Chargesheimer - Schöne Ruinen ("Beautiful Ruins") - 1994

Piękna, szeroko nieznana mała książka autorstwa słynnego niemieckiego fotografa Chargesheimera,
który opublikował łącznie 14 książek w krótkim życiu (1924-1971).

Książka „Beautiful Ruins” została opublikowana 23 lata po jego śmierci, powstała na podstawie projektu książki zaprojektowanego w 1949 roku przez Günthera Weiß-Margisa i Chargesheimera. Z wkładem Anke Solbrig, z wykorzystaniem oryginalnych tekstów Günthera Weiß-Margisa, oraz z posłowiem Anneliese Weiß-Margis.

Dość rzadki tytuł Chargesheimera — kompletny z oryginalnym slipcasem.

To jest pierwsza aukcja najlepszych albumów fotograficznych organizowana przez 5Uhr30.com, rozpoczynająca się w 2026 roku.
Ponad sto wspaniałych przedmiotów z mojej osobistej kolekcji oraz z ostatnich nabytków.

Chargesheimer jest słynny z „Köln 5Uhr30” („Kolonia o 5:30”) i wielu innych fotoksiążek, takich jak „Im Ruhrgebiet” (1958) czy „Unter Krahnenbäumen” (1958).

To jest partia autorstwa 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
Gwarantujemy szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochrony transportu, 100% ubezpieczenia transportowego i oczywiście łączoną wysyłkę - na cały świat.

Wienand, Kolonia. 1994. Pierwsze wydanie, pierwszy druk.

Twarda oprawa z lnem z kartonowym slipcase’em (wydanie jak w oryginale). 170 x 227 mm. 96 stron. 31 zdjęć czarno-białych. Zdjęcia: Chargesheimer. Projekt: Julia Schäfer. Wstęp: Reinhold Mißelbeck ("Chaos jako zasada życia". Tekst: Anke Solbrig ("Wczesna koncepcja pięknych ruin"). Zakończenie: Anneliese Weiß-Margis. Tekst w języku niemieckim.)

Warunek:
Książka wewnątrz i na zewnątrz doskonała, świeża i bez wad, czysta bez śladów i bez
plamy starzeniowe. Etui kartonowe nieznacznie używane i nieznacznie zżółkłe. Ogólnie w stanie bardzo dobrym.

Świetna, szeroko nieznana książka fotograficzna autorstwa Chargesheimer — z oryginalnym slipcasem.

Chargesheimer jest uważany za jedną z kluczowych osobowości fotograficznych Kolonii po drugiej wojnie światowej. Jednak zakwalifikowanie go jedynie jako fotografa nie wystarczy. Raczej postrzegał siebie jako artystę i działał w wielu dziedzinach w tym sensie. Malował, tworzył rzeźby i projektował scenografie, ale jego prace fotograficzne przewijają się niczym wspólna nić przez całe jego życie.
Nie ukończył żadnych regularnych szkoleń, ale spędził kilka semestrów na zajęciach z fotografii w Cologne Werkschulen oraz w Bawarskim Państwowym Instytucie Fotografii. W tych latach pracował z grafiką świetlną i jako fotograf sceniczny.
Od wczesnych lat 50. XX wieku podjął się również różnych zadań fotograficznych dla reklamy, dziedziny, którą także wykładał jako wykładowca w szkole Bi-Kla w Düsseldorfie do 1955 roku. Następnie miały miejsce wystawy, na których zaczął się wyłaniać nowy temat, fotografia ludzi, co ostatecznie znalazło odzwierciedlenie w gęstej serii ilustrowanych książek.
Między 1957 a 1960 rokiem opublikowano siedem książek — o Kolonii i Nadrenii, regionie Ruhry oraz Berlinie — które ugruntowały jego reputację jako wyjątkowego obserwatora otoczenia i współczesnych. Te książki, choć nie zawsze bezkrytycznie przyjmowane wówczas, są dziś uważane za kamienie milowe w historii fotografii. Po tych sukcesach coraz bardziej zwracał się ku teatrowi, tworząc scenografie i reżyserując, jednocześnie pracując nad obiektami kinetycznymi, tak zwanymi 'młynami medytacyjnymi'. Jego praca w teatrze zaowocowała ilustrowaną książką 'Theater - Theater' (1967), z bardzo bezpośrednim, nie teatralnym, lecz czasami stylizowanym obrazem ludzi i sytuacji. Fakt, że wiele książek miało wstępy od znanych autorów, takich jak Heinrich Böll i Martin Walser, świadczy o dużym szacunku, jakim Chargesheimer cieszył się w kręgach intelektualnych.
W jego ostatnich pracach, ilustrowanych książkach o Hanowerze i Kolonii (1970), pojawia się nowy styl obrazowy, który ma swoje korzenie w Nowej Rzeczowości, ale także zawiera wyraźny krytyczny potencjał w doborze lokalizacji i przesadnych perspektywach.
Ta osobliwość, połączona z przestrzeganiem trybu czarno-białego, który był sprzeczny z ówczesnymi trendami, może być interpretowana jako nowy etap stylistyczny, ale prawdopodobnie także jako znak narastającej depresji. Chargesheimer dobrowolnie wycofał się na emeryturę pod koniec 1971 roku.
(Galeria Juliana Sandera)