolekcji muzealnych, badań naukowych lub zaawansowanych kolekcji prywatnych, gdzie można go interpretować z odpowiednią świadomością historyczną. Patrząc na to w tym kontekście, tantō stoi jako cichy świadek — wykonany ze stali — decydującego i ważnego rozdziału w historii XX wieku.