Bettina Rheims - Gender Studies (MINT CONDITION, SHRINK WRAPPED) - 2014

CIESZ SIĘ PIERWSZĄ AUKCJĄ FOTOKSIĄŻKI EROTYCZNEJ - na 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).
5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie i łączone wysyłki na całym świecie.

ŚWIETNA OKAZJA, aby nabyć TEN WAŻNY KSIĘGĘ autorstwa znanego francuskiego fotografa i byłej modelki Bettiny Rheims - w STANIE NOWYM.

Bettina Rheims to twórczyni takich tytułów jak „Morceaux choisis” (802 fotoksiążki z kolekcji M.+M. Auer, strona 777), „Chambre Close” i innych wspaniałych książek fotograficznych i artystycznych.

W 2012 roku wystawiana w Düsseldorfie, seria Gender Studies kontynuuje badanie reprezentacji płci. Urządzenie łączące obraz z dźwiękiem (autorstwa Frédérica Sanchéza) prezentuje 27 portretów dźwiękowych młodych mężczyzn i kobiet, którzy odpowiedzieli na prośbę umieszczoną przez fotografkę na Facebooku. Zdjęcia towarzyszą fragmenty wywiadów i były prezentowane na kilku wystawach i w księdze.

Nowe, w stanie nienaruszonym, nieprzeczytane; nadal oryginalnie zapakowane w folię producenta.
W komplecie z muzycznym CD.
KOPIA KOLLECJONERA.

„Dwadzieścia lat po Modern Lovers, pracy na temat androginiczności i transgender, powstał, gdy AIDS był w szczycie, Bettina Rheims przedstawia teraz Gender Studies. W świetle obecnych kontrowersyjnych debat na temat teorii płci, modele Rheims cechuje niezwykła odwaga, kwestionując, modyfikując i celebrując swoje tożsamości.”
(ze strony wydawcy)

Steidl, Göttingen. 2014. Pierwsze wydanie, pierwszy druk.

Twarda oprawa z obwolutą i muzycznym CD. Wymiary 249 x 330 mm. 80 stron. Zdjęcia: Bettina Rheims. Projekt dźwięku Frederic Sanchez. Tekst po angielsku.

Świetna książka Bettiny Rheims – w doskonałym stanie.

