Burkina Faso

Według Danieli Bognolo (2007, s. 52-53), na terenie lobi państwa jedynie mistrzowie-rzeźbiarze mieli prawo tworzyć afigy przodków znane jako thilkotina. Dlatego te ostatnie są kwintesencją „stylu archetypowego” każdej społeczności Lobi, a także talentu ich twórców. W niniejszym tekście esencjonalne cechy rzeźby Lobi interpretowane są z taką osobną wyjątkowością i panowaniem, że zdradzają „rękę” wybitnego rzeźbiarza, co da się również dostrzec na słynnej kobiecej figurze z dawnej kolekcji Jacquesa Kerchache’a (por. Kerchache, Paudrat, Stephan, 1988, s. 86, nr 40).

Według Bognolo - pisząc o rzeźbie Kerchache’a - (2007, s. 130, nr 4), „dla Dagara (których formalne zasady projektowe są zilustrowane w tej figurze) antropomorficzna figuryzacja jest ściśle związana z prywatnym i osobistym kultem. Jej charakterystycznymi cechami są przeważnie geometryczne objęcia i mniej lub bardziej wyraźny pusty oblichg twarzy podkreślony przez małe wydatnie wargie i spiczastą brodę. Każdy rzeźbiarz dostosowuje te cechy formalne w zależności od sposobu, w jaki ukazuje postać ludzką, zgodnie z regionem, w którym pracuje."

W niniejszym tekście żywotność postawy i zgrabność kończyn stanowią mocny fundament dla uderzającej siły twarzy, której mocno stylizowane cechy – radykalnie ukształtowana, głęboko wklęsła twarz prowadząca ku małej, ledwo wyrzeźbionej wardze i ku dużym, opadającym oczom – zdają się być całkowicie poświęcone wyrażeniu wnętrza.

Niektórzy rzeźbiarze wywarli wpływ na rzadką część statuarii Dagara. Mahire Somé (około 1800 – około 1880) należy do nich: mistrz tak zwanego stylu „zeon” (Bognolo, ibid., s. 58). Choć twórca ograniczonego korpusu, z którego wywodzą się ta rzeźba i przykład z kolekcji Jacques Kerchache’a, pozostaje nieznany, głęboka patyna twardego drewna i obecność patyny ofiarnej są dowodami na to, że zostały wyrzeźbione w tym samym okresie.

Pochodzenie: Jean Michel Huguenin, Paryż