Burkina Faso

Według Danieli Bognolo (2007, s. 52–53), na terenie całego kraju Lobi jedynie mistrzowscy rzeźbiarze mogli tworzyć przodkowe figurki znane jako thilkotina. Dlatego te figurki stanowią kwintesencję stylu „archetypalnego” dla każdej społeczności Lobi, a także potwierdzają talent ich twórców.

W niniejszym opracowaniu istotne cechy statuary Lobi są interpretowane z taką osobliwością i precyzją, że wyrażają „rękę” znakomitego rzeźbiarza, co widać również w słynnej żeńskiej figurze z dawnej kolekcji Jacques Kerchache (por. Kerchache, Paudrat, Stephan, 1988, s. 86, nr 40).

Według Bognolo - piszącego o rzeźbie Kerchache'a - (2007, s. 130, nr 4), "dla Dagara (których formalne zasady projektowe są zilustrowane na tej figurze) antropomorficzna figuralność ściśle wiąże się z prywatnym i osobistym kultem." Jej charakterystyczne cechy to przeważnie geometryczne objętości i mniej lub bardziej wyraźna pustka twarzy podkreślana przez drobno wysunięte usta i spiczasty podbródek. Każdy rzeźbiarz dostosowuje te cechy formalne do tego, jak przedstawia postać ludzką, zgodnie z regionem, w którym pracuje.

W niniejszym opracowaniu dynamika postawy i zgrabne kończyny tworzą solidną podstawę dla uderzającej siły twarzy, której mocno stylizowane cechy — twarz o radykalnie ukształtowanej, głęboko wydrążonej formie prowadzącej do małych, ledwie wyrzeźbionych ust i do dużych, spuszczonych oczu — wydają się całkowicie poświęcone wyrażaniu wnętrza.

Wybrani rzeźbiarze wywarli wpływ na rzadką część statuary Dagara. Mahire Somé (około 1800–około 1880) jest jednym z nich: mistrz tzw. stylu „zeon” (Bognolo, ibid, s. 58).

Chociaż twórca ograniczonego zestawu, z którego pochodzi ta rzeźba i przykład z kolekcji Jacques Kerchache, pozostaje nieznany, to głęboka patyna twardego drewna i występowanie patyny ofiarnej są dowodem, że zostały wykonane w tym samym okresie.

Proveniencja: Jean Michel Huguenin, Paryż