SIGNED; Andreas Magdanz - Auschwitz Birkenau (FIRST GERMAN PRINTING, MINT CONDITION) - 2003

RZADKA OKAZJA, aby nabyć tę WAŻNĄ NIEMIECKĄ FOTOKSIĄŻKĘ autorstwa Andreas Magdanz, dotyczącą obozu koncentracyjnego („KZ”) Auschwitz-Birkenau – Z CAŁĄ ZAWARTOŚCIĄ W PUDEŁKU, w STANIE FABRYCZNIE NOWYM i z AUTOGRAFEM.

Martin Parr, The Photobook, tom 2, str. 244/245

Podpisany przez Andreasa Magdanza (zwykle nie) w roku publikacji = VINTAGE SIGNATURE.
Gwarantuję autentyczność podpisu oraz fakt, że jest on zabytkowy.

Prawdziwa oryginalna pierwsza niemiecka wersja drukowana - w komplecie z okładką ochronną i kartonowym pudełkiem.

Książka i obwoluta nowe, w stanie nienaruszonym, nieczytane; otwierane tylko raz dla podpisu.
Kopia kolekcjonerska.

Witamy w kolejnym wydaniu aukcji SUPER POPULAR BEST-OF-PHOTOBOOKS — by 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Kolonia, Niemcy).

5Uhr30.com gwarantuje szczegółowe i precyzyjne opisy, 100% ochronę, 100% ubezpieczenie oraz wysyłkę łączoną na cały świat.

Andreas Magdanz (samowydanie), Aachen. 2003. Pierwsze niemieckie wydanie, pierwsze wydanie drukowane.

Książka w twardej oprawie z okładką i pudełkiem kartonowym. 140 x 130 mm. 108 stron. 42 fotografie w kolorze. Tekst autorstwa Gerharda Schoenbernera, Stefana Skowrona i Marceline Loridan-Ivens. Tekst w języku niemieckim.

Prawdziwe, oryginalne, pierwsze niemieckie wydanie w idealnym stanie - podpisane przez artystę.
Silnie limitowana edycja (1500 egzemplarzy; 1100 egzemplarzy w języku niemieckim, 100 egzemplarzy w języku francuskim, polskim, rosyjskim i angielskim); wszystkie wydane jednocześnie w tej samej formie.

Ważny album fotograficzny od twórcy 'Dienststelle Marienthal' i 'BND'.