„Bettina Caroline Germaine, urodzona w 1952 r., jest francuską fotografką.
Bettina Rheims urodziła się w Neuilly-sur-Seine. Jej kariera fotograficzna zaczęła się w 1978 roku, gdy zrobiła serię zdjęć grupy artystów striptizu i akrobatów, co doprowadziło do pierwszych wystaw. Ta praca ujawniła ulubiony temat Rheims – modelkę żeńską, do którego często wracała w trakcie kariery. Lata 80. umożliwiły Rheims wykonanie kilku portretów zarówno znanych, jak i nieznanych kobiet, co doprowadziło do publikacji Female Trouble (1989).
W 1982 roku seria Animal pozwoliła Rheims skupić obiektyw na innej formie nagości: wypchanych zwierzętach o stałych spojrzeniach, które „zdawały się chcieć wyrazić coś poza śmierć”. „Musiałam uchwycić ich wzrok” – powiedziała fotografka.
Z Modern Lovers (1989-1990) [uwaga] fotografka kwestionowała płeć, androginię i transeksualizm. Nastąpiły dwie kolejne publikacje na ten sam temat: Les Espionnes (1992) i Kim (1994).
Na początku lat 90. Bettina Rheims pracowała nad jedną ze swoich głównych serii, zatytułowaną Chambre Close (1990-1992). Była to jej pierwsza praca w kolorze i zapoczątkowała współpracę z powieściopisarzem Serge Bramly’m, w dziele, które łączy fotografie z fikcją pisarza. W formie Chambre Close stanowi parodię pierwszych zdjęć pornograficznych — pokoje z wyblakłymi ścianami, starą tapetą — lecz w treści stara się ukazać modelki amatorskie w pozach, które igrają na erotyzmie i zamieszaniu między tymi, którzy patrzą, a tymi, którzy pokazują.
„Stosując kolor i ekstremalnie wysoką jakość druku, ciało wygląda na żywe i nadaje pracy niepokojący realizm. Bettina Rheims przekracza więc granice ciała, aby dotrzeć do pierwotnej kobiecości w swoim psychoanalitycznym „id” – jej bardziej lub mniej tłumione popędy, zwłaszcza erotyczne. Jednocześnie te popędy ujawniają się na powierzchni, a świadomość modelki, przez jej skórę, artysta uchwytuje je na filmie.”
W 1995 roku Rheims została zaproszona przez Jacques’a Chiraca pod koniec jego kampanii prezydenckiej do pracy za kulisami nad serią fotografii, dokumentującą ostateczne etapy wyborów. Po zwycięstwie kancelaria Prezydenta Republiki Francuskiej zleciła Bettinie Rheims wykonanie oficjalnego portretu Jacques’a Chiraca. Powiedziała gazecie Libération, że chciała nadać Prezydentowi „zrelaksowany wygląd wielkich bohaterów w westernach”.
Była obecna w filmie dokumentalnym Maya Gallusa z 1997 r., Erotica: A Journey Into Female Sexuality.
Długie dziesięciolecie zamknęło opublikowanie w 1999 roku książki I.N.R.I. i towarzyszącej jej wystawy noszącej ten sam tytuł. Ponownie łącząc spojrzenie Rheims z prozą Serge Bramly, I.N.R.I. buduje filozoficzny dialog na temat historii crucyfikcji poprzez fotografie scen z życia Chrystusa, od Zwiastowania po Wniebowstąpienie. Bettina Rheims zaproponowała „ilustracje w duchu naszych czasów, po pojawieniu się fotografii, kina i reklamy, jakby Jezus powracał dzisiaj”. We Francji publikacja tej pracy była poniekąd kontrowersyjna.
W 2002 roku Rheims stworzyła serię o Szanghaju podczas dwóch długich pobytów w tym mieście. „Pierwsze wrażenie podróżnika przybywającego do Szanghaju to wrażenie ludzi z głęboko zakorzenionymi rytuałami i tradycjami, które rzuciły się w wyścig współczesnego świata. Wplatając się w to „inne myślenie” i bez uprzedzeń, Bettina Rheims oferuje nam nowy obraz tego paradoksu, jakim jest koegzystencja Chin z ich tysiącletnimi tradycjami, ich awangardową stroną, oficjalnymi aspektami i podziemnymi cechami.”
W 2005 roku w Galerie De Noirmont Rheims zaprezentowała Héroïnes, pracę będącą głównie hołdem rzeźbie. Z tej okazji fotograf współpracowała z projektantem Jean Colonna [nota wewnętrzna W], by ubrać kobiety w oryginalne stroje. „Stare suknie haute couture zostały ponownie zestawione na każdą z tych współczesnych ikon. Te kobiety, o ich niekonwencjonalnym pięknie, bawiły się wtedy kamieniem, który na chwilę stał się ich piedestałem.”
Pod koniec lat 2000. Bettina Rheims ponownie współpracowała z Serge’em Bramlym i w 2010 r. zaprezentowała Rose, c’est Paris w Bibliothèque nationale de France. Fotograficzna opowieść znów oparta była na wątku fikcyjnym, który Bettina Rheims i Serge Bramly stworzyli z elementów autobiograficznych. W tej pracy Paryż odgrywa „rolę muzy, a nie obiektu, i pojawia się, poprzez postacie wplecione w historię, w niemal alegorycznej formie. Młoda kobieta, którą znamy po inicjale B., poszukuje Rose, swojej bliźniaczki, która – jak twierdzi – zaginęła. Prezentowana jako „wielka tajemnicza seria”, gatunek ukochany przez surrealistów, Rose, c’est Paris podzielona jest na trzynaście odcinków, w których odkrywamy, między innymi, niezwykłe lub mglistą Paryż, który jest celowo ponadczasowy.
Rheims pracowała także nad kampaniami reklamowymi dla mody i dużych marek, takich jak Chanel i Lancôme, a także wykonywała portrety znanych kobiet dla międzynarodowych magazynów. Rheims przyznaje, że czerpała inspirację z Diane Arbus i Helmut Newton oraz z prac wczesnych malarzy."
(Wikipedia)