O artyście
On zakwalifikował się na uniwersytet osiem lat temu, a ponieważ kocha czystość światła, zaczął od pracy nad obiektami ze szkła, ale zawsze miał oko za obiektywem.
Andreas Magdanz, urodzony w Mönchengladbach i mający 29 lat, jest jednym z tych artystów, którzy chcą przekształcić fotografię w formę sztuki wizualnej. Niektóre z jego zdjęć i projekty fotograficzne będą wystawione w Muzeum Suermondt - Ludwig w Akwizgranie do końca stycznia 1993 roku, a obecnie świeżo upieczony absolwent pracuje nad projektem, który zostanie zaprezentowany w Ludwig Forum for International Art.
My, w RP, niniejszym próbujemy przedstawić Andreas Magdanz i jego wizualne punkty widzenia.
Każdy może zrobić zdjęcie. W końcu, można się tego nauczyć. Sztuka fotograficzna z kolei dąży do wyrażania idei, przekazywania znaczenia, pogłębiania percepcji poza umiejętności rzemieślnika.
Dla Andreasa Magdanza, urodzonego w Mönchengladbach, fotografia jest jego pracą, a jej rezultatem jest sztuka fotograficzna: przekonująca, wrażliwie przeważająca, zdumiewająca, poruszająca, a jednocześnie skromna, niemal zwyczajna, cicha. Oferuje opór wobec napływu obrazów. Przekazuje złożony obraz, celowe znaczenia, nie jest nowoczesna ani komercyjna. Odciąga od historycznego zapisu wydarzenia czy osoby. To już nie tylko atrakcyjna kopia fotostatu, lecz ukazuje powściągliwość, wysokie standardy i wywiera wpływ.
Andreas Magdanz stara się przedstawić swoje doświadczenie środowiska obserwatorowi, próbując uświadomić mu motyw i jego własne tło rzeźbiarskie, a także determinację fotografa.
Podczas studiów Magdanz zaangażował się w politykę ekologiczną i kwestie środowiskowe. Pracował dla Partii Ekologiczno-Demokratycznej i reprezentował ich idee w wyborach do powiatu (Landtagu) oraz do Parlamentu Europejskiego. Jednak napotkał na ograniczenia polityki, których nie da się pokonać samym przekonaniem. To skłoniło go do ponownego sięgnięcia po fotografię, tworząc obrazy wyrażające jego uczucia: medytacyjną ciszę, równowagę.
Fotografie poprzedza doświadczenie. Podczas podróży do Rosji, Szkocji i Irlandii wykonano ważne zdjęcia. Jednak Magdanz znajduje swoje obiekty w ten sam sposób, obserwując swoje najbliższe otoczenie. Przez tygodnie jeździł rowerem po Eifel i natrafiał na ludzi i obiekty, które kusiły do sfotografowania, na przykład gdy krajobrazy nagle się otwierały lub gdy doświadczał określonego światła. Magdanz jest silnie zmotywowany krajobrazami, które postrzega jako złożony »Lebensraum« lub jako struktury i mikroświaty, które można znaleźć tylko w fragmencie drzew, liści czy pokryć ziemnych. Magdanz uchwyca piękno bez patosu, tak jak ukazuje się ono dla »widzącego« oka.
A jednak jego fotografia jest emocjonalna, choć nigdy nie sentymentalna ani obraźliwa. Pasja to coś, co woli zachować, zamiast wykorzystywać voyeurystycznie.
Podobnie jak artysta używa swojego kredy, oleju czy akwareli, Magdanz będzie chciał korzystać z odpowiedniego aparatu. Może to być mały, niemal niewidoczny Minox C lub solidny i ekstrawagancki aparat z tylną płytą. Każde zdjęcie, każdy motyw wymaga własnej techniki i formatu: Magdanz opracował powiększenia, które wypełniają kwadratowy metr. Następnie kontynuuje prace nad wszelkimi różnicami aż do prezentacji. Stosuje te same wysokie standardy do każdego zdjęcia, jak i do jakości ukończonego projektu, do swoich pokaźnych albumów fotograficznych, które ożywają, ukazując kontrasty małe – duże, spokojne – ruch, natura – ludzie, a wielka dbałość o szczegóły odzwierciedla się w tytułach zdjęć. Również jakość papieru, oprawa, wydanie są ważne dla ukończenia projektu.
Chce osiągnąć wiarygodność, autentyczność – nic sztucznego. Andreas Magdanz jest fotografem oczywistości i zmysłowości. Podchodzi do obrazu zdjęcia z delikatnymi, nawet intymnymi fotografiami. Zmienia bardzo niewiele i pozostawia światło jako duszę fotografii, jej własną siłę, nie redukując go do zwykłej funkcji nieuniknionego wymogu technicznego. Nadaje autorytet i znaczenie dostępnemu światłu oraz motywowi. Dla zachowania szczerości używa tylko kilku efektów do wypełnienia światła, rzadko kiedy korzysta z lampy błyskowej: aranżacje, pozowanie i manipulacje nie odgrywają głównej roli. Dlatego Andreas Magdanz jest jednym z nielicznych fotografów, którzy rezygnują z tanich efektów i wręcz próbują zostawić to wyobraźni i pamięci odbiorcy.
Nie, nigdy nie zrobił sobie zdjęcia, przynajmniej takiego, które można by pokazać, mówi Andreas Magdanz. Jednakże jedno istnieje: zrobione podczas jego wycieczki rowerowej po Eifel, na którym widać jego cień na drodze podczas jazdy na rowerze. Oczywiste jest, że nie przepada za fotografowaniem swojej twarzy. Po prostu dlatego, że nadal nie jest zadowolony z siebie, okoliczności lub swojej pracy. Raz po raz mówi o swojej miłości do natury, a jednak jego fotografie ludzi są znacznie bardziej intensywne, a czasem portrety ludzi w pracy lub w miejscu pracy są wręcz oszałamiające: sklep w Irlandii, kobiety pracujące w fabryce czekolady, ksiądz w klasztorze, sklep w Monschau o nazwie Egypt Basar. Jest tylko jedno jego zdjęcie, które naprawdę mu się podoba, i akurat jest na wideo. To wideo zostało zrobione jako produkt uboczny przez jego profesora Wilhelma Schürmanna i pokazuje, jakim jest, bez specjalnego oświetlenia czy innych efektów.
Stefan Skowron, Rheinische Post, 2 stycznia 1993